‘മോശം വർഷം’ എന്ന ഭൂരിപക്ഷ ചാപ്പ കുത്തലോടെ 2020 തീരാൻ പോകുന്നു. സാധാരണ നിലക്ക്, പഴയ വർഷത്തോട് വിടപറയുകയും പുതുവർഷത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും പതിവാണല്ലോ. അങ്ങനെ പരസ്പരം പുതുവത്സര ആശംസകൾ അറിയിച്ചവർ, പിന്നീട് തമാശയ്ക്കെങ്കിലും 2020ലെ ആ ആശംസകളെ തള്ളിപ്പറയുന്നതും കാണാനായി.

അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ 2021നെ സധൈര്യം സ്വാഗതം ചെയ്യാനാകുമോ? പുതുവർഷത്തിൽ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷയുണ്ടോ? 2021 അവസാനത്തോടെയെങ്കിലും കോവിഡ് പ്രശ്നങ്ങൾ (മറ്റ് പ്രശ്നങ്ങൾ ഇല്ലെന്നല്ല) പൂർണ്ണമായും പരിഹരിക്കപ്പെടുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ ?

ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ കുറ്റം പറഞ്ഞാലും, 2020 വ്യക്തിപരമായി എനിക്ക് മോശം വർഷമായിരുന്നില്ല. ഔദ്യോഗികമായും സാമ്പത്തികമായും ഏറെ ഭേദപ്പെട്ട വർഷമായിരുന്നു. ഡെങ്കു പിടിപെട്ട് 10 ദിവസം ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു വീട്ടിൽ ബുദ്ധിമുട്ടി എന്നതൊഴിച്ചാൽ മറ്റ് ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. ഡെങ്കു വന്നപ്പോൾപ്പോലും ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നില്ല. സോമനടി കേസിൽ കോടതിയനുകൂല നിലപാടുണ്ടായി. എനിക്കെതിരെ ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് നൽകിയ പരാതി/ആവശ്യം ഹൈക്കോടതി തള്ളി.

11 മാസം ഓടാനോ സൈക്കിൾ ചവിട്ടാനോ പറ്റിയില്ല എന്നത് നിഷേധിക്കുന്നില്ല. രണ്ട് ബാംഗ്ലൂർ-കൊച്ചി യാത്രകളും ഒരു കാരമട(തമിഴ് നാട്) യാത്രയും നിത്യേനയുള്ള ഓഫീസ് യാത്രകളുമല്ലാതെ മറ്റൊരു യാത്രയും നടന്നില്ല എന്നതിലും ദുഃഖമുണ്ട്.

കൊറോണയ്ക്ക് മുൻപ്, ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്ര മെട്രോയിൽ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് രാവിലേയും വൈകുന്നേരവും അരമണിക്കൂർ വീതം വായന മുടങ്ങില്ലായിരുന്നു. കൊറോണ കാരണം, മെട്രോ മുടങ്ങിയതോടെ വായനയിലും ഇടിവുണ്ടായി.

പക്ഷേ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ഇക്കാലം ഉപകരിച്ചു. ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഘട്ടങ്ങളിൽ പോലും മനുഷ്യകുലം ഏതൊക്കെ രീതിയിൽ പെരുമാറുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ. ഒരുപക്ഷേ സാധാരണ നിലയ്ക്ക് ലോകം മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നതിനേക്കാളേറെ കാര്യങ്ങൾ!

പ്രകൃതി വശാൽ, രാത്രി, പകൽ, ഋതുക്കൾ എന്നിങ്ങനെ മാത്രമല്ലേ സമയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ വ്യത്യാസമുള്ളൂ. മനുഷ്യരാശി അതിനെ ആഴ്ച്ചകളായും മാസങ്ങളായും തിരിച്ചു. അതിൽ കുറേ ദിവസങ്ങൾ ഇതേ മനുഷ്യന്റെ കയ്യിലിരിപ്പ് കാരണം അവന് ഉപയോഗശൂന്യവും വൃത്തിഹീനവുമായി. അതിനിപ്പോൾ രാവുകളേയും പകലുകളേയും ഋതുക്കളേയും കുറ്റം പറയാനാവില്ലല്ലോ. പക്ഷേ മനുഷ്യൻെറ ആ പിഴവുകാരണം പ്രകൃതി കുറച്ച് കാലത്തേക്കെങ്കിലും വൃത്തിയുള്ളതായി മാറി. അതിൽ സന്തോഷിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്?

ആയതിനാൽ 2020നെ മോശമായി കാണാൻ ഞാനില്ല. ഈ ആയ്ഷ്ക്കാലത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഓർത്തിരിക്കാൻ പോന്ന വർഷങ്ങൾ എന്ന നിലയ്ക്കാണ് 2020 നേയും പ്രളയവർഷമായ 2018 നേയും കാണുന്നത്.

2020ന് വിട. ഇത്രയും പറഞ്ഞ് നിലപാട് വ്യക്തമാക്കിയ സ്ഥിതിക്ക് ധൈര്യമായി 2021നെ സ്വാഗതം ചെയ്യാമല്ലോ അല്ലേ? എല്ലാവർക്കും പുതുവർഷ ആശംസകൾ

ചാനലുകളിലും മാസികകളിലും വീടുകളെപ്പറ്റി വരുന്ന ലേഖനങ്ങളും ഫീച്ചറുകളും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? കോടീശ്വരന്മാർക്ക് മാത്രം നിർമ്മിക്കാനോ എത്തിപ്പിടിക്കാനോ കഴിയുന്ന ആഢംബര സൌധങ്ങളായിരിക്കും അതിൽ 95 ശതമാനവും. എന്നിട്ടതിന്റെ തലക്കെട്ടുകളോ ? “ആരും കൊതിച്ചു പോകുന്ന വീട്” എന്ന തരത്തിലുമായിരിക്കും. അത്താഴപ്പട്ടിണിക്കാരായ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന കൂരകളുടെ ഉടമകളെയാണ് കൊതിപ്പിക്കുന്നതെന്നോർക്കണം !

നിറയെ മരങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന ഒരിടത്തിൽ ഏക്കറുകണക്കിന് കാട് വെട്ടിത്തൂർത്ത് മുറ്റം മുഴുവൻ ടൈൽ പാകിയ അത്തരം വീടുകൾക്ക് കുറഞ്ഞത് 5 ബെഡ് റൂമും രണ്ട് അടുക്കളയും രണ്ട് സ്വീകരണ മുറിയും ആറ് കുളിമുറികളും സിനിമാ തീയറ്ററും ജാക്കൂസിയും അടക്കം എല്ലാ ആഢംബരങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കും.
ഉണ്ടാക്കി ഇടുന്നതിനപ്പുറം പരിപാലിക്കാൻ കഷ്ടപ്പാടുണ്ട് ഓരോ വലിയ വീടുകളും. അവനവന്റെ ആവശ്യത്തിനപ്പുറം ആർഭാടവും പൊങ്ങച്ചവും കാണിക്കാൻ വേണ്ടി നിർമ്മിക്കുന്ന ഓരോ വീടുകളും പ്രകൃതി ചൂഷണം തന്നെയാണ്. ഒരാളുടെ കൈയിൽ നിറയെ പണമുണ്ടെന്ന് വെച്ച് പ്രകൃതി വിഭവങ്ങൾ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും അയാൾക്കുപയോഗിക്കാമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ശരിയായ കാഴ്ച്ചപ്പാടല്ല.

ഓർമ്മവെച്ച കാലം മുതൽ 1500 ചതുരശ്ര അടിയിൽ കുറഞ്ഞ വീടുകളിൽ ഞാൻ ജീവിച്ചിട്ടില്ല. ആദ്യം കഴിഞ്ഞിരുന്നത് ഒരു കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് അ സൌകര്യങ്ങൾ മിതമായിരുന്നെന്ന് മാത്രമേ കരുതുന്നുള്ളൂ. സ്വന്തമായി വീട് നിർമ്മിച്ചിട്ടില്ല ഈ അൻപത്തൊന്ന് വയസ്സിനിടയ്ക്ക്. മുഴങ്ങോടിക്കാരി ലോണെടുത്തും അല്ലാതെയുള്ള ഞങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യമൊക്കെയും ചേർത്ത് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഭാര്യയും മകളും ഞാനുമടക്കം മൂന്ന് പേർക്ക് അതൊരു വലിയ ഇടമാണെന്നാണ് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത്.

അധികം നടക്കാതെയും ഇരുന്നിടത്ത് തന്നെ ഇരുന്നും കാര്യങ്ങൾ പലതും സാധിക്കാൻ ചെറിയ വീടുകൾ തന്നെയാണ് നല്ലതെന്ന ചിന്ത തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമേറെയായി. വയസ്സാകുന്തോറും എല്ലാവർക്കും ഇങ്ങനെയാണോ അതോ എന്റെ മാത്രം തോന്നലാണോ എന്നറിയില്ല.മുഴങ്ങോടിക്കാരിയുടെ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി രണ്ട് വട്ടം ബാംഗ്ലൂരും ഒരുവട്ടം ചെന്നൈയിലും വാടക വീടുകളിൽ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുറഞ്ഞയിടം മാത്രമുള്ള ആ വീടുകളിൽ ഒരസൌകര്യവും തോന്നിയിട്ടില്ല.

ഈ ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നതാണ് കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി ഞാൻ ഏകാന്തവാസം കൊണ്ടാടുന്ന ബാംഗ്ലൂരിലെ ഇടം. ഇരിപ്പും കിടപ്പും ഉറക്കവും (സപ്രമഞ്ചക്കട്ടിൽ ഏറ്റവും പിന്നിൽ കാണാം) വ്യായാമവും വായനയും സിനിമാ തീയറ്ററും ഭോജനവും, ഓഫീസിൽ പോകാത്ത ദിവസങ്ങളിലെ ജോലിയും എല്ലാം ഇവിടെയാണ്.
ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്കും പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങൾക്കായി ടോയ്‌ലറ്റിലും പോകുന്നതൊഴിച്ചാൽ മുഴുവൻ സമയവും ഇവിടെത്തന്നെ.

കോവിഡ് എങ്ങാനും കൂട്ടിന് വന്നാൽ ഇവിടെത്തന്നെ വേണം രണ്ടാളും കഴിയാൻ. ഈ വാടക വീട്ടിൽ പക്ഷേ ഞാനെന്റെ ചെടികളുടേയും മരങ്ങളുടേയും നഷ്ടബോധം ശരിക്കും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്.രണ്ടോ മൂന്നോ പേർക്ക് എല്ലാം സൗകര്യങ്ങളോടും കൂടെ കഴിയാൻ 400 ചതുരശ്രയടിയിൽ അധികമിടം ആവശ്യമില്ലെന്ന തോന്നൽ ശക്തമായി ഉടലെടുക്കുന്നത് 7 മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ സ്പേയ്സിലേക്ക് ജീവിതം പറിച്ചുനട്ടതിന് ശേഷമാണ്.

വീടിനകത്ത് ബാത്ത്റൂമിന്റേതല്ലാതെ മറ്റ് ചുമരുകൾ ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല. പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകളും പ്രകൃതിയും മറയാത്ത തരത്തിൽ അഴികളില്ലാത്ത വലിയ ജനലുകളും ചില്ല് മാത്രമുള്ള വാതിലുകളും കൂടെയായാൽ ഏതാണ്ട് ഇതുപോലെ തന്നെയിരിക്കും വെട്ടിയും തിരുത്തിയും തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ വാർദ്ധക്യകാല ഫാം ഹൗസിന്റെ പദ്ധതി.അഴികളില്ലാത്ത വീട്ടിൽ കള്ളന്മാർ കയറില്ലേ എന്ന് സംശയിക്കുന്നവരുണ്ടാകാം. ഒരു ടീവി, ഫ്രിഡ്ജ്, വാഷിങ്ങ് മെഷീൻ, പിന്നെ കുറേ പുസ്തകങ്ങളും ആക്രികളും. അകത്ത് കടക്കുന്ന കള്ളൻ, ഭിക്ഷയായി എന്തെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് തന്ന് പോകാനാണ് സാദ്ധ്യത. കള്ളന്മാർക്കുമില്ലേ അഭിമാനവും അന്തസ്സും?!

ചുമരുകൾ ഇല്ലാത്ത വീട്ടിൽ വസ്ത്രം മാറാൻ എന്തുചെയ്യും ? ചെറിയ അടുക്കളയിൽ വെള്ളം തെറിക്കില്ലേ ? ഓപ്പൺ കിച്ചണിൽ നിന്ന് മീന്റെ മണം പടരില്ലേ ? എന്നിങ്ങനെ പല ആശങ്കകളും ഇത്തരം ചെറിയ വീടുകളെപ്പറ്റി ജനങ്ങൾക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പലരും വലിയ വീടുകളിൽ ചെന്നവസാനിക്കുന്നത്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ ഒരു വീടിൽ കൊണ്ടുത്തള്ളി കടക്കെണിയിൽ ജീവിക്കുന്നത്.

എവിടെ വീടുവെച്ചാലും വെള്ളം കയറാം മണ്ണിടിഞ്ഞ് പോകാം എന്നതാണ് കേരളത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ. അങ്ങനെയുള്ളപ്പോൾ ചെറിയ ചിലവിൽ കൊച്ചുവീടുകളിൽ കടമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷം എന്തുകൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചുകൂട ? അത് നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയാലും മറ്റൊരു കൊച്ചുവീട് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസവും ധനവും കൈമുതലാക്കി നീങ്ങിക്കൂടെ ?

കേരളത്തിൽ ഇനിയങ്ങോട്ട് അങ്ങനെയൊരു സംസ്ക്കാരമാണ് ഉടലെടുത്ത് വരേണ്ടത്. മാദ്ധ്യമങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേടതും അതാണ്. വലിയ വീടുകളിൽ ജീവിച്ച് മടുത്തു. ഇനി ചെറിയ വീട് മതി എന്നാണ് ഈയിടെ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത്. അതെ, വലിയ വീടുകളിൽ ജീവിച്ച് മടുത്തവരെങ്കിലും ചെറിയ വീടുകളിലേക്ക് മാറട്ടെ. അതൊരു പുതിയ സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ തുടക്കമാകട്ടെ.

മരണത്തെ ഒരു തമാശയായി കാണാൻ തയ്യാറുണ്ടോ ? അങ്ങനെയുള്ളവർ മാത്രം തുടർന്ന് വായിക്കുക.

കോവിഡിനൊപ്പം നീങ്ങാനുള്ള തീരുമാനത്തിലേക്ക് ലോകരാഷ്ട്രങ്ങൾ മെല്ലെമെല്ലെ എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മരണം എപ്പോഴും കൂടെയുള്ള ഒന്നാണ്. അതിനെ പേടിക്കേണ്ട കാര്യമെന്തിരിക്കുന്നു? എല്ലാ സുരക്ഷാ നടപടികളും കൈക്കൊണ്ട് സധൈര്യം ജീവിക്കുക. രോഗം പിടിച്ചാൽ പിടിച്ചു. ചികിത്സിച്ച് നോക്കും. രക്ഷപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ 10 അടി ആഴത്തിൽ സർക്കാർ ചിലവിൽ കുളിച്ചിട്ടോളും. അത് പോരേ ? പോരെങ്കിൽ 12 അടി ആക്കാം

ബക്കറ്റ് ലിസ്റ്റിൽ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിലും നാളെ മരിക്കണമെന്ന് വെച്ചാൽ അൽപ്പം പോലും നിരാശയോ സങ്കടമോ എനിക്കില്ല. ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്ത് തീർത്തിട്ടുണ്ട് എന്നതുതന്നെ കാരണം. 51 വയസ്സ് വരെ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കാതെ പൂർണ്ണാരോഗ്യവാനായി ജീവിച്ചു എന്നത് ചെറിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല.

ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊന്നും ഒരു കാലത്തും അറുതിയുണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല. പെട്ടെന്നൊരു ഫുൾസ്റ്റോപ്പ് ഇടേണ്ടി വന്നാൽ, വലിയ വലിയ മോഹങ്ങളൊന്നും ആർക്കും ബാക്കിയുണ്ടാകാൻ പാടില്ല. അത്രേയുള്ളൂ.

സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ഒരു ചിത്രത്തിൽ (‘അർത്ഥം’ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു) ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നടപ്പിലാക്കി കഴിഞ്ഞശേഷം ഇനിയൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതിനാൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഒരു കഥാപാത്രത്തെ നായകനായ മമ്മൂട്ടി അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയുണ്ടായാൽ മഹാഭാഗ്യമാണ്. ആ സിനിമയിലെ തമാശകളൊക്കെ കണ്ട് ആലറിച്ചിരിച്ചവർക്ക് മരണത്തിനോട് മാത്രം എന്തിനാണിത്ര പേടി? മരണം രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളിയാണെങ്കിൽ, ആ കോമാളി കാണിക്കുന്ന തമാശകൾ പൂർണ്ണമായി ആസ്വദിക്കുക തന്നെ.

എന്തായാലും, ‘എനിക്ക് ശേഷം പ്രളയം’ എന്ന് കേരളത്തിലുള്ളവർക്ക് ഇപ്പോൾ ധൈര്യമായിട്ട് പറയാം. പ്രളയം എല്ലാക്കൊല്ലവും ഉണ്ടല്ലോ! ഇതെല്ലാം കണക്കിലെടുത്ത്, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം തട്ടിപ്പോയാൽ, എന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട ചില കാര്യങ്ങൾ ഒരു മരണപത്രമാക്കി ഞാൻ പണ്ടേ (2016) എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ലിങ്ക് ഇതാണ്. അവരത് പ്രകാരം ചെയ്യുമോ എന്ന് ഉറപ്പൊന്നുമില്ല. ചെയ്താൽ സന്തോഷം.

വിൽപ്പത്രം ഒരെണ്ണം എഴുതണമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും അത് ഇന്നുവരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല. ഇങ്ങനെ രണ്ട് പത്രങ്ങൾ ആർക്കുവേണമെങ്കിലും കാലെക്കൂട്ടി തയ്യാറാക്കി വെക്കാവുന്നതാണ് താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം.

പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു കാട് കയറി.

ഇത്രയും പറയാൻ കാരണം; രണ്ടുദിവസമായി ചെറിയതോതിൽ നെഞ്ചുവേദന, കിതപ്പ്, മൂക്കടപ്പ്, ശരീരം വേദന, എന്നിങ്ങനെ ചില പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. അതിൽ നെഞ്ചുവേദന (അതെ ഇടതുവശത്ത് തന്നെ) മാത്രം വിട്ടൊഴിയുന്നില്ല. ഗ്യാസാകാനും മതി. എന്തായാലും, നാളെ രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്നുണ്ട്.

അപ്പോളതാ കേൾക്കുന്നു, മറ്റ് സംസ്ഥാനക്കാർ ആരെങ്കിലും കർണ്ണാടകയിൽ വെച്ച് മരിച്ചാൽ കർണാടകത്തിൽത്തന്നെ അടക്കം ചെയ്യുമെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി യെദിയൂരപ്പയുടെ ഇണ്ടാസ്. എനിക്കത് ഇക്ഷ പിടിച്ചു. മരണപത്രത്തിൽ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. മരിച്ചെന്ന് ഉറപ്പായാൽ അധികം കാത്തുകെട്ടി വെക്കാതെ, ഫ്രീസറിൽ വെച്ച് തണുപ്പിക്കാതെ, ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകളോളം കെട്ടിയെഴുന്നള്ളിച്ച് കൊണ്ടുപോകാതെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള സൗകര്യത്തിൽ സംസ്ക്കരിച്ചേക്കണം.

മരണപത്രത്തിനും വിൽപ്പത്രത്തിനും പുറമേ, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കോ ബന്ധുക്കൾക്കോ അല്ലാതെ, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ആർക്കെങ്കിലും ഒരു കത്തെഴുതി വെക്കണമെന്ന് നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആർക്കായിരിക്കും നിങ്ങളെഴുതുക ? നാളെയോ മറ്റന്നാളോ തട്ടിപ്പോയില്ലെങ്കിൽ ഒരെണ്ണം ഞാൻ എഴുതുന്നുണ്ട്. താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും എഴുതാം. വേണമെങ്കിൽ ലോക്ക് ഡൗൺ കാലത്തെ ഒരു വെല്ലുവിളിയായും ഏറ്റെടുക്കാം.

ഇത്രേയുള്ളൂ. കഴിഞ്ഞു. ഇത്രയും എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നെഞ്ചുവേദനയ്ക്ക് ചെറിയ ആശ്വാസമുണ്ട് അപ്പോൾ ശരി. ശുഭരാത്രി.

വാൽക്കഷണം:- കോവിഡ് ബാധിച്ചാണ് ചാകുന്നതെങ്കിൽ ശരീരത്തിലെ സ്പെയർ പാർട്ട്സെല്ലാം ദാനം ചെയ്തത് വെറുതെയായി പോകുമല്ലോ എന്ന സങ്കടം മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടാകൂ.

കൊറോണ ബാധിച്ച ഏതെങ്കിലുമൊരു സുഹൃത്തിനോടോ, കൊറോണയ്ക്കെതിരെ പോരാടുന്ന ഏതെങ്കിലും ആരോഗ്യ പ്രവർത്തകരോടോ ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾക്കകം ഫോണിലോ നേരിട്ടോ നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടോ, ചാറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ ? ഇല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെയൊരാളെ കണ്ടെത്തി സംസാരിക്കുക. തീർച്ചയായും ഗുണം ചെയ്യും.

ഞാൻ ഇതുവരെ….

1.രോഗബാധിതയാകുകയും, ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ട്, 28 ദിവസം സ്വന്തം മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതി രോഗവിമുക്തി നേടിയ നഴ്സ് സുഹൃത്തുമായി സംസാരിച്ചു.

2. വിശ്രമമില്ലാതെ ഇപ്പോഴും ആരോഗ്യ പ്രവർത്തനത്തിൽ തുടരുന്ന മറ്റൊരു നഴ്സ് സുഹൃത്തുമായി ചാറ്റ് ചെയ്തു.

3. രോഗബാധിതയായി വിമുക്തി നേടിയ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഭർത്താവുമായി സംസാരിച്ചു.

4. ആരോഗ്യ പ്രവർത്തനത്തിൽ മുൻനിരയിൽ നിൽക്കുന്ന രണ്ട് ഡോക്ടർമാരുമായി സംസാരിച്ചു. അതിലൊരു ഡോക്ടർ, അദ്ദേഹം ഡ്യൂട്ടി ചെയ്തിരുന്ന വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന് രോഗം പടർന്നിരിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യത കണക്കിലെടുത്ത് ക്വാറന്റൈയ്നിൽ പോകുകയും രോഗം പിടിപെട്ടിട്ടില്ല എന്ന് കണ്ടെത്തി വീണ്ടും ആരോഗ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുഴുകുന്നു.

ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഇവരിൽ നിന്നെല്ലാം മനസ്സിലാക്കാനായി. കൂടുതൽ പേരുമായി സംസാരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മേൽപ്പറഞ്ഞ വിഭാഗങ്ങളിൽ ആർക്കെങ്കിലും സ്വന്തം അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ താല്പര്യവും സമയവും ഉണ്ടെങ്കിൽ അവർ പറയുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ തയ്യാർ.
————————————–
ഫേസ്ബുക്കിൽ മുകളിലുള്ളത് പോസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ അവിടെ വന്ന ചില പ്രതികരണങ്ങൾ ആ വ്യക്തികളുടെ ഫേസ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈലിന്റെ ലിങ്കിനൊപ്പം എടുത്തെഴുതുന്നു.
————————————–
1. Shaan Navas:- ഡെയ്‌ലി നൂറുകണക്കിന് പേഷ്യന്റിന്റെ ഇടയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.  മനോജേട്ടനെ വിളിച്ചിട്ടു കുറെ ആയി. വിളിച്ചോളാം

2.  Mujeeb Koroth:-   മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ ഏറ്റവും വലിയ കോവിഡ്‌ ഐസലോഷൻ സെന്ററിലാണ്. ഒരു മാസത്തിന്‌ മേലെയായി വീട്ടിൽ പോവാതെ ഇതിന്റെ അകത്ത്‌ തന്നെ താമസിച്ച്‌ വളന്റിയർ ചെയ്യുന്നു. മനോജേട്ടൻ ഈ പറഞ്ഞ പോലെ ദിവസവും പല ആളുകളും വിളിച്ചു സംസാരിക്കറുണ്ട്.  അങ്ങനെ ചേർത്ത്‌ നിർത്തുന്ന സൗഹൃദങ്ങൾ തന്നെയാണ്‌ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ഇന്ധനം.

3.  Bindu KrishnaPrasad:-  ഞാൻ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മൂന്നാഴ്ച്ച മു‌മ്പ് രോഗലക്ഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി, റിസൾട്ട് പോസറ്റീവ് ആയശേഷം ഒരാഴ്ചയോളം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചികിൽസ നേടിയശേഷം ഇപ്പോൾ ഒരാഴ്ചയായി വീട്ടിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന സുഹൃത്തുമായി. ആ ആളുടെ രോഗലക്ഷണങ്ങളും ശാരീരിക അവസ്ഥകളും മാറ്റങ്ങളും ഒരോ ദിവസവും അതാതു നേരങ്ങളിൽ അറിയുകയും, അത് എനിക്കുതന്നെ പിടിപെട്ടാലെന്ന പോലെ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ സുഹൃത്ത് എന്റെ ഭർത്താവു തന്നെയാണ് !

4. Deepa Vasudevan:- സുഹൃത്തിന്റെ റൂം മേറ്റിനും, കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആൾക്കും കോവിഡ്. അവനോട് സ്ഥിരം സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പോഴും ജോലിക്ക് പോകുന്നു. കോവിഡ് നാണിച്ച് ഓടിക്കാണും എന്നാ പുള്ളിക്കാരൻ പറയുന്നത്.

5. Sarath Chandran:-  ഞങ്ങൾ സ്ഥിരം സംസാരിക്കുന്നു. ചേടത്തി കോവിഡ് വാർഡിൽ ആണ്. 

6. Anoop Irattel:- ആഴ്ചയിൽ നാലു തവണ എങ്കിലും സംസാരിക്കാറുണ്ട്. കസിൻ UAE ഇൽ കൊറോണ ബാധിച്ചു റൂമിൽ ഇരുപ്പാണ്. പുള്ളിക്ക് ഒരു ജലദോഷത്തിന്റെ ശല്യം പോലുമില്ല. കൂൾ.

7.  Sanal Janardanan:- ഞാൻ ഒരുപാടു പേരുമായി സംസാരിച്ചു . പലരും അസുഖം വച്ച് തന്നെ കോവിഡ് ബാധിതരെ ചികിത്സിക്കുന്നു . സ്വയം ചികിത്സാ പോലും കിട്ടാതെ.

8.  Arun Kumar T A:‌-  എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ വേറെ എവിടെയും പോകേണ്ട. ഭാര്യ നേഴ്സ് ആണ് ദുബായിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. എന്നും സംസാരിക്കാറുണ്ട്. സ്ഥിതി വളരെ മോശം ആണ്.

9. Bency John:-  ഞാൻ പലരോട് സംസാരിച്ചു. കോവിഡിനെ ഭയക്കേണ്ടതില്ല.

10. Rakesh Pc:-  ഒരു പ്രവാസി സുഹൃത്തിന്റെ അനുഭവം, അതിജീവനം.

11.  ജോഷി ആർ:‌-  എന്റെ സുഹൃത്താണ്, സ്വന്തം അനുഭവം പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് എഴുതാൻ പറഞ്ഞു ചെയ്യിച്ചത്.

12. Aneesh Kerala:- ഭാര്യയും ഭർത്താവും കുഞ്ഞുങ്ങളുമടക്കമുള്ള ആറേഴു കുടുംബങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ചികിത്സയിൽ ഉണ്ട്. ഇതിൽ പലരും നഴ്സ് മാരാണ്. എല്ലാവരെയും ഇടക്കിടക്ക് വിളിക്കാറുണ്ട്. ഇതിൽ ആറേഴു മാസം പ്രായമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞുമുണ്ട് പോസിറ്റീവ്. യുഎഇ യിലാണ്.

ലോക്ക് ഡൗൺ സമയത്ത് വായിക്കാൻ പറ്റിയ ഏറ്റവും ഉചിതമായ ഒരു പുസ്തകമാണ് ആൻഫ്രാങ്കിന്റെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ. മുൻപ് വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽപ്പോലും ഒരിക്കൽക്കൂടി വായിക്കാൻ പോന്നത്. അടച്ചിരുപ്പിന്റെ വേദനയും ബുദ്ധിമുട്ടും എന്താണെന്ന് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വരച്ചിടുന്ന ഒന്ന്.

പുറത്തിറങ്ങാതെയും നാസിപ്പടയ്ക്ക് പിടികൊടുക്കാതെയും ഒളിച്ച് താമസിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലെ ടീനേജുകാരി സ്വന്തം ഡയറിയിൽ കുറിച്ചിട്ട മാനസിക വ്യാപാരങ്ങളും ആകുലതകളും ലോകം ഏറ്റെടുക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ !

കൊറോണക്കാലത്ത് ലോകം കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് ആൻ ഫ്രാങ്കിന്റേയും കുടുംബത്തിന്റേയും, അത്തരം നൂറ് (അതോ ആയിരമോ) കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടേയും അവസ്ഥയിലൂടെയാണ്.
അനാവശ്യമായി പുറത്തിറങ്ങിയാൽ നാസിപ്പടയ്ക്ക് പകരം പിടിക്കുന്നത് കൊറോണയല്ലെങ്കിൽ ലോക്കൽ പൊലീസ് ആയിരിക്കുമെന്ന് മാത്രം. വേറെയും ചില വ്യത്യാസങ്ങൾ കൂടെയുണ്ട്. എന്തായാലും ആ അവസ്ഥയേക്കാൾ ഭേദം ഇന്നത്തേത് തന്നെയാണ്.

ഈ കുറിപ്പ് വായിക്കുന്നവരിൽ ആൻ ഫ്രാങ്കിനെ വായിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ ആരുമുണ്ടാകാൻ സാദ്ധ്യതയില്ല. ആയതിനാൽ കൂടുതൽ വർണ്ണിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. വായിക്കാത്തവരുണ്ടെങ്കിൽ വായിക്കുക തന്നെ വേണം. കൊറോണക്കാലത്ത് ജീവിച്ചിട്ട് ആൻ ഫ്രാങ്കിന്റെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകളിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടില്ലെങ്കിൽ പാൻഡമിക്ക് അപരാധമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടേക്കാം

സർക്കാർ കണക്കിൽ 21 ആണെങ്കിലും സ്വന്തം കണക്കിൽ 24 ലോക്ക്ഡൗൺ ദിനങ്ങൾ ഇന്ന് തീരുന്നു.

കൈവശമുള്ള കുറച്ച് ആക്രികളെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ യൂട്യൂബ് പരമ്പരയും ഇന്ന് അവസാനിക്കുന്നു. ആക്രികൾ ഇനിയും സ്റ്റോക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലും, പരിപാടിക്ക് വലിയ സ്വീകാര്യത കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട്, തുടർച്ചയുണ്ടാകാൻ സാദ്ധ്യതയില്ല. 4800ൽ അധികം സുഹൃത്തുക്കളും 14800ൽ അധികം ഫോളോവേഴ്സും ഉണ്ടായിട്ടും 100ൽ താഴെ പേർ മാത്രമാണ് അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത്.

ലാപ്ടോപ്പ് വടിയായി. ലോക്ക് ഡൗൺ പൂർണ്ണമായും തീരാതെ അത് നന്നാക്കിയെടുക്കാൻ ആവില്ല. ‘ആക്രികൾ’ പരമ്പര തുടരണമെങ്കിൽ ലാപ്ടോപ്പ് ഇല്ലാതെ പറ്റുകയുമില്ല.

സിനിമകൾ ഒരുപാട് കണ്ടു. കൂടുതലും തെലുങ്ക്, തമിഴ്, കന്നട ആയിരുന്നു. ചില നെറ്റ്ഫ്ലിക്സ് സീരീസുകളും ഒന്നുരണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളുടെ യൂട്യൂബ് വീഡിയോകളും കണ്ടു.

സംഗീതം വിചാരിച്ചത്ര കേൾക്കാനായില്ല. തുടർന്നുള്ള ലോക്ക്ഡൗൺ ദിവസങ്ങളിൽ ആ കുറവ് നികത്തണം.

ഉറക്കം വെളുപ്പിന് 3 മണി മുതൽ 10 മണി വരെ അല്ലെങ്കിൽ 4 മണി മുതൽ 11 മണി വരെ എന്ന നിലയ്ക്കായി.

ചില നേരങ്ങളിൽ പാചകം ചെയ്തു. എല്ലാ ദിവസവും പാത്രം കഴുകി. ഭക്ഷണം മിക്കവാറും രണ്ട് നേരമായി കുറച്ചു. 3 കിലോഗ്രാം ഭാരം കുറഞ്ഞു.

സിനിമ/ടീവി കാണുമ്പോൾ വ്യായാമം പതിവാക്കി. ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് നേരം വ്യായാമം നടന്നു.

താടി മുടി ഇത്യാദി ഒന്നും മുറിച്ചില്ല. വെല്ലുവിളിയായി തോന്നാത്ത ഒരു ചാലഞ്ചിനും പിടികൊടുത്തില്ല. അങ്ങനെ തോന്നിയ ഒരു ചാലഞ്ചിൽ പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

പതിവിൽ കൂടുതൽ കൊതുകുകടി കൊണ്ടു. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് മാത്രമാണ് കൊതുക് അകത്തേക്ക് കടക്കുന്ന മാർഗ്ഗം കണ്ടുപിടിച്ച് അടക്കാനായത്.

ഫേസ്ബുക്കിൽ സാമാന്യം നല്ല വായനയും എഴുത്തും തർക്കവും വാഗ്വാദവുമൊക്കെ നടത്തി.

നാസ്തികരുടെ ബൈബിൾ എന്ന് ഞാൻ വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന 1136 പേജുള്ള ‘കോവൂരിന്റെ സമ്പൂർണ്ണകൃതികൾ’ ൽ വായന കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ഇതിലെ പല അദ്ധ്യായങ്ങളും മുൻപ് പല പുസ്തകങ്ങളായി വായിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. എങ്കിലും വീണ്ടും വായിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖം ചില്ലറയല്ല. രാത്രി വായനയ്ക്ക് വേണ്ടി കട്ടിലിന്റെ കാലിൽ പ്രത്യേകം ലൈറ്റ് പിടിപ്പിച്ചു.

ഇത്രയും ദിവസത്തിനകം ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയത്തിന് വെളിയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും പോയിട്ടില്ല. പൊതു നിരത്ത് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. പലചരക്ക് സാധനങ്ങളെല്ലാം സമുച്ചയത്തിന് ഉള്ളിലുള്ള നീൽഗിരീസ് സ്റ്റോറിൽ നിന്ന് കിട്ടി. അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോൾ ഇടാനുള്ള മാസ്ക്ക് സ്വയം ഉണ്ടാക്കി.

തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചില സുഹൃത്തുക്കൾ നമ്പർ തപ്പിയെടുത്ത് ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. പ്രതീക്ഷിച്ച സുഹൃത്തുക്കളും വിളിച്ചു. വിളിയുടെ കാര്യത്തിൽ മോശക്കാരനുക്ക് മോശക്കാരൻ ആയതുകൊണ്ട് ഞാനായിട്ട് ആരെയും അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചില്ല. എല്ലാവരും ക്ഷമിക്കുക. കോവിഡുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾക്കായി ഒന്നുരണ്ട് പേരെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും രണ്ട്മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ച് സുരക്ഷിതർ അല്ലേ എന്ന് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.

നിലവിൽ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. കോറോണ പിടിപെട്ടാലും ലക്ഷണങ്ങൾ ഒന്നും കാണിക്കാത്ത ഒരു വാഹകൻ ആകാനുള്ള സാദ്ധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്