എത്ര പ്രാവശ്യം ബാംഗ്ലൂർക്ക് യാത്ര ചെയ്തിരിക്കുന്നു! രണ്ട് തവണയായി എത്രയോ നാൾ ബാംഗ്ലൂരിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു! എന്നിട്ടും ഇക്കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച്ചയാണ് ബാംഗ്ലൂർ കോട്ട കാണാനായത്.

ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തോളം പഴക്കമുള്ള കോട്ട. പക്ഷേ ഇന്നത് പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ ഇല്ല. 4 % മാത്രമാണ് ബാക്കി എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. ചില ഭാഗങ്ങൾ ഇടിഞ്ഞ് വീണതുകൊണ്ടും സന്ദർശകരുടെ നിരുത്തരവാദപരമായ സമീപനം കൊണ്ടും, കോട്ടയുടെ പല ഭാഗങ്ങളിലേക്കും സന്ദർശനം തടയപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാളെ പ്രവേശനം തന്നെ തടയാനും മതി. ആയതിനാൽ ഇതുവരെ ബാംഗ്ലൂർ കോട്ട കാണാത്ത ബാംഗ്ലൂർ നിവാസികളും ഇതരദേശ സഞ്ചാരികളും ഇനി വൈകിക്കേണ്ട.

ഹംപി എന്ന തലസ്ഥാനത്തെച്ചുറ്റി വിജയനഗരം എന്ന സാമ്രാജ്യം ഉണ്ടായിരുന്നത് പോലെ, ഈ പ്രദേശത്ത് ഒരു കോട്ടയും അതിന്റെ പരിസരത്ത് ഒരു അങ്ങാടിയും അതിൽ നിന്ന് പടർന്ന് കിടക്കുന്ന ഒരു നഗരവും ഉണ്ടാക്കണമെന്നുള്ള കെമ്പഗൗഡയുടെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഫലമാണ് ബാംഗ്ലൂർ കോട്ടയും ബാംഗ്ലൂർ നഗരവും. എന്നിട്ടും നമ്മളാ കോട്ട കാണാതെ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ കാലങ്ങളോളം ജീവിക്കുന്നു ! മുറ്റത്തെ മുല്ലയ്ക്ക് നല്ല മരണമാണെന്ന് രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരുവൻ്റെ ജൽപ്പനമായി കണ്ടാൽ മതി.

അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഇന്ത്യയിലുള്ള 1000ലേറെ കോട്ടകളിൽ എത്രയെണ്ണം കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നൊരു കണക്കെടുപ്പ് നടത്തി. ആ ലിസ്റ്റ് താഴെ ചേർക്കുന്നു.

1. ഫോർട്ട് ഇമ്മാനുവൽ – കൊച്ചി
2. പള്ളിപ്പുറം കോട്ട – എറണാകുളം
3. കോട്ടപ്പുറം കോട്ട – തൃശൂർ
4. ചേറ്റുവ (വില്ല്യം) കോട്ട – തൃശൂർ
5. പാലക്കാട് കോട്ട – പാലക്കാട്
6. തലശ്ശേരി കോട്ട – തലശ്ശേരി
7. സെൻ്റ് ആഞ്ചലോ കോട്ട – കണ്ണൂർ
8. ബേക്കൽ കോട്ട – കാസർഗോഡ്
9. ചന്ദ്രഗിരിക്കോട്ട – കാസർഗോഡ്
10. മിർജാൻ കോട്ട – കർണ്ണാടക
11. കബൊഡ രാമ കോട്ട – ഗോവ
12. ചപ്പോറ കോട്ട – ഗോവ
13. അഗ്വാഡ കോട്ട – ഗോവ
14. മേറങ്കർ കോട്ട – രാജസ്ഥാൻ
15. ഗോൾഡൻ ഫോർട്ട് – രാജസ്ഥാൻ
16. ചെങ്കോട്ട – ഡൽഹി
17. ഗോൾക്കൊണ്ട കോട്ട – തെലുങ്കാന
18. ഭോങ്കിർ കോട്ട – തെലുങ്കാന
19. വാറങ്കൽ കോട്ട – തെലുങ്കാന
20. എലഗണ്ടൽ കോട്ട – തെലുങ്കാന
21. നിസ്സാമാബാദ് കോട്ട – തെലുങ്കാന
22. കില രാമാലയം – തെലുങ്കാന
23. ദോമകൊണ്ട കോട്ട – തെലുങ്കാന
24. നിർമ്മൽ കോട്ട – തെലുങ്കാന
25. രാമഗിരി കോട്ട – തെലുങ്കാന
26. ശ്രീരംഗപട്ടണം കോട്ട – കർണ്ണാടക
27. ദേവനഹള്ളി കോട്ട – കർണ്ണാടക
28. ചിത്രദുർഗ്ഗ കോട്ട – കർണ്ണാടക
29. ബാംഗ്ലൂർ കോട്ട – കർണ്ണാടക

താഴെയുള്ള 3 കോട്ടകൾ കൂടെ വേണമെങ്കിൽ ഉൾപ്പെടുത്താം.

1. വെട്ടി മുറിച്ച കോട്ട – തിരുവനന്തപുരം
2. ഈസ്റ്റ് ഫോർട്ട് – തിരുവനന്തപുരം
3. നെടുങ്കോട്ട – തൃശൂർ

അടുത്ത 5 വർഷത്തിനുള്ളിൽ, 250 ഇന്ത്യൻ കോട്ടകളെയെങ്കിലും ബക്കറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം. അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. 143 കോട്ടകൾ കർണ്ണാടകയിൽത്തന്നെ ഉണ്ടെന്നാണ് കണക്കുകൾ പറയുന്നത്. 16 എണ്ണം ഗോവയിലും.

വാൽക്കഷണം:- തുടർന്ന് കാണുന്ന ഓരോ കോട്ടകളുടെ പേരും പടവും, അതാത് സമയത്ത് ഈ പോസ്റ്റിൽ അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്ത് വെറുപ്പിക്കുന്നതാണ്.

ചാനലുകളിലും മാസികകളിലും വീടുകളെപ്പറ്റി വരുന്ന ലേഖനങ്ങളും ഫീച്ചറുകളും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? കോടീശ്വരന്മാർക്ക് മാത്രം നിർമ്മിക്കാനോ എത്തിപ്പിടിക്കാനോ കഴിയുന്ന ആഢംബര സൌധങ്ങളായിരിക്കും അതിൽ 95 ശതമാനവും. എന്നിട്ടതിന്റെ തലക്കെട്ടുകളോ ? “ആരും കൊതിച്ചു പോകുന്ന വീട്” എന്ന തരത്തിലുമായിരിക്കും. അത്താഴപ്പട്ടിണിക്കാരായ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന കൂരകളുടെ ഉടമകളെയാണ് കൊതിപ്പിക്കുന്നതെന്നോർക്കണം !

നിറയെ മരങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന ഒരിടത്തിൽ ഏക്കറുകണക്കിന് കാട് വെട്ടിത്തൂർത്ത് മുറ്റം മുഴുവൻ ടൈൽ പാകിയ അത്തരം വീടുകൾക്ക് കുറഞ്ഞത് 5 ബെഡ് റൂമും രണ്ട് അടുക്കളയും രണ്ട് സ്വീകരണ മുറിയും ആറ് കുളിമുറികളും സിനിമാ തീയറ്ററും ജാക്കൂസിയും അടക്കം എല്ലാ ആഢംബരങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കും.
ഉണ്ടാക്കി ഇടുന്നതിനപ്പുറം പരിപാലിക്കാൻ കഷ്ടപ്പാടുണ്ട് ഓരോ വലിയ വീടുകളും. അവനവന്റെ ആവശ്യത്തിനപ്പുറം ആർഭാടവും പൊങ്ങച്ചവും കാണിക്കാൻ വേണ്ടി നിർമ്മിക്കുന്ന ഓരോ വീടുകളും പ്രകൃതി ചൂഷണം തന്നെയാണ്. ഒരാളുടെ കൈയിൽ നിറയെ പണമുണ്ടെന്ന് വെച്ച് പ്രകൃതി വിഭവങ്ങൾ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും അയാൾക്കുപയോഗിക്കാമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ശരിയായ കാഴ്ച്ചപ്പാടല്ല.

ഓർമ്മവെച്ച കാലം മുതൽ 1500 ചതുരശ്ര അടിയിൽ കുറഞ്ഞ വീടുകളിൽ ഞാൻ ജീവിച്ചിട്ടില്ല. ആദ്യം കഴിഞ്ഞിരുന്നത് ഒരു കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് അ സൌകര്യങ്ങൾ മിതമായിരുന്നെന്ന് മാത്രമേ കരുതുന്നുള്ളൂ. സ്വന്തമായി വീട് നിർമ്മിച്ചിട്ടില്ല ഈ അൻപത്തൊന്ന് വയസ്സിനിടയ്ക്ക്. മുഴങ്ങോടിക്കാരി ലോണെടുത്തും അല്ലാതെയുള്ള ഞങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യമൊക്കെയും ചേർത്ത് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഭാര്യയും മകളും ഞാനുമടക്കം മൂന്ന് പേർക്ക് അതൊരു വലിയ ഇടമാണെന്നാണ് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത്.

അധികം നടക്കാതെയും ഇരുന്നിടത്ത് തന്നെ ഇരുന്നും കാര്യങ്ങൾ പലതും സാധിക്കാൻ ചെറിയ വീടുകൾ തന്നെയാണ് നല്ലതെന്ന ചിന്ത തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമേറെയായി. വയസ്സാകുന്തോറും എല്ലാവർക്കും ഇങ്ങനെയാണോ അതോ എന്റെ മാത്രം തോന്നലാണോ എന്നറിയില്ല.മുഴങ്ങോടിക്കാരിയുടെ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി രണ്ട് വട്ടം ബാംഗ്ലൂരും ഒരുവട്ടം ചെന്നൈയിലും വാടക വീടുകളിൽ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുറഞ്ഞയിടം മാത്രമുള്ള ആ വീടുകളിൽ ഒരസൌകര്യവും തോന്നിയിട്ടില്ല.

ഈ ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നതാണ് കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി ഞാൻ ഏകാന്തവാസം കൊണ്ടാടുന്ന ബാംഗ്ലൂരിലെ ഇടം. ഇരിപ്പും കിടപ്പും ഉറക്കവും (സപ്രമഞ്ചക്കട്ടിൽ ഏറ്റവും പിന്നിൽ കാണാം) വ്യായാമവും വായനയും സിനിമാ തീയറ്ററും ഭോജനവും, ഓഫീസിൽ പോകാത്ത ദിവസങ്ങളിലെ ജോലിയും എല്ലാം ഇവിടെയാണ്.
ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്കും പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങൾക്കായി ടോയ്‌ലറ്റിലും പോകുന്നതൊഴിച്ചാൽ മുഴുവൻ സമയവും ഇവിടെത്തന്നെ.

കോവിഡ് എങ്ങാനും കൂട്ടിന് വന്നാൽ ഇവിടെത്തന്നെ വേണം രണ്ടാളും കഴിയാൻ. ഈ വാടക വീട്ടിൽ പക്ഷേ ഞാനെന്റെ ചെടികളുടേയും മരങ്ങളുടേയും നഷ്ടബോധം ശരിക്കും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്.രണ്ടോ മൂന്നോ പേർക്ക് എല്ലാം സൗകര്യങ്ങളോടും കൂടെ കഴിയാൻ 400 ചതുരശ്രയടിയിൽ അധികമിടം ആവശ്യമില്ലെന്ന തോന്നൽ ശക്തമായി ഉടലെടുക്കുന്നത് 7 മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ സ്പേയ്സിലേക്ക് ജീവിതം പറിച്ചുനട്ടതിന് ശേഷമാണ്.

വീടിനകത്ത് ബാത്ത്റൂമിന്റേതല്ലാതെ മറ്റ് ചുമരുകൾ ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല. പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകളും പ്രകൃതിയും മറയാത്ത തരത്തിൽ അഴികളില്ലാത്ത വലിയ ജനലുകളും ചില്ല് മാത്രമുള്ള വാതിലുകളും കൂടെയായാൽ ഏതാണ്ട് ഇതുപോലെ തന്നെയിരിക്കും വെട്ടിയും തിരുത്തിയും തയ്യാറാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ വാർദ്ധക്യകാല ഫാം ഹൗസിന്റെ പദ്ധതി.അഴികളില്ലാത്ത വീട്ടിൽ കള്ളന്മാർ കയറില്ലേ എന്ന് സംശയിക്കുന്നവരുണ്ടാകാം. ഒരു ടീവി, ഫ്രിഡ്ജ്, വാഷിങ്ങ് മെഷീൻ, പിന്നെ കുറേ പുസ്തകങ്ങളും ആക്രികളും. അകത്ത് കടക്കുന്ന കള്ളൻ, ഭിക്ഷയായി എന്തെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് തന്ന് പോകാനാണ് സാദ്ധ്യത. കള്ളന്മാർക്കുമില്ലേ അഭിമാനവും അന്തസ്സും?!

ചുമരുകൾ ഇല്ലാത്ത വീട്ടിൽ വസ്ത്രം മാറാൻ എന്തുചെയ്യും ? ചെറിയ അടുക്കളയിൽ വെള്ളം തെറിക്കില്ലേ ? ഓപ്പൺ കിച്ചണിൽ നിന്ന് മീന്റെ മണം പടരില്ലേ ? എന്നിങ്ങനെ പല ആശങ്കകളും ഇത്തരം ചെറിയ വീടുകളെപ്പറ്റി ജനങ്ങൾക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പലരും വലിയ വീടുകളിൽ ചെന്നവസാനിക്കുന്നത്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ ഒരു വീടിൽ കൊണ്ടുത്തള്ളി കടക്കെണിയിൽ ജീവിക്കുന്നത്.

എവിടെ വീടുവെച്ചാലും വെള്ളം കയറാം മണ്ണിടിഞ്ഞ് പോകാം എന്നതാണ് കേരളത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ. അങ്ങനെയുള്ളപ്പോൾ ചെറിയ ചിലവിൽ കൊച്ചുവീടുകളിൽ കടമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷം എന്തുകൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചുകൂട ? അത് നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയാലും മറ്റൊരു കൊച്ചുവീട് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസവും ധനവും കൈമുതലാക്കി നീങ്ങിക്കൂടെ ?

കേരളത്തിൽ ഇനിയങ്ങോട്ട് അങ്ങനെയൊരു സംസ്ക്കാരമാണ് ഉടലെടുത്ത് വരേണ്ടത്. മാദ്ധ്യമങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേടതും അതാണ്. വലിയ വീടുകളിൽ ജീവിച്ച് മടുത്തു. ഇനി ചെറിയ വീട് മതി എന്നാണ് ഈയിടെ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞത്. അതെ, വലിയ വീടുകളിൽ ജീവിച്ച് മടുത്തവരെങ്കിലും ചെറിയ വീടുകളിലേക്ക് മാറട്ടെ. അതൊരു പുതിയ സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ തുടക്കമാകട്ടെ.

മരണത്തെ ഒരു തമാശയായി കാണാൻ തയ്യാറുണ്ടോ ? അങ്ങനെയുള്ളവർ മാത്രം തുടർന്ന് വായിക്കുക.

കോവിഡിനൊപ്പം നീങ്ങാനുള്ള തീരുമാനത്തിലേക്ക് ലോകരാഷ്ട്രങ്ങൾ മെല്ലെമെല്ലെ എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മരണം എപ്പോഴും കൂടെയുള്ള ഒന്നാണ്. അതിനെ പേടിക്കേണ്ട കാര്യമെന്തിരിക്കുന്നു? എല്ലാ സുരക്ഷാ നടപടികളും കൈക്കൊണ്ട് സധൈര്യം ജീവിക്കുക. രോഗം പിടിച്ചാൽ പിടിച്ചു. ചികിത്സിച്ച് നോക്കും. രക്ഷപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ 10 അടി ആഴത്തിൽ സർക്കാർ ചിലവിൽ കുളിച്ചിട്ടോളും. അത് പോരേ ? പോരെങ്കിൽ 12 അടി ആക്കാം

ബക്കറ്റ് ലിസ്റ്റിൽ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിലും നാളെ മരിക്കണമെന്ന് വെച്ചാൽ അൽപ്പം പോലും നിരാശയോ സങ്കടമോ എനിക്കില്ല. ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്ത് തീർത്തിട്ടുണ്ട് എന്നതുതന്നെ കാരണം. 51 വയസ്സ് വരെ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കാതെ പൂർണ്ണാരോഗ്യവാനായി ജീവിച്ചു എന്നത് ചെറിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല.

ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊന്നും ഒരു കാലത്തും അറുതിയുണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല. പെട്ടെന്നൊരു ഫുൾസ്റ്റോപ്പ് ഇടേണ്ടി വന്നാൽ, വലിയ വലിയ മോഹങ്ങളൊന്നും ആർക്കും ബാക്കിയുണ്ടാകാൻ പാടില്ല. അത്രേയുള്ളൂ.

സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ഒരു ചിത്രത്തിൽ (‘അർത്ഥം’ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു) ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നടപ്പിലാക്കി കഴിഞ്ഞശേഷം ഇനിയൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതിനാൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഒരു കഥാപാത്രത്തെ നായകനായ മമ്മൂട്ടി അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയുണ്ടായാൽ മഹാഭാഗ്യമാണ്. ആ സിനിമയിലെ തമാശകളൊക്കെ കണ്ട് ആലറിച്ചിരിച്ചവർക്ക് മരണത്തിനോട് മാത്രം എന്തിനാണിത്ര പേടി? മരണം രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളിയാണെങ്കിൽ, ആ കോമാളി കാണിക്കുന്ന തമാശകൾ പൂർണ്ണമായി ആസ്വദിക്കുക തന്നെ.

എന്തായാലും, ‘എനിക്ക് ശേഷം പ്രളയം’ എന്ന് കേരളത്തിലുള്ളവർക്ക് ഇപ്പോൾ ധൈര്യമായിട്ട് പറയാം. പ്രളയം എല്ലാക്കൊല്ലവും ഉണ്ടല്ലോ! ഇതെല്ലാം കണക്കിലെടുത്ത്, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം തട്ടിപ്പോയാൽ, എന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട ചില കാര്യങ്ങൾ ഒരു മരണപത്രമാക്കി ഞാൻ പണ്ടേ (2016) എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ലിങ്ക് ഇതാണ്. അവരത് പ്രകാരം ചെയ്യുമോ എന്ന് ഉറപ്പൊന്നുമില്ല. ചെയ്താൽ സന്തോഷം.

വിൽപ്പത്രം ഒരെണ്ണം എഴുതണമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും അത് ഇന്നുവരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല. ഇങ്ങനെ രണ്ട് പത്രങ്ങൾ ആർക്കുവേണമെങ്കിലും കാലെക്കൂട്ടി തയ്യാറാക്കി വെക്കാവുന്നതാണ് താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം.

പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു കാട് കയറി.

ഇത്രയും പറയാൻ കാരണം; രണ്ടുദിവസമായി ചെറിയതോതിൽ നെഞ്ചുവേദന, കിതപ്പ്, മൂക്കടപ്പ്, ശരീരം വേദന, എന്നിങ്ങനെ ചില പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. അതിൽ നെഞ്ചുവേദന (അതെ ഇടതുവശത്ത് തന്നെ) മാത്രം വിട്ടൊഴിയുന്നില്ല. ഗ്യാസാകാനും മതി. എന്തായാലും, നാളെ രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്നുണ്ട്.

അപ്പോളതാ കേൾക്കുന്നു, മറ്റ് സംസ്ഥാനക്കാർ ആരെങ്കിലും കർണ്ണാടകയിൽ വെച്ച് മരിച്ചാൽ കർണാടകത്തിൽത്തന്നെ അടക്കം ചെയ്യുമെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി യെദിയൂരപ്പയുടെ ഇണ്ടാസ്. എനിക്കത് ഇക്ഷ പിടിച്ചു. മരണപത്രത്തിൽ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. മരിച്ചെന്ന് ഉറപ്പായാൽ അധികം കാത്തുകെട്ടി വെക്കാതെ, ഫ്രീസറിൽ വെച്ച് തണുപ്പിക്കാതെ, ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകളോളം കെട്ടിയെഴുന്നള്ളിച്ച് കൊണ്ടുപോകാതെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള സൗകര്യത്തിൽ സംസ്ക്കരിച്ചേക്കണം.

മരണപത്രത്തിനും വിൽപ്പത്രത്തിനും പുറമേ, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കോ ബന്ധുക്കൾക്കോ അല്ലാതെ, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ആർക്കെങ്കിലും ഒരു കത്തെഴുതി വെക്കണമെന്ന് നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആർക്കായിരിക്കും നിങ്ങളെഴുതുക ? നാളെയോ മറ്റന്നാളോ തട്ടിപ്പോയില്ലെങ്കിൽ ഒരെണ്ണം ഞാൻ എഴുതുന്നുണ്ട്. താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും എഴുതാം. വേണമെങ്കിൽ ലോക്ക് ഡൗൺ കാലത്തെ ഒരു വെല്ലുവിളിയായും ഏറ്റെടുക്കാം.

ഇത്രേയുള്ളൂ. കഴിഞ്ഞു. ഇത്രയും എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നെഞ്ചുവേദനയ്ക്ക് ചെറിയ ആശ്വാസമുണ്ട് അപ്പോൾ ശരി. ശുഭരാത്രി.

വാൽക്കഷണം:- കോവിഡ് ബാധിച്ചാണ് ചാകുന്നതെങ്കിൽ ശരീരത്തിലെ സ്പെയർ പാർട്ട്സെല്ലാം ദാനം ചെയ്തത് വെറുതെയായി പോകുമല്ലോ എന്ന സങ്കടം മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടാകൂ.

കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാറുകൾ ലോക്ക് ഡൌൺ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ട് യഥാക്രമം 4ഉം 5ഉം ദിവസങ്ങൾ ആയെങ്കിലും എന്റെ കാര്യത്തിൽ ലോക്ക് ഡൌൺ എട്ടാം ദിവസമാണ് ഇന്ന്.

കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച്ച കേരളത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ (കോടതി ആവശ്യങ്ങൾക്കായി) ഒരു മാസം മുന്നേ പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നതാണ്. വെള്ളിയാഴ്ച്ചയോടെ അതിർത്തികളിൽ കടന്നുപോകാൻ പറ്റാത്ത തരത്തിലുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ആരംഭിച്ചെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതോടെ യാത്ര ഒഴിവാക്കി.

ബാംഗ്ലൂര് നിന്ന് കേരളത്തിലേക്ക് ഹോസൂർ-സേലം-കോയമ്പത്തൂർ വഴി സ്വന്തം വാഹനത്തിലാണ് യാത്ര പതിവ്. കേരളത്തിന്റേയും കർണ്ണാടകത്തിന്റേയും അതിർത്തികൾ ഒരോ പ്രാവശ്യം വീതം കടക്കാതെ ആ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കാനാവില്ല. ഒരിടത്ത് നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാലും മറ്റൊരിടത്ത് പെട്ടുപോയാൽ എല്ലാം കുഴയില്ലേ എന്നാണ് ആദ്യം ചിന്തിച്ചത്.

കേരളത്തിൽ എത്തിപ്പെട്ടാലും ചെയ്യാനുള്ള കോടതിക്കാര്യങ്ങൾ ചെയ്ത് തീർത്ത് നാല് ദിവസശേഷം മടങ്ങുമ്പോൾ എന്താകും അവസ്ഥയെന്ന് പറയാനാവില്ലല്ലോ എന്നും ചിന്തിച്ചു. തിരിച്ച് വരാനായില്ലെങ്കിൽ മൂന്നോ നാലോ ജോഡി വസ്ത്രങ്ങളുമായി കേരളത്തിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകും. ഇങ്ങനെ പല കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചാണ് ആ യാത്ര വേണ്ടെന്ന് വെച്ചത്. അതിനേക്കാളൊക്കെ ഉപരിയായി സാമൂഹ്യ സുരക്ഷ എന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.

അഥവാ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽത്തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും ഒരിടത്തും നിർത്താതെ മുൻ‌കൂട്ടി തയ്യാറാക്കി കൈയിൽ കരുതിയിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിച്ചാണ് യാത്ര ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. ആലോചിച്ചത് പോലെയൊക്കെത്തന്നെ സംഭവിച്ചു. ഞങ്ങൾ യാത്ര ഒഴിവാക്കിയതിന് ശേഷമാണ് അതിർത്തികൾ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞതും കേന്ദ്ര-കേരള ലോക്ക് ഡൌണുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതും.

എന്തായാലും കഴിഞ്ഞ 8 ദിവസങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടി വീട്ടിലിരിക്കുന്നത് എനിക്കൊരു തരത്തിലും മാനസ്സിക സംഘർഷം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല. ഒരുപക്ഷേ അന്തർമുഖനായ ഒരാൾക്ക് പ്രകൃത്യാ ഉള്ള അനുഗ്രഹമാകാമത്. പോരാത്തതിന് 21 ദിവസം തള്ളിനീക്കാനുള്ള പല പദ്ധതികളും (വായന, സിനിമ, സംഗീതം, വ്യായാമം, ആക്രി വീഡിയോ റെക്കോഡിങ്ങ് & പോസ്റ്റിങ്ങ്, യാത്രാവിവരണം എഴുത്ത്, സുഹൃത്തുക്കളുടെ യൂ ട്യൂബ് വീഡിയോകൾ കാണൽ) കണ്ടെത്തി വെക്കുകയും അത് പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും ചെയ്ത് പോരുന്നു.

മാനവരാശിയുടെ മുഴുവൻ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒന്നോ രണ്ടോ മാസം ഇതേ നിലയ്ക്ക് തുടരണമെങ്കിൽ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലാതെ ചെയ്യാനാകും എന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഈ 8 ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

കാര്യമായ വിവരമോ വിദ്യാഭ്യാസമോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാകാം ചുറ്റും നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും ലോകത്തൊട്ടാകെ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും കാലക്കൂട്ടി മനസ്സിലാക്കി നടപ്പിലാക്കേണ്ട തീരുമാനങ്ങൾ (പലായനം അടക്കം) നേരത്തെ ചെയ്യാൻ പറ്റാതെ പെരുവഴിയിൽ പെട്ടുപോയ സാധാരണക്കാരായ ഒരുപാട് പേർ ഇപ്പോൾ വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ നിരത്തുകളിൽ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വരുന്നത്. അവരുടെ കാര്യത്തിൽ സഹതപിക്കുകയും പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ കൂടണയാൻ പറ്റട്ടെ എന്നാഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനപ്പുറം ഈ സന്ദർഭത്തിൽ മറ്റൊന്നും ആകുന്നില്ല, ആകുകയുമില്ല.

മുറ്റ് വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടായിട്ടും അതുപോലുള്ള അവസ്ഥയിൽ ആരെങ്കിലും പെട്ടുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവരോട് കുറച്ചധികം സഹതാപമുണ്ട്. അത്യാവശ്യ സമയത്ത് അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ട് മരുന്നിനുള്ള ഗുണം പോലും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ എന്ന സഹതാപമാണത്.

ഇത്രയും ദിവസത്തെ ലോക്ക് ഡൌൺ ഒരു പുരയിടമുള്ള വീട്ടിലായിരുന്നെങ്കിൽ ആ പുരയിടത്തിൽ കൃഷി, പൂന്തോട്ടം, മരം നടൽ, മോടിപിടിപ്പിക്കൽ, വൃത്തിയാക്കൽ എന്നിങ്ങനെ കുറേക്കൂടി പരിപാടികൾ ചെയ്യാൻ പറ്റുമായിരുന്നു. അത് നടക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്ന സങ്കടം മാത്രമാണ് 1700 സ്ക്വയർ ഫീറ്റിനുള്ളിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ളത്.

ബാംഗ്ലൂരിൽ ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയത്തിൽ 200ൽ അധികം കുടുംബങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് അനുമാനിക്കുന്നത്. ഇവർക്കെല്ലാം വേണ്ടി ഈ സമുച്ചയത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ നീൽഗിരീസിന്റെ ഒരു പ്രൊവിഷൻ സ്റ്റോർ ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് റോഡിലേക്ക് പോലും കടക്കാതെ പലചരക്ക് സാധനങ്ങൾ ഇത്രയും പേർക്ക് ഇതിനുള്ളിൽ കിട്ടുന്നുണ്ട്. ‘ബേജാർ വാങ്ങിക്കൂട്ടൽ‘ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആവശ്യമായി വന്നിട്ടുമില്ല. ഈ 8 ദിവസങ്ങളിൽ വീടിന്റെ വാതിലിന് പുറത്തിറങ്ങിയത് 3 പ്രാവശ്യം മാത്രം. 2 പ്രാവശ്യം നീൽഗിരീസ് സ്റ്റോറിൽ പോകാനും ഖത്തർ റേഡിയോയിൽ നിന്ന് RJ കുഞ്ഞുണ്ണി വിളിച്ചപ്പോൾ വീടിനകത്ത് ഫോൺ സിഗ്നൽ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ആ ആവശ്യത്തിനായി ഒരു പ്രാവശ്യവും.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം നീൽഗിരീസിൽ നിന്ന് പാലും ബ്രഡ്ഡും കിട്ടിയില്ല. പാലിന് വേണ്ടി ചില ഓൺലൈൻ ഏർപ്പാടുകൾ അവർ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇന്നാണ് അറിഞ്ഞത്. ഞങ്ങളെപ്പോലെ മുതിർന്നവർ മാത്രമുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിന് പാല് സത്യത്തിൽ ഒരു അവശ്യവസ്തു അല്ലേയല്ലെന്നുള്ള കാര്യം മുന്നേ ബോദ്ധ്യമുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പാലിന്റെ അലഭ്യത ഒരു വിഷയമല്ല.

ഓഫീസിൽ നിത്യവും മൂ‍ന്നും നാലും കട്ടൻ ചായ കുടിച്ചിരുന്ന ഞാൻ 8 ദിവസത്തിന് ശേഷം ഒരു കട്ടൻ ചായ കുടിച്ചത് പോലും ഇന്നാണ്. പല ദ്രാവകങ്ങളും നിയന്ത്രണമില്ലാതെ കുടിച്ചുപോയതിന്റെ കുഴപ്പം മാത്രമാണ് സമൂഹത്തിനുള്ളത്. അതാകട്ടെ ഈ കൊറോണക്കാലത്തെ 21 ലോക്ക് ഡൌൺ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിയന്ത്രിച്ചോ പഠിപ്പിച്ചോ എടുക്കാൻ പറ്റുന്ന കാര്യവുമല്ല.

ഓരോ മനുഷ്യന്മാരുടേയും ശീലങ്ങളും സ്വഭാവങ്ങളും രീതികളും അവർക്ക് ഗുണകരമായോ മോശമായോ വന്ന് ഭവിക്കും എന്ന ഗുണപാഠം മാത്രമേ കൊറോണ ലോക്ക് ഡൌൺ ദിനങ്ങൾക്ക് നൽകാനാവൂ. ചിലരെങ്കിലും അതുൾക്കൊണ്ടെന്നിരിക്കും. ഉൾക്കൊള്ളാത്തവർ രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളിയെ എല്ലാ ഇടവഴികളിലും ഏത് നിമിഷവും കണ്ടുമുട്ടിയെന്നുമിരിക്കും.

വീട്ടുകാരെയോ നാട്ടുകാരെയോ സർക്കാരിനെയോ നിയമവ്യവസ്ഥയെയോ അനുസരിക്കാതെ, ഉറങ്ങാനല്ലാതെ ഒരു മിനിറ്റ് പോലും വീട്ടിൽ അടങ്ങിയിരിക്കാത്തതും ചിലരുടെ ഒരു ശീലമാണ്, സ്വഭാവമാണ്, രീതിയാണ്. അങ്ങനെയുള്ളവരാണ് തെരുവിൽക്കിടന്ന് പൊലീസിന്റെ അടി വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും. അക്കാര്യത്തിൽ വന്നുപോയ പൊലീസ് വീഴ്ച്ചകളെപ്പറ്റി ഒറ്റവാചകത്തിൽ വിലയിരുത്തിയാൽ,…. ഇതേ തരം ശീലങ്ങളുള്ള മനുഷ്യന്മാർ ചേർന്ന നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു പരിച്ഛേദം മാത്രമാണ് പൊലീസ് സേനയും. ഒച്ചയെടുത്തും തല്ലിയും പേടിപ്പിച്ചും മാത്രം ഇതുവരെ നീതിനിർവ്വഹണം നടത്തിയിരുന്ന നല്ലൊരുഭാഗം വരുന്ന പൊലീസിനോട് ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് മര്യാദരാമന്മാരായി മാറണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ നടക്കുന്ന കാര്യമല്ലെന്ന്, ആ‍വശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും പുറത്തിറങ്ങുന്നവർക്കും ധാരണ വേണം. കുറേപ്പേർക്ക് വീട്ടിലടങ്ങിയിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് കുറേ പോലീസുകാർക്കെങ്കിലും നയപരമായി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നതും. ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങൾ.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ കേരളജനതയ്ക്ക് ഉണ്ടെന്ന് ഊറ്റം കൊള്ളുന്ന സാക്ഷരതയുടേയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റേയും ഏറ്റവും വലിയ പ്രയോജനം ഉണ്ടാകേണ്ട ഈ മനുഷ്യായുസ്സിലെ ഏറ്റവും സന്നിഗ്ദ്ധമായ ഒരു കാലഘട്ടമാണിത്. ഇപ്പോളത് പ്രയോജനപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ ഇനിയൊരിക്കലും അതിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടാകുകയുമില്ല. യൂണിവേർസിസിറ്റികളിൽ നിന്ന് നേടിക്കൂട്ടിയ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ പട്ടടയിൽ എരിക്കാനുള്ള മരത്തിനോ ഗ്യാസിനോ വൈദ്യുതിക്കോ പകരം പ്രയോജനപ്പെടുത്താമെന്ന ഒറ്റഗുണമേ ഉണ്ടാകുന്നുള്ളൂ.

ബാംഗ്ലൂർ ഡേയ്സ് എന്ന ഹാഷ് ടാഗിൽ മുൻപ് ചില ദിവങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു. ഇന്നത് പിടിച്ചാൽ കിട്ടാതെ ഇങ്ങനെ ആയിപ്പോയി. ബോറടിച്ചവർ സദയം ക്ഷമിക്കുക. ബോറടിച്ചവർക്കായി ഒരു ലോക്ക് ഡൌൺ തമാശ കൂടെ പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിക്കാം.

7 ദിവസം ലോക്ക് ഡൗൺ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അത്രയും നാൾ മുറിക്കളസങ്ങൾ മാത്രം ഇട്ടിരുന്ന നിരക്ഷരന് മുഴുനീള കളസം ഇടാൻ ഒരു മോഹം. കുളി കഴിഞ്ഞ് വന്ന് ജീൻസ് വലിച്ച് കേറ്റുമ്പോൾ വർക്ക് ഫ്രം ഹോം നടപ്പാക്കുന്ന മുഴങ്ങോടിക്കാരിയുടെ വക, പുരികം വളഞ്ഞ ഒരു ചോദ്യം.

“എങ്ങോട്ടാണാവോ പാന്റ്സൊക്കെയിട്ട് ? “

“ഒന്ന് ലാൽ ബാഗ് വരെ പോയി വരാം.”

“പൊലീസിന്റെ തല്ല് വാങ്ങിക്കൂട്ടാനാണോ?”

മറുപടി ഒരു മന്ദഹാസത്തിലൊതുക്കി, നിരക്ഷരൻ സ്വീകരണ മുറിയിലെ ടീവിക്ക് മുന്നിലേക്ക്.

വൈകുന്നേരം വർക്ക് ഫ്രം ഹോം കഴിഞ്ഞ് സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് വന്ന മുഴങ്ങോടിക്കാരി…….

“പുറത്തെങ്ങനെ… ആൾക്കാരോ ആൾക്കൂട്ടമോ ഉണ്ടോ? “

“ആ എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാം?”

“ലാൽ ബാഗിൽ പോകുന്നെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ ?”

“അതിന് ഞാനെങ്ങും പോയില്ല. ഞാനാ ടൈപ്പല്ല.”

“പിന്നെ ജീൻസ് വലിച്ച് കേറ്റിയതോ?”

“ലോക്ക് ഡൌൺ ദിവസങ്ങളിൽ ആഴ്ച്ചയിൽ ഒരിക്കൽ ജീൻസ് ഇടുന്നതിന് പ്രധാനമന്ത്രിയോ മുഖ്യമന്ത്രിയോ ഇതുവരെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഒന്നും ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല” (വീണ്ടും മന്ദഹാസം)

ഇപ്രാവശ്യം അപ്പുറത്തും മന്ദഹാസം. (അതോ പൊലീസിന്റെ തല്ല് വാങ്ങി വന്നില്ലല്ലോ എന്ന നിരാ‍ശയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഗൂഢസ്മിതമോ)

ഈ പോസ്റ്റ് കാരണം തുടർ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും 1700 സ്ക്വയർ ഫീറ്റിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായില്ലെങ്കിൽ……
ശുഭം.

#Bangalore_Days

ബാംഗ്ലൂർ മെട്രോ സ്റ്റേഷനുകളിൽ പലതിനും രാജ്യത്തെ പ്രമുഖ വ്യക്തികളുടെ പേരാണ്. പർപ്പിൾ മെട്രോ ലൈനിലുള്ള വിശ്വേശ്വരയ്യയേയും അംബേഡ്കറേയുമൊക്കെ കേട്ട് പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും, മഗഡി റോഡിനും മെജസ്റ്റിക്കിനും ഇടയിലെ സ്റ്റേഷന്റെ പേരിന് പാത്രമായ ക്രാന്തിവീര സങ്കൊള്ളി രായണ്ണയെപ്പറ്റി അൽ‌പ്പം പോലും കേട്ടറിവില്ല. ചരിത്രം നന്നായി പഠിക്കാത്തതിന്റെ കുഴപ്പം തന്നെ.

ജോലിക്ക് പോകുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ചുരുങ്ങിയത് നാല് പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ആ പേര് മെട്രോയിൽ കേട്ടിട്ടും അതാരാണെന്നറിയാത്തതിൽ ജാള്യത തീർച്ചയായുമുണ്ടായി. എങ്കിൽ‌പ്പിന്നെ രായണ്ണയെപ്പറ്റി അൽ‌പ്പമെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് കരുതി പരതിയപ്പോൾ, ഓൺലൈനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ചില വിശേഷങ്ങൾ ഇങ്ങനെ.

കർണ്ണാടകയിലെ ഒരു നാട്ടുരാജ്യമാണ് കിട്ടൂർ. അവിടത്തെ റാണിയായിരുന്ന ചെന്നമ്മയുടെ സൈന്യാധിപനായിരുന്നു സങ്കൊള്ളി രായണ്ണ. 1796 ആഗസ്റ്റ് 15ന് ജനിച്ചു; 1831 ജനുവരി 26 ന് ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളം അദ്ദേഹത്തെ തൂക്കിലേറ്റി. (ആ രണ്ട് തീയതികളുടേയും പ്രത്യേകത ശ്രദ്ധിക്കുക) കേവലം 35 വയസ്സിൽ അവസാനിക്കുന്നു ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയോട് ഗെറില്ലായുദ്ധം നയിച്ച രായണ്ണ എന്ന പോരാളിയുടെ ജീവിതം. ചതിവെച്ച് പിടികൂടി, ഒരു പേരാലിൽ കെട്ടിത്തൂക്കിയാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ രായണ്ണയുടെ വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കിയത്.

ബെലഗാവി ജില്ലയിലെ നന്ദഗഡ് എന്ന സ്ഥലത്ത്, എട്ടടിയോളം നീളമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ (രായണ്ണയ്ക്ക് ഏഴടിക്ക് മേൽ ഉയരമുണ്ടായിരുന്നത്രേ) ശവകുടീരത്തോട് ചേർന്ന് ഇപ്പോൾ പടർന്ന് പന്തലിച്ച് നിൽക്കുന്നത് അന്ന് നട്ട ഒരു പേരാൽ മരമാണ്.

ദർശൻ നായകനായി, 2012ൽ, സങ്കൊള്ളി രായണ്ണ എന്ന പേരിൽത്തന്നെ ഒരു കണ്ണട സിനിമ പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം സിനിമകളിൽ ചരിത്രത്തിലൊന്നുമില്ലാത്ത മസാ‍ലകൾ പലതും കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ടാകാമെങ്കിലും (അതാണല്ലോ പതിവ്) അതൊന്ന് സംഘടിപ്പിച്ച് കാണണമെന്നുണ്ട്.

വാൽക്കഷണം:- ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിൽ നിന്ന് നന്ദഗഡിലേക്ക് 490 കിലോമീറ്ററോളം ദൂരമുള്ളതുകൊണ്ട് ഉടനെയൊന്നും അങ്ങോട്ടൊരു യാത്ര തരമായില്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയൊന്ന് തീർച്ചയായുമുണ്ടാകും.

#Bangalore_Days
#ബാംഗ്ലൂർ_ഡെയ്സ്