“പതിനാല് വയസ്സിൽ നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു”…എന്നതാണ് കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം.

വൈഭവ് സൂര്യവംശി എന്ന കൗമാരക്കാരൻ(14), IPL ക്രിക്കറ്റ്‌ മത്സരങ്ങളിൽ കാഴ്ച്ച വെക്കുന്ന മിന്നുന്ന പ്രകടനങ്ങളാണ് ഈ ചോദ്യം ഉണ്ടാകാൻ കാരണം.

രാജസ്ഥാൻ റോയൽസിന് വേണ്ടി, ചെറുക്കൻ ഇന്നലെ ലോകോത്തര കളിക്കാരെയെല്ലാം അടിച്ച് പരത്തി ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ പന്തുകളിൽ IPL സെഞ്ച്വറി നേടുന്ന രണ്ടാമത്തെ താരമായിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ കളിയിലെ ആദ്യ പന്ത് സിക്സർ അടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഈ യുവപ്രതിഭയുടെ തുടക്കം.

“ഇവൻ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ടാണോ കളിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്?”

“ചെറുക്കൻ്റെ കളി സ്ക്കൂൾ തുറക്കുന്നത് വരെയേ ഉള്ളൂ.”

എന്നൊക്കെയുള്ള രസകരമായ കമൻ്റുകളുമായാണ് കായിക ലോകം പയ്യൻസിൻ്റെ കളി ആഘോഷമാക്കുന്നത്.

പതിനാലാം വയസ്സിൽ, “ഇപ്പ വരാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒളിച്ച് പോയാണ് ചെറായി കടപ്പുറത്തും മാല്ല്യങ്കര കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിലും ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചിരുന്നത്. അതിൻ്റെ ഭാഗമായി കിട്ടിയതും ഇന്നും അസ്ക്കിതകൾ തരുന്നതുമായ രണ്ട് പരിക്കുകൾ മാത്രമാണ് ക്രിക്കറ്റിൽ നിന്നുള്ള ആകെ സമ്പാദ്യം.

പരിക്ക് 1:- ബൗണ്ടറി തടയാൻ പോയി ഇഴുകി വീണപ്പോൾ വലത് കൈയുടെ കുഴ തിരിഞ്ഞ് പോയി. വീട്ടിലറിയിതെക്കാതെ, പള്ളിപ്പുറം അങ്ങാടിയിലുള്ള ശിവദാസൻ എന്ന ഉഴിച്ചിലുകാരനെ കണ്ട് കുഴമ്പിട്ട് അത് റിപ്പയർ ചെയ്തെടുക്കാൻ മാസങ്ങളെടുത്തു. എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് നീട്ടി എറിയുമ്പോൾ, വലത് കൈക്കുഴ ഇന്നും ആ പതിനാല് വയസ്സുകാരൻ്റെ വേദന മുഴുവൻ അയവിറക്കും.

പരിക്ക് 2:- ഫുൾ ടോസ് ബോൾ അതിർത്തി കടത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സംഭവം കണക്റ്റ് ആയില്ല. ബോൾ വന്ന് ലാൻ്റ് ചെയ്തത് വായയിൽ. കുറെ നേരത്തേക്ക് മൊത്തം മരവിപ്പും ചോരയും മാത്രം. മരവിപ്പ് മാറിയപ്പോൾ മുകളിലെ പലകപ്പല്ല് ഒരെണ്ണം തൂങ്ങി ആടുന്നു. ചുണ്ട് കീറിപ്പറിഞ്ഞ് വീർത്തിരിക്കുന്നു. ഭാഗ്യം ബാക്കി പല്ലുകൾക്ക് ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല. ഒരാഴ്ച്ചയോളം പല്ല് നാക്കുകൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് തള്ളിപ്പിടിച്ച് നടന്നു. പല്ലുതേക്കാൻ വയ്യ, എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് കഴിക്കാനും വയ്യ. വീട്ടുകാരെ അറിയിക്കാതെ ആ കടമ്പയും ഒരു വിധം കടന്നുകൂടി. മുകൾ നിരയിലെ ആ പലകപ്പല്ലിന് ഇപ്പോഴും നിറവ്യത്യാസമുണ്ട്. 1mm താഴ്ന്നാണ് അത് ഇരിക്കുന്നത്.

പതിനാല് വയസ്സിൽ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഇതൊക്കെയാണ് മറുപടി.

എന്തായാലും വൈഭവ് എന്ന മിടുക്കന് ഇനി സ്ക്കൂളിലൊന്നും പോകേണ്ടി വരില്ല. IPL ടീമുകൾ വലിയ തുകയ്ക്ക് അവനെ ലേലം വിളിക്കും. ഇന്ത്യൻ ടീമിലും പയ്യൻസ് കസറും. റെക്കോർഡുകൾ പലതും അവന് വഴിമാറും. വഴി തെറ്റി പോകാതിരുന്നാൽ, ഭാവിയിൽ ഇന്ത്യൻ ക്യാപ്റ്റൻ വരെ ആയെന്നിരിക്കും.

അഭിനന്ദനങ്ങൾ, ആശംസകൾ വൈഭവ് സൂര്യവംശി!

വാൽക്കഷണം:- 14 വയസ്സിൽ നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു? അത് പറഞ്ഞിട്ട് പോയാമ്മതി.

ഏതെങ്കിലും ഒരു ‘പഴയ’ കെട്ടിടം പൊളിക്കുന്നതിൽ ഇത്രയേറെ സന്തോഷം മുൻപൊരിക്കലും എനിക്കുണ്ടായിട്ടില്ല.

ഏകദേശം 40-45 വർഷം പുറകോട്ടുള്ള എൻ്റെ ഓർമ്മയിൽ പള്ളിപ്പുറം സർക്കാർ ആശുപത്രിക്ക് മുന്നിൽ ഒരു മൈതാനമുണ്ട്. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ യുവാക്കൾ ഫുട്ബോൾ കളിക്കുമായിരുന്നു അവിടെ. മൈതാനത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് സിനിമക്കൊട്ടകയുണ്ട്. സായാഹ്നങ്ങളിൽ സിനിമാപ്പാട്ടുകൾ കോളാമ്പിയിലൂടെ ഒഴുകിവരുന്നതും കേട്ട് ഒരുപാട് പേർ വെടിവട്ടം കൂടി ആ ഭാഗത്തുണ്ടാകുമായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മൈതാനത്തിന്റെ നടുവിൽ കൊൺക്രീറ്റ് മേൽക്കൂരയുള്ള ഒരു കെട്ടിടം ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മൈതാനം മരിച്ചു അഥവാ അതിനെ കൊന്നു. കെട്ടിടം പണി പൂർത്തിയായപ്പോൾ അതിൽ എഴുതിവെച്ചിരുന്നത് Disaster relief centre എന്നാണ്. സത്യത്തിൽ എനിക്കതിന്റെ അർത്ഥവും ആവശ്യകതയും അച്ഛനോട് ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വന്നു. ഇന്നാട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും അത്യാഹിതങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഉപയോഗിക്കാനുള്ളതാണ് പോലും!

ഇന്നാട്ടിൽ എന്തത്യാഹിതമുണ്ടാകാൻ? ഉണ്ടായാൽത്തന്നെ ഈ കെട്ടിടം എങ്ങനെ ഉപകരിക്കാൻ? ഒരു ശരാശരി ടീനേജുകാരന് മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമായിത്തന്നെ അത് തുടർന്നു.

പോകപ്പോകെ ചുറ്റിനും കാടുകയറി, യാതൊരു ഉപകാരവും ആർക്കുമില്ലാത്ത ഒരു ഭാർഗ്ഗവീനിലയമായി ആ കെട്ടിടം മാറി. ക്ഷമിക്കണം; ഉള്ളത് പറയണമല്ലോ. സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധർക്ക് ആ കെട്ടിടം നന്നായി ഉപകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതിനിടയ്ക്ക് 2004 ഡിസംബറിൽ, വേണമെങ്കിൽ കെട്ടിടം പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ പോന്ന ഒരത്യാഹിതം പള്ളിപ്പുറം പഞ്ചായത്തിൽ സംഭവിച്ചു. സുനാമി!! തീരദേശത്തും കടലോരത്തും താമസിക്കുന്നവർ താൽക്കാലികമായി അവിടം വിട്ടു. അവർക്ക് താമസിക്കാനായി വിട്ടുകൊടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ പത്തിരുപത് കുടുംബങ്ങൾക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുമായിരുന്നു. അതുണ്ടായില്ല. കൊറോണക്കാലത്ത്, എത്രയോ ആൾക്കാരെ ഐസൊലേറ്റ് ചെയ്യാനോ ക്വാറൻ്റൈനിൽ താമസിപ്പിക്കാനോ ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയങ്ങളിൽ പോളിങ്ങ് ബൂത്തുകളാക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നു. അതൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഇത്തരം കെട്ടിടങ്ങൾ പണിയുക, അതിന്റെ കമ്മീഷനടിക്കുക എന്നതിനപ്പുറം മറ്റൊരു സദുദ്ദേശവും ഇതിനൊക്കെ ചരട് വലിക്കുന്നവർക്കില്ലല്ലോ.

ഇപ്പോൾ ദാ യാതൊരു പ്രയോജനവുമില്ലാതെ മൂന്ന് വ്യാഴവട്ടത്തിലധികം പിന്നിട്ട ആ കെട്ടിടം പൊളിക്കാൻ പോകുന്നു. സന്തോഷിക്കുക തന്നെയല്ലേ വേണ്ടത്?

പക്ഷേ ആ സന്തോഷം നീണ്ട് നിൽക്കണമെങ്കിൽ അവിടെ ആ പഴയ മൈതാനം തിരിച്ച് വരണം. അപ്പുറത്തുള്ള സിനിമാത്തീയറ്റർ പൂട്ടിപ്പോയിരിക്കുന്നു. മൈതാനത്തിന്റെ ആ ഭാഗത്ത് ഒരു ഓപ്പൺ എയർ തീയറ്റർ കൂടെ വന്നാൽ എത്രയോ കലാപരിപാടികൾക്കും സമാഗമങ്ങൾക്കും വേദിയാക്കാൻ പറ്റിയെന്ന് വരും.

പൊതുജനത്തിന് ആഗ്രഹിക്കാനേ പറ്റൂ. തീരുമാനം എടുക്കുന്നതും നടപ്പിലാക്കുന്നതുമൊക്കെ കമ്മീഷനടിക്കുന്ന ടീംസ് തന്നെയാണ്. അവരാണെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ എണ്ണത്തിൽ കൂടുതലും പഴയതിനേക്കാൾ ശക്തരുമാണ്. മൈതാനം തിരികെ വന്നാൽ ഭാഗ്യം. ഒരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലെങ്കിലും വെറുതെ മോഹിക്കുന്നു. അതിന് നികുതി ഇടാക്കാത്തത് തന്നെ മഹാഭാഗ്യം.

കൊച്ചിൻ പോർട്ട് ട്രസ്റ്റിൽ നിന്ന് സൂപ്രണ്ടിങ് എൻജിനീയർ ആയി വിരമിച്ച വ്യക്തിയാണ് 67 കാരനായ പോളേട്ടൻ Paul Padinjarekara. തൻ്റെ അറുപതാം പിറന്നാൾ 60 മൈൽ (100കിമീ തികച്ച്) ഓടി അദ്ദേഹം ആഘോഷിച്ചത് അന്ന് വാർത്തയായിരുന്നു.

ഒരുപാട് മാരത്തോണുകളും (41 കിമീ) ഹാഫ് മാരത്തോണുകളും (21 കിമീ) അൾട്രാ മാരത്തോണുകളും (210, 161, 110, 100 കിമീ) മറ്റ് ദീർഘദൂര ഓട്ടങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുള്ള പോളേട്ടൻ ഈ മാസം 21 ന് (21 Nov 2021) തൻ്റെ നൂറാമത്തെ മാരത്തോൺ ഓടാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്.

സ്പൈസ് കോസ്റ്റിൻ്റെ കൊച്ചിൻ മാരത്തോൺ റൂട്ടിലൂടെയുള്ള ഈ 42 കി.മീ. ഓട്ടത്തിൽ Soles Of Cochin (Cochin Runners) ക്ലബ്ബിന്റെ മറ്റ് 100 ഓട്ടക്കാരും പോളേട്ടനൊപ്പം 42 കിമീ ഓടുന്നു. കൂടാതെ 200ൽപ്പരം ഓട്ടക്കാർ 21 കിമീ ദൂരം ഓടുന്നു.

പ്രായം വെറുമൊരു നമ്പർ മാത്രമാണെന്ന് പലവട്ടം തെളിയിച്ചിട്ടുള്ള പോളേട്ടന് എല്ലാവിധ ആശംസകളും നേരുന്നു.

പോളേട്ടൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുമ്പോൾ മാനം കാക്കാൻ ഏത് കണ്ടം വഴി ഓടി രക്ഷപ്പെടണമെന്ന് അറിയാതെ പകച്ച് നിൽക്കുകയാണ് എൻ്റെ വാർദ്ധക്യം. എന്നിരുന്നാലും കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, കിതച്ച് നുരയും പതയും തുപ്പിയിട്ടാണെങ്കിലും അര മാരത്തോൺ ഓടാൻ ഞാനും കൂടുമായിരുന്നു.

വാൽക്കഷണം:- കേരളത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരു വ്യക്തിയും ഒരു ക്ലബ്ബും ഇങ്ങനെയൊരു നേട്ടം കൈവരിക്കാൻ പോകുന്നത്. ഇതിലൊരു വാർത്തയും സന്ദേശവും ഉണ്ടെന്ന് കരുതുന്ന മാദ്ധ്യമങ്ങൾ അതൊന്ന് ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആത്മാർത്ഥമായും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വ്യായാമത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിത്യേന നടത്തുന്ന ഓട്ടത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ ഫേസ്ബുക്കിൽ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ പലരും വന്ന് അത്ഭുതം കൂറാറുണ്ട്. ഞാൻ ചെറിയ ഓട്ടക്കാരൻ മാത്രമാണ്. എന്നേക്കാൾ വലുതായി ഓടുന്നവർ അതിന്റെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അത് വായിക്കുന്നവരുടെ അത്ഭുതം എവറസ്റ്റോളമാകുമായിരുന്നു. എന്തായാലും ഇതേപ്പറ്റി വിളിച്ചുപറയുന്ന ആളെന്ന നിലയ്ക്ക്, പലരുടേയും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയേണ്ട ബാദ്ധ്യതയും എനിക്കാണ്.

എങ്ങനെ ഓട്ടത്തിലേക്ക് അഥവാ ദീർഘദൂര ഓട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കാം എന്ന് ആലോചനയുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ഫേസ്ബുക്കിൽ പങ്കുവെച്ച ഒരു കമന്റ് അൽപ്പം മാറ്റങ്ങളോടെയും കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകളോടെയും ഇവിടെ എടുത്തെഴുതുന്നു.

1. മാനസ്സികമായി തയ്യാറെടുക്കുക. എനിക്ക് പറ്റും എന്ന് ഉറച്ച് തീരുമാനിക്കുക, മനസ്സിനെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുക.

2. അതിരാവിലെ (രാവിലെ 6 മണിക്ക് മുൻപ്) ഓടാൻ ശ്രമിക്കുക. പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിലെ ചൂട് പരിഗണിച്ച്.

3. ആ സമയമായതുകൊണ്ട് കൂടെ ഓടാൻ ഒരാളെയെങ്കിലും സംഘടിപ്പിക്കുക. നമുക്കെന്തെങ്കിലും അപകടം ഓട്ടത്തിനിടയ്ക്ക് സംഭവിച്ചാൽ അതറിയാൻ ഒരാളെങ്കിലും ഉണ്ടാകണം എന്നതുകൊണ്ടാണ് പങ്കാളി ആവശ്യമാകുന്നത്.

4. പറ്റുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ വേഗത്തിൽ ഓടിത്തുടങ്ങുക. കിതപ്പ് വരുന്ന ഒരു പോയന്റിൽ ഓട്ടം നിർത്തരുത്. എന്തെന്നുവെച്ചാൽ ആ കിതപ്പ് ഇതുവരെ ചെയ്യാതിരുന്ന കടുത്ത ഒരു ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു മെഷീൻ്റെ ചൂടും പുകയും മാത്രമാണ്. കുറച്ചുനേരം കൂടെ എങ്ങനെയെങ്കിലും പിടിച്ച് നിന്നാൽ ശരീരം (പ്രത്യേകിച്ച് ശ്വാസകോശം) ഹൃദയത്തിന്റെ ആ ഉയർന്ന പമ്പിങ്ങിനോട് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കും.

5. എങ്കിലും കിതപ്പ് തീരെ സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു സമയം ഓട്ടം നിർത്താം. പക്ഷേ നിന്ന് കളയരുത്. നീട്ടി വലിച്ച് നടക്കണം. ഹാർട്ട് പമ്പിങ്ങ് തീരെയങ്ങ് കുറയാൻ അനുവദിക്കരുത്. കിതപ്പ് അൽപ്പം കുറഞ്ഞെന്ന് കാണുമ്പോൾ കടിച്ച് പിടിച്ച് വീണ്ടും ഓടുക.

6. തുടക്കക്കാരൻ/ക്കാരി എന്ന നിലയിൽ 1കിമീ ഇത്തരത്തിൽ ഓടിയും നടന്നും മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റിയാൽ വിജയിച്ചു.

7. ഈ ദൂരം ഒരാഴ്ച്ച തുടരുക. ഇതിനിടയ്ക്ക് കിതപ്പ് വരുമ്പോഴുള്ള നടത്തം കുറച്ച് കൊണ്ടുവരുക. പിന്നീടത് പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുക. അപ്പോഴേക്കും കിതപ്പിന് ഒരു താളം വന്നിരിക്കും.

8. അങ്ങനെ നിർത്താതെ 1കിമീ ഓടുമെന്നായാൽ ദൂരം നേരെ 2 കിമീ ആക്കുക. 2 ആഴ്ച്ച ഇതേ മെത്തേഡ് ഉപയോഗിച്ച് ആ ദൂരം നിർത്താതെ ഓടുക. അങ്ങനെയങ്ങനെ ദൂരം കൂട്ടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുക.

9. ഓടുമ്പോൾ ഇടുന്ന ഷൂ ശ്രദ്ധിക്കണം. അധികം ഇറുകിയത് ഇട്ടാൽ ഷൂ ബൈറ്റ് ഉറപ്പ്. ചെറിയ ലൂസ് ഉണ്ടാകുന്നതാണ് നല്ലത്. സാധാരണ നടത്തത്തേക്കാൾ കാലുകൾ തീർച്ചയായും വികസിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഷൂ ശ്രദ്ധിക്കണം. പാദരക്ഷ കാരണം പരിക്ക് പറ്റാതെ നോക്കണം. പറ്റിയാലും പാദരക്ഷകൾ മാറ്റി മാറ്റി ശരിയായത് കണ്ടെത്തണം.

10. ആഴ്ച്ചയിൽ ഒരു ദിവസം ഏത് വ്യായാമത്തിനും അവധി കൊടുക്കണം. അതെന്ന് വേണമെന്ന് മറ്റ് സൗകര്യങ്ങളും അസൗകര്യങ്ങളും കണക്കിലെടുത്ത് തീരുമാനിച്ചോളൂ.

11. ഇത്രയുമൊക്കെ ശരിയായാലും മുടങ്ങാതെ ഓടാൻ തുടങ്ങുന്നതോടെ പരിക്കുകൾ ഓരോന്നോരോന്നായി വരാൻ തുടങ്ങും. കണങ്കാൽ, മസിലുകൾ, കാഫ്, തുട, എന്ന് തുടങ്ങി ഐ.ടി.ബാൻഡ് വരെ പണി തന്നെന്നിരിക്കും. അങ്ങനെയൊരു വേദന വന്നാലുടനെ നിർത്തിക്കളയരുത്. അൽപ്പസ്വൽപ്പം വേദന സഹിച്ച് കുറച്ച് ദൂരമെങ്കിലും (അതായത് 2കിമീ ഓടുന്ന സമയത്ത് 1കിമീ എങ്കിലും) ഓടണം. മെല്ലെ മെല്ലെ വേദന വിട്ടൊഴിയും. അതല്ല നിയന്ത്രണം വിടുന്ന വേദനയാണെങ്കിൽ സ്വയം ജഡ്ജ് ചെയ്ത് വേണമെങ്കിൽ ഒരു മാസമോ വേദന മാറുന്നത് വരെയോ റസ്റ്റ് എടുക്കുക. പിന്നീട് വീണ്ടും ഒന്നേന്ന് തുടങ്ങുക. മതി. തിരിച്ചുവരവിൽ വേദനകൾ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. ഉണ്ടായാൽ ഒരു സ്പോർട്ട് ഡോക്ടറുടെ വൈദ്യപരിശോധനയും ഉപദേശങ്ങളും സ്വീകരിക്കേണ്ടി വരും. ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും ഈ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം വഴി ദീർഘദൂര ഓട്ടം സ്വായത്തമാക്കാൻ കഴിയുക തന്നെ ചെയ്യും.

12. സ്ട്രാവ (Strava) പോലുള്ള ആപ്പുകൾ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് ഫോണിൽ ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യുക. നമ്മൾ ഓടുന്ന ദൂരം, സമയം, കത്തിക്കുന്ന കലോറി, എലിവേഷൻ, വേഗം, റൂട്ട് മാപ്പ് എന്നിങ്ങനെ അവശ്യമായ പല വിവരങ്ങളും അത് നമ്മൾക്ക് നൽകും. അത് സ്ഥിരമായി പരിശോധിക്കുന്നതിലൂടെ പുതിയൊരു കൌതുകവും ഓട്ടം മെച്ചപ്പെടുത്താനുള്ള ഊർജ്ജവും നമുക്കുണ്ടാകും.

വാൽക്കഷണം:- ഓടുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ നേരെ ഒറ്റ ഓട്ടം വെച്ച് കൊടുക്കരുത്. കൈയും കാലും അരക്കെട്ടും കഴുത്തുമൊക്കെ ഒന്നിളക്കി അൽപ്പസ്വൽപ്പം വാമപ്പ് നടത്തിയശേഷം വേണം ഓടാൻ. ഓട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ വാമപ്പിന് ചെയ്ത അതേ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം കൂടുതൽ ചെയ്യുകയും വേണം