ജയിൽ ജീവിതം ആരും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്നാകാൻ വഴിയില്ല. ആർക്കും അതത്ര സുഖകരമായ അനുഭവമാകാനും സാദ്ധ്യതയില്ല.

കുറ്റകൃത്യങ്ങളും ക്രൂരതകളും ചെയ്ത് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവർ മാത്രമല്ല ജയിലുകളിൽ ചെന്ന് പെടുന്നത്. നിയമത്തിന്റെ കണ്ണിൽ കുറ്റമാകുന്ന ഒന്നിലേക്ക് അബദ്ധത്തിൽ ചെന്ന് ചാടുന്നവരും അവസാനം ജയിലിൽ എത്തിപ്പെടാറുണ്ട്.

ഇന്ത്യൻ ജയിലുകളുടെ കഥകൾ ധാരാളമായി നമ്മൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്; അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ജയചന്ദ്രൻ മൊകേരിയുടെ മാലിദ്വീപ് ജയിൽവാസത്തിൻ്റെ അനുഭവസാക്ഷ്യമായ ‘തക്കിജ്ജ’ നമ്മൾ വായിച്ച് തീർത്തത് ഉൾക്കിടിലത്തോടെയും, ശത്രുക്കൾക്ക് പോലും ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം ഉണ്ടാകരുതേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെയും ആണ്.

ഒരു വ്യാഴവട്ടത്തിലേറെ കാലം ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ പ്രവാസിയായിരുന്ന വ്യക്തിയാണ് ഞാൻ. അന്നാടുകളിൽ ജയിലിൽ എത്തിപ്പെടാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല. ഒരേ മുറിയിൽ താമസിക്കുന്നവരിൽ ഒരാൾ സ്വാഭാവികമായി മരണമടഞ്ഞാൽ പോലും മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം ജയിൽവാസത്തിന് യോഗമുണ്ട്. അതൊരു സ്വാഭാവിക മരണം ആണെന്ന് മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ട് വരുന്നത് വരെ, ആ മുറിയിൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർ തടവിലാക്കപ്പെടും. അങ്ങനെ അങ്ങനെ ധാരാളം ഗൾഫ് ജയിൽ കഥകൾ ഞാനും കേട്ടിട്ടുണ്ട്, പ്രവാസ കാലത്ത്.

പക്ഷേ ഒരു കൃതിയിലൂടെ ഗൾഫ് ജയിലിന്റെ അനുഭവങ്ങളും വിഹ്വലതകളും ആദ്യമായി വായിച്ചറിയുന്നത് സിദ്ദിഖ് തൊഴിയൂരിൻ്റെ ‘ പ്രവാസികളുടെ കൂടാരം’ എന്ന നോവലിലൂടെയാണ്.

കഥാനായകൻ ഹൈദ്രോസിന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും ഗൾഫ് രാജ്യത്തെ വളർച്ചയിലൂടെയുമൊക്കെ ആഖ്യാനം മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ ജയിൽവാർഡനും സഹതടവുകാരും ഒക്കെ കൃത്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. എല്ലാവർക്കും ജയിൽജീവിതം ഒരുപോലെ ഉൾക്കൊള്ളാനോ താങ്ങാനോ പറ്റുന്നില്ല എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ് ശെൽവൻ എന്ന തമിഴ് കഥാപാത്രം. നാട്ടിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് അറുതി നേടാനായി സ്നേഹമയിയായ പാട്ടിയെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ് ഗൾഫിലെത്തുന്ന ശെൽവൻ്റെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന അനുഭവമാണ് കഥാന്ത്യത്തിൽ.

മദ്യവും മയക്കുമരുന്നും അടക്കമുള്ള മോശം പാതകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും വഴിവിട്ട മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ ധാരാളം പണമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും അവസാനം ജയിലിൽ എത്തുന്ന ഹൈദ്രോസിന് പക്ഷേ, മാനസാന്തരം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. സ്നേഹനിധിയായ ഉമ്മയെയും മാമയേയും വിഷമിപ്പിക്കുകയും കാമുകിയെ വഞ്ചിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ശിക്ഷയായി അയാൾ തന്റെ ജയിൽ ജീവിതത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്. തെറ്റ് തിരുത്തണം എന്നുള്ള ആഗ്രഹമയാളിൽ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. അതൊക്കെ തന്നെയാണല്ലോ ജയിൽ എന്ന ശിക്ഷ കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതും.

ചുരുങ്ങിയ എട്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളിലൂടെ സിദ്ദിഖ് പറഞ്ഞു വെക്കുന്നത്, അമ്മ, മകൻ, അമ്മാവൻ, കാമുകി, പാട്ടി, എന്നിങ്ങനെ മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ഇഴയടുപ്പത്തിന്റേയും, പണം കാണുമ്പോൾ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ച് പോകുന്ന മനുഷ്യരുടെ സഹജമായ വാസനകളുടേയും നേർക്കാഴ്ച്ചകളാണ്.

അറബി രാജ്യത്തെ ജയിൽ ആയതുകൊണ്ട്, ആഖ്യാനത്തിൽ പലയിടത്തും അറബി സംസാരം കടന്നു വരുന്നത് വ്യക്തിപരമായി എനിക്കേറെ ആസ്വാദ്യകരമായിരുന്നു. മറന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്ന അറബി വാക്കുകളും ഭാഷയും പൊടി തട്ടിയെടുക്കാൻ പറ്റി എന്ന സന്തോഷമാണ് അതിന് പിന്നിൽ.

ചുരുങ്ങിയത് പ്രവാസികളെങ്കിലും ഒരു വട്ടം ‘പ്രവാസികളുടെ കൂടാര’ത്തിലൂടെ കടന്നു പോകണം. ഒരിക്കലും ഒരു മണലാരണ്യത്തിലെ ജയിലിൽ ചെന്ന് പെടാതിരിക്കാൻ ചിലപ്പോൾ അത് സഹായിച്ചെന്ന് വരും. നമുക്ക് ഏറ്റവും അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ചില പ്രവാസ രാജ്യങ്ങളിലെ ജയിലുകൾ എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയാൻ എല്ലാ മലയാളികൾക്കും ‘ പ്രവാസികളുടെ കൂടാരം’ നല്ല വായനയാണ്.

സിദ്ധിക്കിനും പ്രവാസികളുടെ കൂടാരത്തിനും ആശംസകൾ.

- നിരക്ഷരൻ.

ആഗസ്റ്റ് 29ന് സജിത മഠത്തിലിൻ്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരമെന്നോ ആത്മകഥാപരം എന്നോ വിശേഷിക്കാവുന്ന ‘വെള്ളിവെളിച്ചവും വെയിൽനാളങ്ങളും’ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രകാശനം ചങ്ങമ്പുഴ പാർക്കിൽ വെച്ച് നടന്നു.

ബഹുമാനപ്പെട്ട കൊച്ചി മേയർ അഡ്വക്കേറ്റ് അനിൽകുമാർ, നടിയും നർത്തകിയുമായ ശ്രീമതി റീമ കല്ലിങ്കലിന് പുസ്തകം നൽകിക്കൊണ്ടാണ് പ്രകാശനം നിർവഹിച്ചത്. സംവിധായകൻ ശ്രീ.കമൽ മുഖ്യപ്രഭാഷണം നടത്തി. ഡോ:പീയൂഷ് ആന്റണി പുസ്തക പരിചയം നടത്താൻ വേണ്ടി മാത്രം ലക്നൗവിൽ നിന്ന് എത്തി എന്നത് എന്നെ ശരിക്കും അതിശയിപ്പിച്ചു. സംവിധായിക ശ്രീമതി വിധു വിൻസെന്റ് സ്വാഗതം ആശംസിച്ചു . ഡോ:സംഗീത ജനചന്ദ്രൻ, ഡോ:മുത്തുമണി, എന്നിവർ ആശംസകൾ നേർന്നു. ശ്രീമതി അന്നപൂർണ്ണ മൊത്തം പരിപാടിയെ മനോഹരമായി നിയന്ത്രിച്ചു. നന്ദി പറയാൻ അവസരം കിട്ടിയത് എനിക്കാണ്.

IE മലയാളം ഓൺലൈനിൽ ഖണ്ഡശ്ശ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ കുറിപ്പുകൾ, പുസ്തകമാക്കുന്നതിൻ്റെ ഭാഗമായി അതിൽ ചില തിരുത്തുകളുമായി ഇടപെടാൻ എനിക്ക് അവസരം ലഭിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ പുസ്തകം നേരത്തെ വായിക്കാനും സാധിച്ചിരുന്നു.

3 വയസ്സിൽ അച്ഛൻ മരിച്ചുപോയ ഒരു പെൺകുട്ടി, നാടകം, സിനിമ, ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത്, കലാരൂപങ്ങളുടെ ഡോക്യുമെന്റേഷൻ, ക്യൂറേഷനുകൾ, പഠനങ്ങൾ, അദ്ധ്യാപനം, സാമൂഹികമായ ഇടപെടലുകൾ എന്നിങ്ങനെ പല തരത്തിൽ മുന്നേറി ഡോക്ടറേറ്റ് വരെ എത്തിപ്പിടിച്ച ഒരു സ്ത്രീ ആയി മാറിയ കൗതുകകരവും അതേ സമയം അമ്പരപ്പിക്കുന്നതുമായ ഒരു വഴിത്താര ഈ പുസ്തകത്തിൽ തെളിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. പറയാനുള്ളതെന്ന് ഗ്രന്ഥകാരിക്ക് ഉറച്ച ബോദ്ധ്യമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പരത്തിപ്പറയുകയും തള്ളിപ്പറയേണ്ട കാര്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിയുമാണ് രചന നിർവ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്. “സജിതയുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ വെച്ച് നോക്കിയാൽ മറ്റൊരു വലിയ ആത്മകഥയ്ക്ക് തന്നെ ഇനിയും ഇടമുണ്ട് “എന്ന, സംവിധായകൻ കമലിന്റെ അഭിപ്രായം ശരിയാണെന്ന്, ഗ്രന്ഥകാരിയെ നേരിട്ട് പരിചയമുള്ള ആർക്കും തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികം.

പുസ്തകത്തിലെ മനോഹരവും രസകരവുമായ വരകൾ സംവിധായിക വിധു വിൻസെന്റിന്റേത് ആണ്. വിധു, അതിനെ കുത്തിവരകൾ എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. കുത്തിവരകൾക്ക് ഇത്രയും ഭംഗിയോ എന്ന് ഞാൻ വീണ്ടും അത്ഭുതം കൂറുന്നു. നാല് സ്ത്രീകൾ, ഒരാൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരാളായി ഇരുന്ന് തലയിലെ പേൻ നോക്കുന്ന ചിത്രമാണ് എനിക്കതിൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടമായത്.

പ്രകാശന ദിവസം ആയപ്പോഴേക്കും മൂന്ന് പതിപ്പുകൾ വിറ്റു കഴിഞ്ഞ പുസ്തകം, ഇനിയും ഏറെ സഞ്ചരിക്കുകയും വായിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമെന്ന് ഉറപ്പ്. സജിതയ്ക്കും ഡി.സി. ബുക്സിനും ആശംസകൾ!

വാൽക്കഷണം:- ഞാൻ വളരെ ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിക്കുന്നത് (ചിത്രം 2) എന്തിനാണെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും പിടി കിട്ടുന്നില്ല. എവിടെ പരിപാടി അവതരിപ്പിച്ചാലും ഇതു തന്നെയാണല്ലോ എന്റെ അവസ്ഥ

ഇന്ന് വിഷു ആണല്ലോ? ആയതിനാൽ വിഷുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പഴഞ്ചൊല്ലിലെ ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാം.

“കാട്ടുകോഴിക്കെന്ത് വിഷുവും സംക്രാന്തിയും?” ചൊല്ല് ഇങ്ങനെയാണ്.

അജ്ഞന്മാർക്ക് എന്ത് മതാനുഷ്ഠാനം, എന്നാണ് സാധാരണ ഗതിയിൽ ഈ ചൊല്ല് ഉപയോഗിക്കുന്നവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

മലബാർ ഭാഗങ്ങളിൽ സംക്രാന്തി പൂജയ്ക്ക് കോഴിയെ വെട്ടുന്നത് പതിവായിരുന്നു. (കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ കോഴിവെട്ടുമായി സംക്രാന്തിക്ക് ബന്ധമുണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല.) പക്ഷേ ഈ കോഴി വെട്ടിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് നാട്ടുകോഴിയെ ആണ്. അതുകൊണ്ട് സംക്രാന്തി സമയത്ത് നാട്ടുകോഴികൾക്കേ ഭയപ്പെടേണ്ടതുള്ളൂ. കാട്ടുകോഴികൾ സുരക്ഷിതരാണ്. ഇതാണ് ഈ ചൊല്ലിന്റെ ആന്തരാർത്ഥം.

പക്ഷേ ഈ ചൊല്ലിന് മറ്റൊരു വശവും ഉണ്ടെന്ന് ഈയടുത്ത് പറഞ്ഞുതന്നത് സുധീർ Sudheer Kumar ആണ്.

സത്യത്തിൽ മേൽപ്പറഞ്ഞ ചൊല്ലിന് അല്പം വ്യത്യാസമുണ്ട്, അഥവാ താഴെപ്പറയുന്നതാണ് ശരിയായ ചൊല്ല് എന്ന് തർക്കമുണ്ട്.

‘”കാട്ടുകോവിൽക്കെന്ത് വിഷുവും സംക്രാന്തിയും” എന്നാണത്. കോഴിയല്ല കോവിലാണ്. കാട്ടിലെ കോവിലിൽ പൂജ ഒന്നും നടക്കാറില്ല, നടക്കണമെന്നും ഇല്ല. വല്ലപ്പോഴും ഒരു പൂജ നടന്നാലായി. വിഷുവും സംക്രാന്തിയും ഒന്നും അവിടെ ഉണ്ടായെന്ന് വരില്ല. ഈ അർത്ഥത്തിലാണ് ആ ചൊല്ല് പോകുന്നത്.

പക്ഷേ, രണ്ടും രണ്ട് ചൊല്ലായി കണക്കാക്കണമെന്നാണ് ഭാഷാ പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായം.

“കാട്ടുകോവിലും കാട്ടുകോഴിയും നിലനിൽപ്പുള്ള വ്യത്യസ്ത വസ്തുക്കൾ തന്നെ. ഒന്ന് തെറ്റാണെന്നും മറ്റേതിന്റെ പാഠഭേദം ആണെന്നും പറയുന്നത് ശരിയല്ല. രണ്ട് ചൊല്ലുകളും ഒരേ ആശയം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു എന്ന് പറയാം.”……. എന്നാണ് പണ്ഡിതർ എടുത്ത് പറയുന്നത്.
ഇനി ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു ചില ചൊല്ലുകൾ കൂടെ പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിക്കാം.

* കാട്ടുജാതിക്കുണ്ടോ മാസപ്പിറപ്പും സംക്രാന്തിയും.

* ചാത്തപ്പനെന്തു മഹശറ. (മുസ്ലീം വിശ്വാസമായ മഹശറയിൽ ഹിന്ദുവായ ചാത്തപ്പന് കാര്യമില്ല എന്നാണ് ധ്വനി.)

ചുഴിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ, മേൽപ്പറഞ്ഞ രണ്ട് ചൊല്ലുകളും വർഗ്ഗീയമാണ്.
എല്ലാ ജാതിക്കും എല്ലാ മതത്തിനും എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളാനും അനുഭവിക്കാനും കഴിയണം. ജാതിക്കും മതത്തിനും അപ്പുറത്തുള്ള മാനവികത അപ്പോഴാണ് ഉണ്ടാവുക.
എല്ലാവർക്കും വിഷു ആശംസകൾ!

വാൽക്കഷണം:- അക്ഷരാഭ്യാസമില്ലാത്ത കാട്ടുകോഴിക്ക് വിഷുവും സംക്രാന്തിയും ഇല്ലേയില്ല.

Jungle Fowl PC:- Pinterest

ജൂൺ 19 വായനാദിനം കഴിഞ്ഞതോടെ, ‘വായനാ‘ദിനമാണോ ശരി ‘വായന‘ദിനമാണോ ശരി എന്നുള്ള ചർച്ചകൾ പലയിടത്തും കണ്ടു.

നേരിട്ട് അതിനുത്തരം പറയുന്നതിന് മുൻപ് മറ്റ് പല കാര്യങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മലയാളത്തിൽ അങ്ങനെ എത്രയോ കാര്യങ്ങൾക്ക് തീർപ്പാകാതെയും തീർപ്പായും കിടക്കുന്നു!

അദ്ധ്യാപകൻ ആണോ അധ്യാപകൻ ആണോ ശരി എന്ന ചർച്ച നാളേറെയായി നമ്മൾ കാണുന്നതാണ്. എല്ലാവരും കൂടെ ഇപ്പോൾ അഭിപ്രായ സമന്വയത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നത് രണ്ടും ശരി എന്നാണ്. മാദ്ധ്യമവും മാധ്യമവും ശരിയാണ് എന്ന തീർപ്പും വന്നിട്ടുണ്ട്. എങ്കിൽപ്പിന്നെ ‘ദ്ധ‘ എന്ന കൂട്ടക്ഷരത്തിൻ്റെ ആവശ്യമെന്താണ്?

അച്ച് നിരത്തുന്നതിൻ്റെ സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടി പത്രക്കാരാണ് ‘ദ്ധ‘ എന്ന അക്ഷരം ഒഴിവാക്കി ‘ധ‘ മതി എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്, എന്നാണ് പിന്നീട് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. മാദ്ധ്യമങ്ങൾ വിചാരിച്ചാൽ ഭാഷയിലുള്ള പരിവർത്തനങ്ങൾ എളുപ്പമാണെന്ന് സാരം.

എന്നാൽപ്പിന്നെ അവരെങ്കിലും നല്ല നിലയ്ക്ക് ഭാഷ ഉപയോഗിക്കണ്ടേ? വിദ്യാർത്ഥി എന്ന് തെറ്റില്ലാതെ പറയാൻ കഴിയുന്ന മാദ്ധ്യമപ്രവർത്തകർ ചുരുക്കമാണ്. വിത്ഥ്യാർത്ഥി, വിധ്യാർത്ഥി, വിത്യാർത്ഥി, വിഥ്യാർത്ഥി, വിഥ്യാർത്തി എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു ഉച്ചാരണങ്ങൾ. അൽപ്പം കടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞാലേ മാദ്ധ്യമപ്രവർത്തകർ ആകൂ എന്ന് മുൻവിധി ഉള്ളത് പോലെ. ഇവർ പറയുന്നത് കേട്ടല്ലേ പഴയ ജനങ്ങളും പുതുജനങ്ങളും പഠിക്കേണ്ടത്. നാളെ ‘വിദ്യാർത്ഥി’ ആണോ ‘വിഥ്യാർത്തി’ ആണോ ശരി, എന്ന് ചർച്ചകൾ വന്നാലും അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല.

പരിപാടി അവതരിപ്പിക്കുന്ന വനിതയെ, അവതാരിക, അവതാരക എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് തരത്തിൽ പറഞ്ഞാലും ശരിയാണ് എന്നാണ് പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തം. (ആ ഇണ്ടാസിൻ്റെ ലിങ്ക് നോക്കിയിട്ട് കാണുന്നില്ല.) രഞ്ജിനി ഹരിദാസ് ഒരേസമയം അവതാരകയും അവതാരികയും ആകുന്നു എന്ന് ! അങ്ങനാണെങ്കിൽ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ കാണുന്നതോ? അതിനെ അവതാരിക എന്ന് മാത്രം പറയണം എന്നുണ്ടോ ? രഞ്ജിനി ഹരിദാസ് എന്നോ അവതാരക എന്നോ അതിനേയും പറഞ്ഞോട്ടേ? വ്യാഖ്യാനിച്ച് വ്യാഖ്യാനിച്ച് അങ്ങനേം പറയാം ഇങ്ങനേം പറയാം എന്ന് ഒത്തുതീർപ്പ് ആക്കുന്നതിലും ഭേദം തമിഴിനെ അനുകരിച്ചുകൂടെ?

മലയാളത്തിൽ ആവശ്യത്തിലധികം അക്ഷരങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നുള്ളതും എന്നിട്ടത് നേരെ ചൊവ്വേ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയില്ല എന്നതുമാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം. തമിഴിൽ അക്ഷരങ്ങൾ കുറവാണ്. ഒരേ അക്ഷരം തന്നെ സന്ദർഭത്തിന് അനുസരിച്ച് അവർ മാറ്റി ഉച്ചരിക്കും.

ഈയിടെ കാണാനിടയായ മറ്റൊരു പദമാണ് ‘വീണ്ടാമതും‘ ! ആദ്യം ഒരിടത്ത് വായിച്ചപ്പോൾ ഞെട്ടി. പിന്നെയത് സാർവ്വത്രികമായി കാണാൻ തുടങ്ങി. ‘വീണ്ടും‘ എന്ന് പറയുമ്പോൾ കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ എന്ത് അനുഭൂതിയാണ് വീണ്ടാമതും എന്ന് പറയുമ്പോൾ കിട്ടുന്നത്? സ്റ്റൈൽ ആക്കാനോ ഹാസ്യരസപ്രദാനമാക്കാനോ വേണ്ടിയായിരിക്കാം പലരും ഈ പദം എഴുതുന്നത്. എനിക്ക് പക്ഷേ, അത് വായിക്കുമ്പോൾ ഓക്കാനമാണ് വരുക. അങ്ങനെയൊരു പദം ശബ്ദതാരാവലിയിൽ ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. അങ്ങനെയൊരു പദമുണ്ടെന്ന് വരുംതലമുറ കരുതിയാൽ അതിനുത്തരവാദികൾ ഇന്ന് ആ പദം ഉപയോഗിക്കുന്നവർക്കാണ്.

“താളമൊരു മോക്ഷം
താളമൊരു രോക്ഷം.. “

എന്നൊക്കെ തകർത്ത് പോകുന്ന ഒരു പാട്ടുണ്ട് ഈയിടെ വന്ന ഒരു മലയാള സിനിമയിൽ. വയലാറും ഭാസ്ക്കരൻ മാഷുമൊക്കെ ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തേനെ. ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി സാർ ആ പാട്ട് കേൾക്കാത്തതുകൊണ്ടാവും ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയിരിക്കുന്നത്. രൂക്ഷം എന്നൊരു പദമുണ്ട് മലയാളത്തിൽ; പക്ഷേ രോക്ഷം ഇല്ല. രോഷം ആണ് ശരിയായ പദം ന്യൂ ജെൻ കവീ, രോഷം രോഷം! ദയവു ചെയ്ത് രോഷം ആണോ രോക്ഷമാണോ ശരി എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് വളമിടരുത്.

തെറ്റായ കുറച്ച് ഇംഗ്ലീഷ് പദപ്രയോഗങ്ങൾ കൂടെ പറയാതെ പോകാൻ വയ്യ. മലയാള ഭാഷയെ നാശമാക്കിയത് പോരാഞ്ഞ് സായിപ്പിനേയും തുലക്കാൻ ഇറങ്ങിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നും സ്ഥിരമായി ചില തെറ്റായ ഇംഗ്ലീഷ് പദപ്രയോഗങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ.

പദം 1:- Bestest:- ബെസ്റ്റിനേക്കാൾ ഗംഭീരമാണെന്ന് കാണിക്കാനാവും ബെസ്റ്റെസ്റ്റ് എന്ന് പറയുന്നത്. Good, better, best എന്നൊക്കെ യു. പി. ക്ലാസ്സുകൾക്ക് മുൻപ് പഠിക്കുന്നതാണ്. നേരത്തേ പറഞ്ഞത് പോലെ ഹാസ്യവും സ്റ്റൈലും ഒക്കെ ആയിരിക്കാം ഈ പ്രയോഗത്തിന് പിന്നിലും. സൂപ്പർലെറ്റീവിനും മുകളിൽ പറയണമെങ്കിൽ ‘Better than the best’ എന്ന് സായിപ്പ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ സ്റ്റൈലിന് വല്ല കുറവുമുണ്ടോ ? Bestest എന്നത് തെറ്റായതും informal ആയതുമായ പ്രയോഗമാണെന്ന് സായിപ്പ് തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്.

പദം 2:- Medias:- മീഡിയം (medium) എന്ന ഏകവചനത്തിൻ്റെ ബഹുവചനം മീഡിയ (Media) ആണ്. നിങ്ങളതിൽ വീണ്ടും S ചേർത്ത് Medias ആക്കേണ്ടതില്ല. മീഡിയംസ് (Mediums) എന്ന് പറഞ്ഞാലും ശരിയാണ്. മീഡിയാസ് തെറ്റായ പ്രയോഗമാണ്. മാദ്ധ്യമപ്രവർത്തകർ പോലും തെറ്റിച്ച് പറയുന്ന ഒരു പദമാണിത്.

പദം 3:- Datas:- തെറ്റായ പദമാണത്. ഡാറ്റം (Datum) എന്ന ഏകവചനത്തിൻ്റെ ബഹുവചനമാണ് ഡേറ്റ (Data). പിന്നാലെ ഒരു S ചേർത്ത് നിങ്ങളതിനെ വീണ്ടും ബഹുവചനം ആക്കേണ്ടതില്ല. കോളേജിൽ എത്തുന്നത് വരെ ഞാനീ ഇംഗ്ലീഷ് പദം കേട്ടിട്ടില്ല. ഇന്നത് എൽ. പി. സ്ക്കൂളിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാകണം. നിത്യജീവിതത്തിൽ സാധാരണക്കാരൻ പോലും പറയുന്ന ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പദമായി മാറിയിരിക്കുന്നു അത്. ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ അത് ശരിയായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടതും അത്യാവശ്യമാണ്. പത്രക്കാർ, ചാനലുകാർ, സിനിമാക്കാർ, സാഹിത്യകാർ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരാണ് ആദ്യം തിരുത്തപ്പെടേണ്ടത്. അവർ തെറ്റിച്ച് പറഞ്ഞാൽ പൊതുജനം കരുതും അതാണ് ശരിയെന്ന്. ഈയടുത്ത് കണ്ട ‘തലവൻ‘ എന്ന സിനിമയിൽ സിദ്ധിക്ക് അഭിനയിച്ച കഥാപാത്രം ‘ഡാറ്റാസ്‘ എന്ന് പറയുമ്പോൾ, സിദ്ധിക്കിനും ആ സിനിമയുടെ പിന്നാമ്പുറത്തുള്ള കഥാകാരനും, തിരക്കഥാകൃത്തിനും, അസിസ്റ്റൻ്റ് സംവിധായകനും സംവിധായകനും ഒന്നും ഇക്കാര്യം അറിയില്ല എന്ന് വേണം മനസ്സിലാക്കാൻ.

പദം 4:- ഒരു വീട് പണിയുടെ ചിട്ടവട്ടങ്ങളിൽ ആയതുകൊണ്ട് ടൈം ലൈനിൽ മുഴുവൻ വീട് പണിയാനുള്ള സാധനസാമഗ്രികളുടെ പരസ്യമാണ്. ഫർണ്ണീച്ചർ കടയുടെ പരസ്യത്തിൽ വരുന്ന സുന്ദരി പലവട്ടം പറയുന്നത് ഫർണ്ണീച്ചറുകൾ എന്നാണ്. Furniture, Children എന്നതൊക്കെ ബഹുവചനമാണെന്ന് ഇംഗ്ലീഷിലെ ആദ്യപാഠങ്ങളിൽ വരുന്ന കാര്യമാണ്. ഒരു പരസ്യം ഉണ്ടാക്കുന്നവർക്കും അതിൽ അഭിനയിക്കുന്നവർക്കും അതിൻ്റെ സ്ക്രിപ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കുന്നവർക്കുമടക്കം ഒറ്റയാൾക്ക് പോലും ഫർണ്ണീച്ചറുകൾ എന്ന പദപ്രയോഗം തെറ്റാണെന്ന് അറിയില്ലെന്നത് വലിയ കഷ്ടം തന്നെ. “നിങ്ങളാദ്യം തെറ്റില്ലാതെ ഫർണ്ണീച്ചർ എന്ന് പറഞ്ഞ് പഠിക്ക്. വാങ്ങുന്ന കാര്യം അതിന് ശേഷം ആലോചിക്കാം” എന്ന് അവിടെ കമൻ്റിടേണ്ടി വന്നു.

ഫ’ർണ്ണീ’ച്ചറിൻ്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോളാണ് മറ്റൊരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. സ്ക്കൂൾ തലത്തിൽ മുഴുവൻ ‘പാർട്ടി‘ എന്നാണ് പഠിപ്പിച്ചത്. പിന്നെപ്പോഴോ ചില്ലക്ഷരം കഴിഞ്ഞാൽ ഇരട്ടിപ്പ് വേണ്ട എന്ന് ഭാഷയിൽ മാറ്റം വന്നു. ‘പാർടി‘ മതി പോലും! ആ നിയമം എന്നെയാരും സ്ക്കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാനിപ്പോഴും സ്വർണ്ണം, മാർഗ്ഗം, പാർട്ടി, വർഗ്ഗം, ഫർണ്ണീച്ചർ, ഓർമ്മ എന്നൊക്കെത്തന്നെ എഴുതുന്നു.

ഇങ്ങനെയൊക്കെ പരിശോധിച്ചാൽ, വായനദിനവും വായനാദിനവും ശരിയാണെന്ന് ഭാഷാപണ്ഡിതന്മാരുടെ വ്യാഖ്യാനം വൈകാതെ വരാൻ സാദ്ധ്യയുണ്ട്. അതുവരെ, സൗകര്യം പോലെ ഉപയോഗിക്കുക തന്നെ.

മറുവശത്തുള്ളവന് കാര്യം മനസ്സിലാകണം എന്നതിനപ്പുറം ഒരു കാര്യവും ഏതൊരു ഭാഷയ്ക്കും ഇല്ലെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പോലും, സാഹിത്യത്തിലും സിനിമകളിലും വാർത്താ മാദ്ധ്യമങ്ങളിലും ഭാഷ ശരിയായിത്തന്നെ ഉപയോഗിക്കപ്പെടണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആളാണ് ഞാൻ.

വാൽക്കഷണം:- നിരക്ഷരന് ഇതിലെന്ത് കാര്യം എന്ന് അൽപ്പം മുൻപ് എൻ്റെ ദാമു  ചോദിച്ചു. ഈ വഹ സംശയങ്ങളും ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും കൂടെ ചേർന്നാണ് ഞാനൊരു നിരക്ഷരനായിപ്പോയത് എന്നായിരുന്നു ദാമുവിന് കൊടുത്ത മറുപടി .

ഒരു വർഷത്തിലധികമായി തകർത്തോടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മലയാളം നോവലിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് അദ്ധ്യായങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോഴേക്കും പലവട്ടം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ട ഇംഗ്ലീഷ് പദങ്ങൾ ഈ കുറിപ്പിന് താഴെ എടുത്തെഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

പുസ്തകത്തിന്റെയോ എഴുതിയ ആളുടെയോ പേര് പറയാൻ തൽക്കാലം ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല.

ഓൺ, ഓഫ്, സ്റ്റേഷൻ, മീറ്റിങ്ങ്… എന്നിങ്ങനെ ഒരുപാട് ഇംഗ്ലീഷ് പദങ്ങൾ സംസാരഭാഷയിലും എഴുത്ത് ഭാഷയിലും നമുക്കിപ്പോൾ ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നായിരിക്കുന്നു. തത്തുല്ല്യ മലയാളം പദങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാനോ പ്രയോഗിക്കാനോ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ, അത്തരം കുറേ പദങ്ങൾക്ക് ഇളവ് കൊടുക്കാം.

പക്ഷേ….. ആശുപത്രി, പാചകക്കുറിപ്പ്, മുറി, ജനാല, മേശ, കുടുംബം, ബന്ധം, വൃത്തി, വിരമിക്കൽ, തറ, വശം, പൊതി, വൈകുക, ജോലി, പ്രധാനം, സഹകരണം, കിടക്ക, ലേഖനം, സന്ദേശം, ജീവിതം, വേഷം, നീല, സുഹൃത്ത്, പദ്ധതി, വസ്ത്രം, അത്താഴം, നല്ലത്, മറുപടി, രണ്ട്, വിരമിക്കുക, താഴെ, പൊതി, കുരുക്ക്, ഇടം, സ്ഥലം, പ്രവേശനം, അവസരം, അലമാര, നിലവാരം, അഭിമുഖം, പൊരുത്തപ്പെടുക, കവാടം….. എന്നിങ്ങനെയുള്ള മലയാള പദങ്ങൾക്ക് പകരം, തത്തുല്ല്യമായ ഇംഗ്ലീഷ് പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് വല്ലാത്ത കഷ്ടം തന്നെയാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ ഒരു പുസ്തകം എഴുതുന്നത് ആയിരുന്നു ഇതിലും ഭേദം.

ഈ പുസ്തകം 20ൽപ്പരം പതിപ്പുകൾ വിറ്റ് പോയി എന്നതാണ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വസ്തുത. അത്രയും വായനക്കാർ ഈ എഴുത്തും ഭാഷയും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്നല്ലേ ഈ വിൽപ്പനക്കണക്ക് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്? ഇങ്ങനെ മലയാളം വായിച്ചിട്ടെന്ത് കാര്യം? ഇതിലും ഭേദം വായന മരിച്ച് പോകുന്നത് തന്നെയല്ലേ?

മൂന്ന് അദ്ധ്യായത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു പുറം പോലും തുടർന്ന് വായിക്കാൻ, എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. അവസാനം വരെ എങ്ങനെയെങ്കിലും വായിച്ച് ഒപ്പിച്ചാൽ അതിമനോഹരമായ ഒരു കഥ ഇതിൽ നിന്ന് കിട്ടിയെന്നിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് ആകെക്കൂടെ അറിയുന്ന കുറച്ച് മലയാളം പദങ്ങളെ ബലി കൊടുത്തിട്ട് അങ്ങനെയൊരു വായന താല്പര്യപ്പെടുന്നില്ല. വായനാസുഖം, സാഹിത്യഭംഗി, ആസ്വാദനം, പദസമ്പത്ത്, പുതിയ വിവരങ്ങൾ, ഇങ്ങനെ ഒന്നും തരാത്ത പുസ്തകങ്ങൾക്ക് പിടികൊടുക്കാതെ മാറ്റി നിർത്തി അത്രയും സമയവും പണവും ലാഭിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു; വിപണന തന്ത്രങ്ങളിൽ വീഴാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു, എന്നെല്ലാം മനസ്സിലുറപ്പിച്ച്, പുസ്തകം നിർദാക്ഷിണ്യം ചവറ്റുകുട്ടയിൽ ഇട്ടു.

പ്രേമലുവും ആവേശവും പോലുള്ള സിനിമകൾ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവർ ‘അമ്മാവൻ രോഗലക്ഷണവർഗൈക്യം’ ഉള്ളവരാണ് എന്നാണല്ലോ വെപ്പ് ! അതുപോലെയാകാം ഇത്തരം പുസ്തകങ്ങളും. ഇത്രയും പതിപ്പുകൾ വിറ്റ് പോയ ഒരു പുസ്തകം രസിക്കാത്തവൻ, അമ്മാവൻ രോഗലക്ഷണവർഗൈക്യമുള്ളവൻ തന്നെ ആയിരിക്കാം. സസന്തോഷം സമ്മതിക്കുന്നു.

ശ്രേഷ്ഠ മലയാളമേ കേഴുക, പൊറുക്കുക, സദയം ക്ഷമിക്കുക.
——————
പുസ്തകത്തിൽ പലവട്ടം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പദങ്ങൾ താഴെ.

1. സൈഡ് – side
2. റെസിപ്പി – recipe
3. പൊസിഷൻ – position
4. കംഫർട്ട് – comfort
5. ഫ്ലൈറ്റ് – flight
6. ലോവർ – lower
7. പാക്ക് – pack
8. വിൻഡോ – window
9. പ്രിവിലേജ് – privilege
10. ഫാമിലി – family
11. പ്രൊഫഷണൽ – professional
12. കരിയർ – career
13. ജോബ് – job
14. ഓഫർ – offer
15. ഓഫ് – off
16. പിക്ക് – pick
17. ലേറ്റ് – late
18. ലഗേജ് – luggage
19. മെയിൻ – main
20. ബ്ലോക്ക് – block
21. ലുക്ക് – look
22. സപ്പോർട്ട് – support
23. ലോക്കൽ – local
24. കണക്ഷൻ – connection
25. ക്ലീൻ – clean
26. ലൊക്കേഷൻ – location
27. ബിൽഡിംഗ് – building
28. ഡൈനിങ് – dining
29. ബാച്ചിലേഴ്സ് – bachelors
30. ഹോസ്പിറ്റൽ – hospital
31. അഡ്മിഷൻ – admission
32. ചാൻസ് – chance
33. കബോർഡ് – cupboard
34. റൂംമേറ്റ് – room mate
35. ബാത്റൂം – bath room
36. ബെഡ് – bed
37. കവർ – cover
38. ടേബിൾ – table
39. ആർട്ടിക്കിൾ – article
40. അപ്ഡേറ്റ് – update
41. ബെഡ്ഷീറ്റ് – bed sheet
42. മെസ്സേജ് – message
43. ടിക്ക് – tick
44. ലൈഫ് – life
45. റോൾ – role
46. ബ്ലൂ – blue
47. നെഗറ്റീവ് – negative
48. ഫ്രണ്ട്സ് – friends
49. സ്റ്റാൻഡേർഡ് – standard
50. ലൈറ്റ് – light
51. ഓൺ – on
52. പ്ലാൻ – plan
53. ടെൻഷൻ – tension
54. എക്സൈറ്റ് – excite
55. കാഷ്വൽ – casual
56. ഡ്രസ്സ് – dress
57. ഷെൽഫ് – shelf
58. ഫോർമൽ – formal
59. ഫാഷൻ – fashion
60. സെൻസ് – sense
61. ഇൻറർവ്യൂ – interview
62. ടെക്നിക്കൽ – technical
63. ടീം – team
64. മീറ്റിംഗ് – meeting
65. ഡെസ്ക് – desk
66. ഡിപ്പാർട്ട്മെൻറ് – department
67. ഗ്രൗണ്ട് – ground
68. ഫ്ലോർ – floor
69. ബട്ടൺ – button
70. നൈസ് – nice
71. ഷിഫ്റ്റ് – shift
72. ഡിന്നർ – dinner
73. ഗേറ്റ് – gate
74. ഡയൽ – dial
75. അഡ്ജസ്റ്റ് – adjust
76. ബെസ്റ്റ് – best
77. റിപ്ലൈ – reply
78. റിട്ടയർ – retire
79. സെക്കൻഡ് – second
80. റൂം – room

ജോലിസംബന്ധമായി രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും തീവണ്ടിയിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നവർ ധാരാളമുണ്ട്. പക്ഷേ അവരിൽ ആരെങ്കിലും നിത്യജീവിതത്തിലെ ആ ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ പരിചയപ്പെടുന്ന ഓരോ വ്യക്തികളേയും ഓരോ സംഭവങ്ങളേയും കൃത്യമായി ഒരു യാത്രാവിവരണത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിൽ അവതരിപ്പിച്ച് ഞാൻ കാണുന്നതും വായിക്കുന്നതും ആദ്യമായാണ്.

തീവണ്ടി യാത്രകളാണ് ‘യാത്ര’ എന്ന ഫമിതയുടെ ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഓരോ അദ്ധ്യായവും. പക്ഷേ അത് ഇട്ടാവട്ടത്തുള്ള ജോലി സംബന്ധമായ യാത്രകൾ മാത്രമാണെന്ന് കരുതരുത്.

‘ആ തീവണ്ടി’ മെല്ലെ ലോക്കൽ സ്റ്റേഷനുകൾ വിട്ട് കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഭാരത ദർശനത്തിനായി പുറപ്പെട്ട് പോകുന്നുണ്ട്. കേരളവും കർണ്ണാടകവും ഗോവയും വിട്ട് വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ, മഹാരാഷ്ട്രയും മദ്ധ്യപ്രദേശും ഗുജറാത്തും രാജസ്ഥാനും ഡൽഹിയുമൊക്കെ കണ്ട് തിരിച്ചുവരുമ്പോഴേക്കും അവിടങ്ങളിലെ ചരിത്രവും വിശേഷങ്ങളും ഗ്രാമക്കാഴ്ച്ചകളും സൗഹൃദങ്ങളുമെല്ലാം തീവണ്ടിയിൽ കൂടെ പോരുന്നു.

നിത്യവും ഓഫീസിലേക്ക് തീവണ്ടി യാത്ര ചെയ്യുന്നവർ ആ തീവണ്ടിയേറാൻ പെടുന്ന പെടാപ്പാടുകൾ ഇതിലുണ്ട്. പ്രണയവും വിവാഹ അഭ്യർത്ഥനയും അപകടങ്ങളും ചങ്ങല വലിക്കലും ഒക്കെയുണ്ട്. നിത്യമുള്ള തീവണ്ടി യാത്രയിൽ പ്രയോജനപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന പല കാര്യങ്ങളുണ്ട്. തീവണ്ടി യാത്രയിൽ സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ദുരിതങ്ങൾ ഉണ്ട്, അരക്ഷിതാവസ്ഥയുണ്ട്.

ഇതിന് എല്ലാറ്റിനും പുറമേ, വെളുപ്പിന് എഴുന്നേറ്റ് കുടുംബത്തിൻ്റേയും കുട്ടികളുടേയും കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്ത് ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ച്, ഇരുട്ട് വീണ്, പലപ്പോഴും കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം മാത്രം വീട്ടിലെത്തുന്ന ഒരു കുടുംബിനി ഇങ്ങനെയൊരു പുസ്തകം എഴുതി പൂർത്തിയാക്കിയതിൻ്റെ വെല്ലുവിളിയുണ്ട്.

ഈ തീവണ്ടി യാത്ര തരമാക്കിയതിനും മുടങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന എൻ്റെ വായനയ്ക്ക് ആക്കം കുട്ടിയതിനും നന്ദി അൻവർ.

പ്രസാധകർ:- മൈത്രി ബുക്സ് തിരുവനന്തപുരം.
വില:- ₹240.

പതിനഞ്ചോ ഇരുപതോ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മലയാളികൾ നാട്ടിലും വിദേശത്തുമൊക്കെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നതിൻ്റെ പല മടങ്ങാണ് ഇപ്പോളവർ യാത്ര ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കും തർക്കമുണ്ടാകാൻ സാദ്ധ്യതയില്ല. യുവാക്കളാണ് ഈ സഞ്ചാരിക്കൂട്ടത്തിൻ്റെ മുൻനിരയിൽ എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ ? അവർ ആഘോഷിക്കുകയാണ്. ആരും മുൻപ് സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ദൂരങ്ങൾ, വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങൾ നൽകാൻ പോന്ന ഇടങ്ങൾ, വ്യത്യസ്ത യാത്രാരീതികൾ എന്നിങ്ങനെ ആ യാത്രകൾ കൊഴുക്കുകയാണ്. ഇരുചക്രവാഹനത്തിലും സൈക്കിളിലും എന്തിന് സ്ക്കേറ്റ് ബോർഡിൽ പോലും ഇന്ത്യ ചുറ്റുന്ന യുവത്വം വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന സംഖ്യയൊന്നുമല്ല. രാജ്യങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുക, വ്യത്യസ്തമായ സ്ഥലങ്ങൾ കാണുക, മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവങ്ങൾ സമ്പാദിക്കുക, അവധിക്കാലം ആസ്വദിക്കുക എന്നതിനൊക്കെയപ്പുറം സാഹസികമായ യാത്രകൾ ചെയ്യുന്നതിനോടുള്ള കമ്പം യുവജനങ്ങളിൽ കൂടുതലായി കാണാനാകുന്നുണ്ട്.

മുൻകാലങ്ങളേക്കാൾ അധികമായി വന്നിരിക്കുന്ന പ്രധാന വ്യത്യാസം, സാമൂഹിക മാദ്ധ്യമങ്ങളിലൂടെയോ അതുമല്ലെങ്കിൽ ആനുകാലികങ്ങളിലൂടെയോ ഈ യാത്രകളുടെയെല്ലാം വിവരണം അവർ എഴുതുകയും അത് മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്. വിഖ്യാതരായ ചില സഞ്ചാരികളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് നിന്നിരുന്ന നമ്മുടെ യാത്രാവിവരണ സാഹിത്യശാഖ ഇന്ന് ഏറെ സമ്പന്നമാണ്. യാത്രകൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിൽ മുന്നോട്ട് വന്നത് പോലെ തന്നെ, യാത്രാനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്ന കാര്യത്തിലും ഏറെ മുന്നോട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു നമ്മുടെ സഞ്ചാരികൾ. അവനവൻ പ്രസാധനം സാദ്ധ്യമാക്കിയ സാമൂഹിക മാദ്ധ്യമങ്ങളോടാണ് ഈ കുതിച്ചുചാട്ടത്തിന് നന്ദി പറയേണ്ടത്.

2008 ഒരു ഓൺലൈൻ യാത്രാവിവരണ മത്സരം നടത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ പത്തിൽ താഴെ എഴുത്തുകാർ മാത്രമാണ് അതിൽ പങ്കെടുക്കാനുണ്ടായത്. പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം നൂറുകണക്കിന് എണ്ണംപറഞ്ഞ യാത്രാവിവരണ എഴുത്തുകാരാൽ സമ്പന്നമാണ് മലയാള ഭാഷ. ആ കൂട്ടത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്താൻ പോന്ന ഒരു കൂട്ടം യാത്രികരുടെ സഞ്ചാരസാഹിത്യ സമാഹാരമാണ് 8 ദേശങ്ങൾ, 8 യാത്രകൾ എന്ന ഈ ഗ്രന്ഥം. അവതാരിക എഴുതാനായി ഈ യാത്രാനുഭവങ്ങൾ വായിച്ച് തീർത്തത് തെല്ല് അസൂയയോടെ തന്നെയാണ്. അവരുടെ ഈ പ്രായത്തിൽ ഈ സ്ഥലങ്ങളിലേക്കൊന്നും പോകാനായില്ലല്ലോ, ഇനിയെന്ന് പോകാനാണ് എന്നായിരുന്നു ചിന്ത.

മഞ്ഞുറഞ്ഞ ചാദറിൽ ഏഴ് ദിവസത്തെ ട്രക്കിങ്ങിന് പോകുന്ന, സാഹസികത ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന അജു ചിറക്കലിൻ്റെ ലേഖനം മേൽ സൂചിപ്പിച്ച തരത്തിലുള്ള ഒരു സാഹസിക യാത്രയുടെ അനുഭവക്കുറിപ്പാണ്. ഒരുപക്ഷേ വരുംകാലങ്ങളിൽ നിലച്ച് പോയേക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള ഒരു ട്രക്കിങ്ങ് പരിപാടിയാണിത്. ശൈത്യകാലത്ത് സംസ്ക്കാർ വാലിയിൽ നിന്ന് കാർഗിലിലേക്കുള്ള പാതകൾ മഞ്ഞ്മൂടി അടഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, വെള്ളം ഘനീഭവിച്ച സംസ്ക്കാർ നദിയിലെ ഐസ് കട്ടിക്ക് മുകളിലൂടെയുള്ള കിലോമീറ്ററോളം വരുന്ന നടത്തമാണ് ചാദർ ട്രെക്കിങ്ങ്. മൈനസ് 25 വരെയുള്ള തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ കമ്പിളിക്കുപ്പായങ്ങളൊക്കെ ഇട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും പടമെടുക്കാനായി ക്യാമറ വെളിയിലെടുത്ത് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്ന കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് വിരലുകൾ മരവിച്ചറ്റുപോകാൻ (Frostbite) പാകത്തിന് മഞ്ഞുറഞ്ഞ് ഘനീഭവിച്ച ഒരു ഭൂമികയിലൂടെയാണ് അജുവിൻ്റേയും സംഘത്തിൻ്റേയും ‘ഒരു തണുത്തുറഞ്ഞ യാത്ര‘. മഞ്ഞുറഞ്ഞ ഇടങ്ങളിൽ എങ്ങനെയൊക്കെ മനുഷ്യർ നടക്കുന്നു, ജീവിക്കുന്നു എന്നതൊക്കെ അരിച്ചുകയറുന്ന തണുപ്പിനോടൊപ്പം വായനക്കാർക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നു ഈ യാത്രാവിവരണം വായന പൂർത്തിയാകുമ്പോഴേക്കും ചാദറിലേക്ക് ഭാണ്ഡം മുറുക്കാൻ പാകത്തിന്, സാഹിസികരായ ഏതൊരു സഞ്ചാരിയേയും കൊതിപ്പിക്കുന്ന യാത്രയാണത്.

തുംഗനാഥ്, സീതാപൂർ, ഉഖീമഠ്, കേദാർനാഥ് മദ്ധ്യമഹേശ്വർ എന്നിവിടങ്ങളിലൊക്കെ ട്രക്ക് ചെയ്തശേഷമാണ് ജീന കല്യാണിയും സംഘവും രുദ്രനാഥിലെത്തുന്നത്. ഇത്രപോലും സൗകര്യങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്ന കാലത്ത് ആദിശങ്കരൻ നടന്ന് കയറിയ വഴികളിലൂടെയാണ് യാത്ര. ഒരു പർവ്വതം കഴിയുമ്പോൾ അടുത്തത്. മഞ്ഞിൻ്റെ തൊപ്പിയണിഞ്ഞതും പച്ചത്തോപ്പിയണിഞ്ഞതും ചാരത്തൊപ്പിയണിഞ്ഞതുമായ മലനിരകൾ നടന്നുകയറാൻ അത്രയ്ക്കൊന്നും മലകയറ്റത്തിന് സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത തെക്കേ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള യാത്രാസംഘം കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഭാരം ചുമക്കാൻ കൂടെയുള്ളവരും ഗൈഡും എല്ലാം നിത്യാഭ്യാസി ആനയെ എടുക്കും എന്ന മട്ടിൽ അതിവേഗത്തിലാണ് കയറിപ്പോകുന്നത്. ഏതൊരു സഞ്ചാരിയുടേയും മോഹവും ആഗ്രഹവുമാണ് ഹിമാലയ യാത്ര. നമ്മൾ പലവട്ടം പലയിടത്ത് വായിച്ചിട്ടുള്ള ഹിമാലയം തന്നെ. പക്ഷേ, ജീനയടക്കം ഓരോ എഴുത്തുകാരും പകർന്നുതരുന്ന ഹിമാലയ യാത്രാനുഭവങ്ങൾ വ്യത്യസ്തങ്ങളാണ്. സാഹസികമെന്ന് തന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കാം ജീനയുടെ രുദ്രനാഥ് യാത്രയേയും.

അബുദാബിയിൽ സ്ഥിരതാമസക്കാരിയായ കവിത സലീഷിൻ്റെ ‘ടാൻസാനിയൻ നിഴലുകൾ‘ കേട്ടറിഞ്ഞിട്ടുള്ള അവിശ്വസനീയമായ ചില സംഭവങ്ങളുടെ സത്യാവസ്ഥ തേടിയുള്ള യാത്രകൂടെയാണ്. എഴുത്തുകാരിയുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ടൈം മെഷീനിൽ ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾ പിന്നോട്ട് പോകുന്നതുപോലുള്ള ഒരു യാത്ര. ടാൻസാനിയയിലൂടെയുള്ള ആ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നതോടെ പരിഷ്ക്കാരത്തിൻ്റേയും ആധുനികതയുടേയും നിഴൽ പോലും വീഴാത്ത ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതവും പ്രാകൃതമായ ജീവിതരീതികളും കൂടെയാണ് ഉരുക്കഴിയുന്നത്. പ്രാതലിന് പശുവിൻ്റെ കഴുത്തിലെ ചോര കുടിക്കുന്നവരാണ് ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരായ മസായികളെന്ന് നമ്മളിൽ പലരും വായിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. അതിൻ്റെ സത്യാവസ്ഥ തിരക്കുന്ന ലേഖിക പിന്നീട് കടന്നുപോകുന്നത് അനിർവ്വചനീയമായ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ്. സമപ്രായക്കാരായ ഒരു മസായിക്ക് മറ്റൊരു മസായിയുടെ ഭാര്യയെ പ്രാപിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട് പോലും! അതിൻ്റെ രീതികളും പരാതികളും നടത്തിപ്പുമൊക്കെ പരിഷ്കൃത സമൂഹത്തിന് ഒരിക്കലും ചേരാത്ത അവിശ്വസനീയമായ സമ്പ്രദായങ്ങളാണ്. വായനയുടെ രസച്ചരട് ഞാനായിട്ട് പൊട്ടിക്കുന്നില്ല. ഇരുണ്ട ഭൂഖണ്ഡത്തിൻ്റെ ഒരുപാട് പ്രാകൃത രീതികളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന യാത്രാനുഭവമാണ് കവിതയുടെ ടാൻസാനിയൻ നിഴലുകൾ.

ജിതിൻ ജോഷിയുടെ ‘മേഘാലയ‘ യാത്രാവിവരണം വായനക്കാരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നത് ചില പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഉമോങ്ങ് നദിയെ നല്ല നിലയ്ക്ക് സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് വിനോദസഞ്ചാര സാദ്ധ്യതകൾ പ്രയോജനപ്പെടുന്ന ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ യാത്ര കടന്ന് പോകുന്നു. നദിക്കരയിലെ ഉരുളൻ കല്ലുകൾ നീക്കി അവിടെ സഞ്ചാരികൾക്കായി ടെൻ്റുകളിൽ താമസസൗകര്യം ഒരുക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ. സത്യത്തിൽ ഈ താമസസൗകര്യമുള്ളത് നദിക്കരയിലല്ല! അതുതന്നെയാണ് ഈ യാത്രാവിവരണത്തിലെ അത്ഭുതം വിടർത്തുന്ന ഭാഗം. മാലിന്യം തോന്നിയ പോലെ വലിച്ചെറിയാതെ സംസ്ക്കരിച്ച് സ്വന്തം അന്നം മുട്ടാതെ നോക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ പലയിടത്തുമുണ്ടെന്ന് മേഘാലയ വിവരണത്തിലൂടെ ജിതിൻ കാണിച്ചു തരുന്നു. ഡൗകി ബീച്ച്, അവിടന്ന് ജലമാർഗ്ഗം ബംഗ്ലാദേശ് അതിർത്തിയിൽ ചെന്ന് നടത്തുന്ന ഷോപ്പിങ്ങ്, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വൃത്തിയുള്ളതും സമ്പൂർണ്ണ സാക്ഷരതയുള്ളതുമായ മൗലിന്നോങ്ങ് എന്ന ഗ്രാമം അവിടന്ന് ചിറാപ്പുഞ്ചി, അവിടത്തെ നൊകാലിയക് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് ആ പേർ വീണതിന് പിന്നിലുള്ള വേദനാജനകമായ കഥ എന്നിങ്ങനെ ആയിടങ്ങൾ കാണാൻ മോഹിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലാണ് ജിതിൻ്റെ മേഘാലയ യാത്രാവിവരണം.

അരുൺ കളപ്പിലയുടെ വാരണാസി യാത്രാവിവരണം, തുടക്കത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ വെറുമൊരു വാരണാസി സഞ്ചാരം മാത്രമല്ല. കേരളത്തിൽ നിന്ന് കാറോടിച്ചാണ് വാരണാസിയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നത്. ആ യാത്രയിൽ വാരണാസി മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയിലെ ഒട്ടൊരുപാട് സ്ഥലങ്ങൾ വരുൺ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്നുറപ്പ്. ഗംഗയുടെ കരയിലെ എണ്ണമല്ല ക്ഷേത്രങ്ങളും മണികർണ്ണികാ ഘാട്ടിലെ നിർത്താതെ കത്തുന്ന ചിതകളും ഗംഗയിലെ എണ്ണമറ്റ സ്നാനഘട്ടങ്ങളും പരാമർശിക്കാതെ ഒരു വാരണാസി യാത്രയും പൂർണ്ണമാകുന്നില്ല. അതിനിടയ്ക്ക് അരുൺ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന മുക്തി ഭവൻ എന്ന വീടാണ് ഈ യാത്രാ വിവരണത്തിൻ്റെ തിടമ്പ്. ഇഹലോക ലോകത്തിൻ്റെ വ്യഥകൾ വിട്ടൊഴിയുന്ന വിശ്വാസികൾ പരലോകത്തെ ജീവിതമെങ്കിലും ക്ലേശമറ്റതാക്കാൻ വേണ്ടി അനുഷ്ടിക്കുന്ന ചര്യകളുടെ നേർക്കാഴ്ച്ചയാണ് മുക്തി ഭവനിൽ. ഒരുപക്ഷേ വിശ്വാസികൾക്ക് ഏറെ കൗതുകവും താൽപ്പര്യവും പ്രതീക്ഷയുമൊക്കെ നൽകാൻ പോന്ന ഒരിടത്തെ അരുൺ പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ് ഈ വാരണാസി യാത്രാവിവരണത്തിൽ.

ഒരു പാരീസ് യാത്ര ആരാണ് കൊതിക്കാത്തത്. ആ കൊതി ഇരട്ടിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും രമ്യ എസ്. ആനന്ദിൻ്റെ ‘പ്രകാശത്തിൻ്റെ നഗരം‘ എന്ന പാരീസ് യാത്രാവിവരണം. ലൂവർ മ്യൂസിയം മുതൽ ഈഫൽ ടവർ വരെയും ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരനും ചിന്തകനുമായിരുന്ന വോൾട്ടയറിൻ്റെ വീടും ആർക്ക് ദേ ട്രയംഫും സെയ്ൻ നദിയും ഡയാന രാജകുമാരിയുടെ മരണം സംഭവിച്ച തുരങ്കപാതയടക്കം പ്രധാനപ്പെട്ട എല്ലാ പാരീസ് കാഴ്ച്ചകളും കടന്നുവരുന്നതിനൊപ്പം നിയമം ലംഘിച്ച് കുടിയേറിയിരിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും എഴുത്തികാരി ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പോകാൻ പറ്റുന്ന ഒരു സ്ഥലമല്ല പാരീസ് നഗരം എന്ന് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെ ഇരുൾ വീണാൽ പോക്കറ്റടിക്കാർ വിഹരിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള തെരുവുകൾ പോലും പരമാവധി ആസ്വദിക്കുകയാണ് എഴുത്തുകാരി. അന്യദേശങ്ങളിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന പിഴവുകളെപ്പോലും എങ്ങനെ നമുക്കനുകൂലമാക്കാം എന്ന് പ്രത്യക്ഷത്തിൽത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു ബഡ്ജറ്റ് യാത്രകളുടെ തോഴിയായ രമ്യ. രാത്രി വെളിച്ചം വാരിവിതറി നിൽക്കുന്ന ഈഫൽ ടവറിനെപ്പറ്റിയുള്ള വർണ്ണനയ്ക്കൊപ്പം അതേപ്പറ്റിയുള്ള പഴയ തലമുറയുടെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടലും കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടിൽ. ‘വലിയ ഭംഗിയൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരസ്ഥിപഞ്ചരം‘ എന്ന നിലയ്ക്കുള്ള പരാമർശങ്ങൾ ഈഫലിനെപ്പറ്റി വായിക്കാത്ത മലയാളികൾ കുറവായിരിക്കും. മാറിയ കാലത്ത് ഈഫലിനെക്കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും അത്തരത്തിൽ ഇകഴ്ത്തിപ്പറയില്ലെന്ന് രമ്യയുടെ വിവരണം അടിവരയിടുന്നു. ഒരിക്കൽ ഈഫൽ സന്ദർശിച്ചിട്ടുള്ള ഈയുള്ളവനും അത് തന്നെയാണഭിപ്രായം.

ഇവ, മരിയ എന്നീ ജൂത ഇരട്ടകൾക്ക് നാസികളുടെ പോളണ്ടിലുള്ള ഓഷ്വിറ്റ്സ് സൈനിക പീഡന ക്യാമ്പിൽ എന്തുസംഭവിച്ചു എന്ന വേദനിപ്പിക്കുന്ന ചരിത്രദൈന്യതയിൽ നിന്നാണ് ജിനു സാമുവലിൻ്റെ ‘ഓർമ്മിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ‘ എന്ന പോളിഷ് യാത്രാവിവരണം ആരംഭിക്കുന്നത്. പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ കണികയെങ്കിലും ഉള്ളിലവശേഷിക്കുന്ന ആർക്കാണ് ആ കോൺസണ്ട്രേഷൻ ക്യാമ്പുകളെപ്പറ്റി ഓർമ്മിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടാകുക. സ്ത്രീകൾ, ഗർഭിണികൾ, കുട്ടികൾ, ഇരട്ടകൾ, വൃദ്ധർ, ഭിന്നശേഷിക്കാർ എന്നിങ്ങനെ മനുഷ്യനെ വെവ്വേറെ തിരിച്ച് ക്രൂരമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് വിധേയനാക്കിയിരുന്ന കൂരനായ ഡോ: ജോസെഫ് മെൻഗലെയുടെ പരീക്ഷണകഥകൾ, ആ പീഡനത്തിനുപയോഗിച്ച സാമഗ്രികളുടെ പ്രദർശനം. അതിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ചാരവും അസ്ഥികളും അടക്കമുള്ള ഭൗതിക അവശേഷിപ്പുകളുള്ള മ്യൂസിയം. നാസികളുടെ കോൺസണ്ട്രേഷൻ ക്യാമ്പുകളിലെ പീഡനങ്ങളെപ്പറ്റി എവിടെ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞാലും അരിച്ചിറങ്ങുന്ന ഒരു ഭീതിയും മരവിപ്പും തന്നെയാണ് ജിനു സാമുവലിൻ്റെ യാത്രാവിവരണവും ബാക്കിയാക്കുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും മനുഷ്യകുലം എന്തുകൊണ്ടിവിടങ്ങൾ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് സന്ദർശിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരുത്തരമേ ഉണ്ടാകാൻ വഴിയുള്ളൂ. ഇനിയും ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ലോകത്ത് ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ. വംശവെറിയുടേയും ജാതിമതവൈരത്തിൻ്റേയും ഫലമായി ഉരുത്തിരിയുന്ന വെറുപ്പിൻ്റേയും തിന്മയുടേയും കൊലപാതകങ്ങളുടേയും പീഡനത്തിൻ്റേയും പാഠങ്ങൾ തിരസ്ക്കരിക്കാൻ. നാസികൾ നടത്തിയ ജൂതനരനായാട്ടിൻ്റെ കണക്കും കഥകളും നിരത്തി ജിനുവിൻ്റെ ഓഷ്വിറ്റ്സ് യാത്രാവിവരണം പറഞ്ഞുവെക്കുന്നതും മറ്റൊന്നല്ല.

വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങൾ തേടിപ്പോകുന്ന ജനുസ്സിൽപ്പെടുത്താം, അത്തറിനും പനിനീറിനുമൊക്കെ പേരുകേട്ട ഇന്ത്യയുടെ സുഗന്ധനഗരിയായ കനൗജിലേക്കുള്ള നിധികുര്യൻ്റെ യാത്രയെ. വൈവിദ്ധ്യമാർന്ന ഭക്ഷണവും രുചികളും തേടിയുള്ള യാത്രകൾ നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപൂർവ്വങ്ങളിൽ അപൂർവ്വമായ വ്യക്തികളെത്തേടിയുള്ള യാത്രകളും നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അതിൽ നിന്നൊക്കെ വിഭിന്നമായി, വ്യത്യസ്തമായ മണം തേടിയുള്ള സഞ്ചാരമാണ് ‘മഴയുടെ മണമുള്ള അത്തർ‘ എന്ന യാത്രവിവരണം പകരുന്നത്. അത്തറുണ്ടാക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ തെരുവുകളിലേക്കാണ് ചെന്ന് കയറിയിരിക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല, ഓടകളിൽ നിന്നുയരുന്നത് ഏതൊരു സാമാന്യ ഇന്ത്യൻ തെരുവുകളിൽ നിന്നെന്ന പോലുള്ള ദുർഗ്ഗന്ധം തന്നെയാണ്. നിധി തിരക്കിപ്പോകുന്നത് ഏറെ വ്യത്യസ്ഥമായ, മഴയുടെ അഥവാ പുതുമഴ മണ്ണിൽ വീഴുമ്പോളുള്ള മണത്തിൻ്റെ അത്തർ ഉണ്ടാക്കുന്നത് കാണാനും വാങ്ങാനുമാണ്. മുല്ലപ്പൂ, ഊദ് എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള അത്തറുകളും പനിനീരുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നത് കൂടാതെ മണ്ണിൻ്റെ പോലും ചെറുകുപ്പികളിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്ന നിർമ്മാണ രീതി വിശദമായിത്തന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് നിധി. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും വലിയ ഫാക്ടറിയുടേതായ കെട്ടും മട്ടുമൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഇടങ്ങളിലാണ് അത്തർ നിർമ്മാണം. അന്വേഷിച്ച് ചെല്ലുന്ന കാര്യം അത്ര എളുപ്പത്തിൽ നടക്കുന്നില്ല എന്ന വ്യഥ വരികളിലൂടെ പങ്കുവെക്കുകയും അവസാനം അത് നേടിയെടുക്കുന്നതിൻ്റെ ആഹ്ളാദം വായനക്കാരിലേക്ക് കൃത്യമായി പകരുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് എഴുത്തുകാരി.

വൈവിദ്ധ്യമാർന്ന എട്ട് യാത്രാവിവരണങ്ങൾ വായിച്ചതിൻ്റെ സന്തോഷം, ആ ഇടങ്ങളിലേക്ക് എന്നെങ്കിലും യാത്രപോകണമെന്ന ആഗ്രഹം, ഇതൊന്നും നടന്നില്ലെങ്കിലും വിവരണങ്ങളിലൂടെയെങ്കിലും അത്രയും സ്ഥലങ്ങളെപ്പറ്റി മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റിയതിൻ്റെ സംതൃപ്തി, വായനക്കാർക്ക് അതുറപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട് ഈ എട്ടംഗ സംഘത്തിൻ്റെ 8 ദേശങ്ങൾ, 8 യാത്രകൾ എന്ന യാത്രാവിവരണ ഗ്രന്ഥം. തുടർന്നും യാത്രകൾ ഗംഭീരമാകട്ടെ, യാത്രാവിവരങ്ങൾ ഇനിയുമിതുപോലെ സഞ്ചാരസാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കട്ടെ. എല്ലാ സഞ്ചാരികൾക്കും അഭിവാദ്യങ്ങൾ, ആശംസകൾ !!

- നിരക്ഷരൻ

കൊളംബിയൻ ഫുട്ബോളറാണ് റോസ് റെനെ ഹിഗ്വിറ്റ. എൻ. എസ്. മാധവന്റെ പ്രശസ്തമായ ഒരു കഥയുണ്ട്, ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന പേരിൽ. ഇപ്പോൾ ദാ അതേ പേരിൽ സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂട് നായകനായി ഒരു സിനിമ വരുന്നു.

അതിൽ എൻ. എസ്. മാധവന് വലിയ വിഷമം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥയുടെ പേരാണത്രേ സിനിമയുടെ പേരായി വരുന്നത്! എൻ. എസ്. മാധവനെ പിന്തുണച്ച് പല സാഹിത്യകാരും രംഗത്ത് വന്നു കഴിഞ്ഞു.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ പേര്, എൻ. എസ്. മാധവന് തന്റെ കഥയുടെ തലക്കെട്ടായി ഉപയോഗിക്കാമെങ്കിൽ, അതേ പേര് മറ്റൊരു കൂട്ടർ സിനിമയുടെ തലക്കെട്ടായി ഉപയോഗിച്ചാൽ എന്താണ് കുഴപ്പം? ആ പേരിൽ എൻ.എസ്. മാധവന് എങ്ങനെയാണ് അധികാരമോ ബൗദ്ധിക അവകാശമോ നിസ്സാരമായി പോലും വിഷമിക്കാനുള്ള വകുപ്പോ ഉണ്ടാകുക? ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. എൻ. എസ്.ൻ്റെ കഥയല്ല സിനിമയുടെ കഥ എന്നും കേൾക്കുന്നു. പേരിൽ മാത്രമേ കഥയും സിനിമയും തമ്മിൽ സാമ്യമുള്ളൂ. പിന്നെന്തോന്ന് ഇത്രയ്ക്ക് വേദനിക്കാൻ?

ഹിഗ്വിറ്റയുടെ പേർ കഥയ്ക്ക് ഇടുന്നതിന് മുൻപ് എൻ.എസ്.മാധവൻ ഹിഗ്വിറ്റയോടോ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മാതാപിതാക്കളോടോ അനുവാദം വാങ്ങിയിരുന്നോ? ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന പേർ മലയാളി കേൾക്കുന്നത് എൻ.എസ്.മാധവൻ്റെ കഥയിലൂടെയാണ് എന്നൊക്കെ എൻ.എസ്. നെ അനുകൂലിക്കുന്നവരുടെ ന്യായീകരണങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന ഫുട്ബോൾ കളിക്കാരനെപ്പറ്റി നല്ല ധാരണയുള്ള മലയാളികൾ എൻ.എസ്.ൻ്റെ കഥ വരുന്നതിന് മുന്നേ തന്നെയുണ്ട്. ഇവർ കുറച്ച് വല്ല്യേട്ടൻ സാഹിത്യകാരന്മാർ മാത്രമാണ് വിദേശങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നത്, അത് മലയാളിയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് എന്നൊക്കെയുള്ള മിഥ്യാധാരണയും ഹുങ്കും മാത്രമാണ് അവരെക്കൊണ്ടത് പറയിപ്പിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നതിലൂടെ അവർ തീരെയങ്ങ് ചെറുതായിപ്പോകുകയും ചെയ്യുന്നു.

എൻ്റെ ഭാര്യയുടേം മകളുടേം പേരടക്കം നൂറ് കണക്കിന് പേജുകൾ കാരൂർ സോമൻ കോപ്പിയടിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് എൻ.എസ്.ൻ്റെ ഇപ്പറഞ്ഞ വാർത്ത വന്നിരിക്കുന്ന ഇതേ മാതൃഭൂമിയുടെ അച്ചടിശാലയിലാണ്. പത്രസമ്മേളനം നടത്തിയിട്ട് പോലും, മാതൃഭൂമിയിലൊന്നും അതേപ്പറ്റി ഒരു വാർത്തയും ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല. ഓ…മോഷ്ടിച്ചവന്, സ്വന്തം പത്രത്തിൽ, മോഷണ വാർത്ത കൊടുക്കാൻ പറ്റിലല്ലോ. അത് മറന്നു.

എൻ.എസ്. ൻ്റെ വേദനയുടെ തോത് വെച്ചാണെങ്കിൽ കോപ്പിയടിക്കപ്പെട്ട സുരേഷ് നെല്ലിക്കോടും വിനീത് എടത്തിലും  ഈയുള്ളവനും, എത്ര ടൺ(അതോ ഗ്യാലനോ) വിഷമിക്കണമെന്ന്, എൻ. എസോ അദ്ദേഹത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നവരോ ഒന്ന് പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നെങ്കിൽ!.

‘അതിന് നീ, എൻ. എസ്. അല്ലല്ലോ നിരക്ഷരൻ അല്ലേ’ എന്ന് ആർക്കെങ്കിലും ചോദ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, കൃത്യം ചോദ്യമാണ്.

പഴയലിപി, പുതിയലിപി, അച്ചടിക്കാരുടെ സൗകര്യത്തിന് മറ്റൊരു ലിപി, വീണ്ടും ദാ ഭാഗികമായി പഴയ ലിപിയിലേക്ക്.

ഇന്നത്തെ പത്രവാർത്തയുടെ ചുവട് പിടിച്ചാണ് ഇത് പറഞ്ഞത്. മലയാളം വീണ്ടും പരിഷ്ക്കരിച്ച് ഭാഗികമായി പഴയ ലിപിയിലേക്ക് മാറുന്നു പോലും !

ഏകദേശം 47 വർഷം മുൻപ്, അഞ്ച് വയസ്സിൽ, എൽ. പി. സ്കൂളിലാണ് മലയാളം പഠിച്ച് തുടങ്ങിയത്. അവിടന്നങ്ങോട്ട് 10 വർഷം അതായത് പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ മലയാളം പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. അക്കാലയളവിൽ ഉണ്ടായ ലിപി പരിഷ്ക്കരണങ്ങളെല്ലാം മലയാളം അദ്ധ്യാപകർ പഠിപ്പിച്ചോ എന്ന് പോലും അറിയില്ല. അന്നെഴുതിയ ‘അദ്ധ്യാപകൻ‘ എന്ന വാക്ക് (അങ്ങനെ പലതും) ഇന്ന് അധ്യാപകൻ ആയി മാറി. അച്ച് നിരത്തുന്നവർക്ക് പണി കുറക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് പോലും ‘ദ്ധ്യ‘ മാറ്റി ‘ധ്യ‘ ആക്കിയത്. വേറെന്തെങ്കിലും ന്യായീകരണമോ കാരണങ്ങളോ ഉള്ളതായി അറിയില്ല. ഉണ്ടെങ്കിൽ പറഞ്ഞ് തന്നാൽ ഉപകാരം. അദ്ധ്യാപകനും അധ്യാപകനും ശരിയാണെന്ന് പിന്നീട് വന്ന തീരുമാനങ്ങളും കേൾക്കാനിടയായി.

പത്ത് വർഷം (1974-1984 വരെ) തുടർച്ചയായി മലയാളം പഠിച്ചതിനിടയിൽ ചില്ലക്ഷരത്തിന് ശേഷം ഇരട്ടിപ്പ് വേണ്ട എന്നത് പോലും എന്നെയാരും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പാർ‘ട്ടി‘, മാർ‘ഗ്ഗം‘, എന്നൊക്കെ എഴുതാനേ കൈയും കീബോർഡും വളയൂ. പാർ‘ടി‘യും മാർ‘ഗ‘വും ചതുർത്ഥിയാണ്.

ഭാഷയിൽ തർക്കം നില നിൽക്കുന്ന അങ്ങനെ പല കാര്യങ്ങളും തീർപ്പായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലമാണ്. ലിപിയിലെ പരിഷ്ക്കരണമല്ലെങ്കിലും മറ്റൊരു ഉദാഹരണം കൂടെ പറയാം.

‘അവതാരിക‘യും ‘അവതാരക‘യും പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ വരുന്ന പിഴവിനെപ്പറ്റി അഥവാ വ്യത്യാസത്തെപ്പറ്റിയാണത്. ഏതെങ്കിലും ഒരു പുസ്തകത്തിൻ്റെ മുൻവശത്ത് അതിനെ പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഒരാൾ എഴുതുന്ന ആസ്വാദനത്തെ അവതാരിക എന്ന് പറയുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഒരു (റേഡിയോ, ടീവി, സ്റ്റേജ്) പരിപാടി അവതരിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീജനത്തെ അവതാരക എന്ന് പറയുന്നു. ഇത് പലർക്കും മാറിപ്പോകുകയും അവതാരകയെ അവതാരിക എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു തർക്ക വിഷയമാണിന്നും. ഇപ്പോൾ ദാ അക്കാര്യത്തിൽ പുതിയ ഒരു അഭിപ്രായം അഥവാ തീർപ്പ് കൂടെ വന്നിരിക്കുന്നു. അദ്ധ്യാപകൻ്റെ സ്ത്രീലിംഗത്തെ അദ്ധ്യാ‘പി‘ക എന്നാണ് പറയുന്നത്. അദ്ധ്യാപക എന്നല്ല. അതുവെച്ച് കണക്കാക്കിയാൽ അവതാരകൻ്റെ സ്ത്രീലിംഗത്തെ അവതാ‘രി‘ക എന്ന് പറയാമത്രേ ! അങ്ങനെയാകുമ്പോൾ പുസ്തകത്തിൻ്റെ അവതാരികയെപ്പറ്റിയാണോ അതോ പരിപാടിയുടെ അവതാരികയെപ്പറ്റിയാണോ പറയുന്നത് എന്നെങ്ങനെ വേർതിരിച്ച് മനസ്സിലാക്കും എന്ന ചോദ്യം ഉയർന്നേക്കാം. സന്ദർഭത്തിനനുസരിച്ച് മനസ്സിലാക്കുക. പോരാത്തതിന് രണ്ടും ശരിയാണ് എന്ന നയോപായമോ, നയകോവിദത്വമോ( Diplomacy) സ്വീകരിക്കുക എന്നതാണ് മറ്റൊരു മാർഗ്ഗം.

കൂടുതൽ പറഞ്ഞ് നീട്ടുന്നില്ല. നാളെ വീണ്ടും പല പരിഷ്ക്കരണങ്ങളും വന്നെന്നിരിക്കും. കാലാകാലം പുതുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പഠിച്ച് അതിനനുസരിച്ച് ഇതുവരെ പഠിച്ച് ഹൃദിസ്തമാക്കിയ ഭാഷ മാറ്റിപ്പണിയാൻ പറ്റണമെന്നില്ല. ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് മാത്രമല്ല, ഇതുവരെ ശരിയാണെന്ന് കരുതി കൊണ്ടുനടന്നിരുന്നതൊക്കെ ചവറ്റുകൊട്ടയിലിടാൻ വിഷമവുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് പണ്ട് പഠിച്ചതൊക്കെ തുടരും. പുതുതായി കൊണ്ടുവരുന്ന നിയമങ്ങൾ പുതിയ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ചോളൂ. അതല്ല ശരി, ഇതാണ് ശരി എന്ന തർക്കങ്ങളുമായി 50 കടന്ന എന്നെപ്പോലുള്ളവരിലേക്ക് വരാതിരുന്നാൽ ഉപകാരം.

കുളിപ്പിച്ച് കുളിപ്പിച്ച് കൊച്ചില്ലാണ്ടാകരുത് എന്നൊരു അപേക്ഷയുണ്ട്. വെറും കൊച്ചല്ല, ശ്രേഷ്ഠമലയാളമാണെന്നത് മറക്കരുത്.

വാൽക്കഷണം:- പരിഷ്ക്കാരികളല്ലാത്ത വൃദ്ധർക്കും പടുവൃദ്ധർക്കും എന്തെങ്കിലും ഇളവുണ്ടോ ?

അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ എന്ന് പറയുമ്പോൾ അന്യരെന്ന ധ്വനി തീർച്ചയായും ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. അത് ഒഴിവാക്കേണ്ടതുമാണ്. അതേ സമയം, ‘അതിഥി’ സംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ എന്ന പ്രയോഗത്തോടും യോജിപ്പില്ല.

അന്തഃര്‍ സംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ എന്നോ ഇതര സംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ എന്നോ പറയുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ് ? അവരോട് നല്ല രീതിയിൽ പെരുമാറാത്തവരാണ് നമ്മളിൽ നല്ലൊരു പങ്കും. എന്നിട്ട് വാചകക്കസർത്തുകൊണ്ട് മാത്രം എന്ത് കാര്യം ?

പൊളിറ്റിക്കൽ കറക്റ്റ്നെസ്സാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, അതിഥികളെക്കൊണ്ട് തൊഴിൽ എടുപ്പിക്കാറില്ല എന്ന കറക്റ്റ്നെസ്സ് കൂടെ പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ് ?

അതിഥി, കുറച്ചു ദിവസം തങ്ങിയ ശേഷം മടങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരാളാണ്. ഈ തൊഴിലാളികളുടെ കാര്യത്തിൽ മടങ്ങിപ്പോകണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ല. അവർക്ക് ഇഷ്ടവും താല്പര്യവും ഉണ്ടെങ്കിൽ, കേരളത്തിൽ മാത്രമല്ല ഇന്ത്യയുടെ ഏതുഭാഗത്തും സ്ഥിരതാമസമാക്കാൻ ഭരണഘടന അവർക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യവും അവകാശവും നൽകുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരെ അതിഥി എന്ന് വിളിക്കുന്നത് ഒരു ശതമാനം പോലും ശരിയല്ല.

അവരോടുള്ള എല്ലാ ബഹുമാനവും സഹജീവിസ്നേഹവും വെച്ചുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്; ഞാൻ പരാമർശിക്കുമ്പോളെല്ലാം ‘അന്തഃര്‍/ഇതര സംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ’ എന്നേ ഉണ്ടാകൂ.

എല്ലാവർക്കും മെയ്ദിന ആശംസകൾ !