എന്നെ കണ്ടാൽ, സകല മാറാരോഗങ്ങൾക്കുമുള്ള ഒറ്റമൂലി വാഹനത്തിൽ നിറച്ച്, വഴിനീളെ അതെല്ലാം വിറ്റ് നടക്കുന്ന ഒരു മരുന്ന് കച്ചവടക്കാരനെ പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?
ഇന്നൊരാൾ എൻ്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ചോദിച്ചു “മരുന്ന് കച്ചവടക്കാരൻ ആണോ” എന്ന്. പാതി വെളിച്ചത്തിൽ ഭാഗിയുടെ ഉൾവശം കണ്ടിട്ടാണ് അയാൾ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്. എനിക്കപ്പോൾ മേൽപ്പടി ഒരു മരുന്ന് കച്ചവടക്കാരനെയാണ് മനസ്സിൽ വന്നത്.
ആ സംഭവം വൈകിട്ട് ഏഴ് മണിക്ക് ആയിരുന്നു. അതിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഇന്നലെ രാത്രി മുതലുള്ള ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാം.
ഭാഗിയിൽ വീണ്ടും എലിശല്യം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി ഒരു എലി എന്റെ മേൽ ഓടിക്കയറി. ഇപ്രാവശ്യം അല്പം വലിയ എലിയാണ്. കെണി വെച്ചെങ്കിലും അതിൽ മൂഷികൻ വീണിട്ടില്ല. ഇന്ന് വീണ്ടും കെണി വെക്കണം.
രാവിലെ വട് വടയിൽ നിന്ന് ഹിൻദോൽഗഡ് കോട്ടയിലേക്ക് തിരിച്ചു. മൂന്നര മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട് അങ്ങോട്ട്. അവസാനത്തെ നാല് കിലോമീറ്റർ കയറ്റമാണ്. കയറ്റം തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, ഇടതുവശത്ത് കോട്ടയുടേതാണെന്ന് തോന്നുന്ന ചില ഭാഗങ്ങൾ കാണാം. കയറ്റം കയറിച്ചെന്ന് ഇടതുവശത്തുള്ള ഒരു ഗേറ്റ് വഴി അകത്തേക്ക് കടക്കണം. പക്ഷേ ഗേറ്റ് പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. മതിൽക്കെട്ടിന് വെളിയിൽനിന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ, മുകളിൽ കുന്നിന്റെ അറ്റത്ത് ഒരു കാസിൽ കാണാം. ഞാൻ വെളിയിൽ നിന്ന് ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോയും എടുത്തു.
അല്പനേരം അവിടെത്തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നപ്പോൾ രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാർ ബൈക്കിൽ എത്തി. അവർ അവിടത്തെ പണിക്കാർ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരാൾ മതിൽ ചാടിക്കടന്ന് അപ്പുറത്ത് ഒരു കല്ലിന്റെ അടിയിൽ വെച്ചിരുന്ന താക്കോലെടുത്ത് ഗേറ്റ് തുറന്നു. അകത്ത് കയറി കാസിൽ കാണാൻ എനിക്കവർ അനുവാദം നിഷേധിച്ചു. വളരെ പെട്ടെന്ന് ഹിൻദോൽഗഡ് കോട്ട സന്ദർശനം തീർന്നു. മതിൽക്കെട്ടിന് അകത്തുപോലും കടക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഈ കോട്ട ഞാൻ എണ്ണത്തിൽ ചേർക്കുന്നില്ല.
അടുത്ത കോട്ട അനൽഗഡ് ആണ്. അങ്ങോട്ട് ഒന്നര മണിക്കൂർ ഡ്രൈവ് ഉണ്ട്. ഹിൻദോൽഗഡ് വരെയുള്ള റോഡ് പൊടിപടലം നിറഞ്ഞതും ഇരുവശങ്ങളിലും നരച്ച ഭൂപ്രകൃതി ഉള്ളതും ആയിരുന്നു. രാവിലെ ഞാൻ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉച്ച ആയപ്പോഴേക്കും നന്നായി വിശന്നു. ഭക്ഷണത്തിന് പറ്റിയ ഒരു ധാബ പോലും ഇല്ലാത്ത വഴി. സൗരാഷ്ട്ര എനിക്ക് ദുർഘടമാകും എന്ന ഒരു പ്രതീതി ഉണ്ടായി.
ഹിൻദോൽഗഡ് കഴിഞ്ഞതും ഭൂപ്രകൃതി മാറി. ഇരുവശങ്ങളിലും കൃഷിയിടങ്ങളും പച്ചപ്പും വന്ന് തുടങ്ങി. അഞ്ച് മണിയോടെ ഞാൻ അനൽഗഡ് കോട്ടയിലെത്തി.
ചെറിയൊരു കുന്നിൻ മുകളിലാണ് കോട്ട ഇരിക്കുന്നത്. രണ്ട് കെട്ടിടങ്ങൾ കോട്ടയുടെ ഭാഗമായി അവിടെ ഉണ്ട്. പോരാത്തതിന് 10 കൊല്ലം മുൻപ് ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു പുതിയ കാളി ക്ഷേത്രവും. വൈകിട്ട് കാറ്റ് കൊണ്ട് ഇരിക്കാനും ക്ഷേത്രസന്ദർശനത്തിനുമായി കുറച്ച് പേരൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്. സർക്കാർ ഉടമസ്ഥയിലാണ് ഇപ്പോൾ ഈ കോട്ട ഇരിക്കുന്നത്.
ഞാൻ ഒരുപാട് സമയം അവിടെ ചിലവഴിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നടത്തിപ്പുകാരി ആണെന്ന് തോന്നിയ ഒരു സ്ത്രീയോട് കോട്ടയുടെ ചരിത്രം ചോദിച്ചു. ഇവിടെ കോട്ടയൊന്നും ഇല്ല എന്ന മറുപടിയാണ് അവർ തന്നത്. ആറിലധികം കൊത്തളങ്ങളും കോട്ടയുടെ മതിലുകളും അതിര് തീർക്കുന്ന പ്രദേശത്താണ് അവരുടെ കാളി ക്ഷേത്രം എന്നുപോലും അവർക്കറിയില്ല.
സോളാർ രാജവംശം പത്താം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കോട്ടയാണ് ഇതെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കൂടുതൽ ചരിത്രമൊന്നും ലഭ്യമല്ല.
കോട്ട ഇരിക്കുന്ന മലയിറങ്ങിയശേഷം ഞാൻ ഗ്രാമത്തിൽ ചുറ്റിയടിച്ചു. പഞ്ഞിയും ഗോതമ്പും ധന്യയും ധാരാളമായി ഇവിടെ കൃഷി ചെയ്തുപോരുന്നു. ഗോതമ്പ് പാടങ്ങൾ ആദ്യമായാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. എന്ത് അച്ചടക്കത്തോടെ ആണെന്നോ ഗോതമ്പ് കതിരുകൾ മുകളിലേക്ക് നിൽക്കുന്നത്.
ഇനി ഇരുട്ട് വീഴുന്നതിന് മുമ്പ് ഭാഗിക്ക് കിടക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തണം. നാളെ പോകാനുള്ളത് ജാംനഗറിലേക്കാണ്. 30 കിലോമീറ്റർ അപ്പുറമുള്ള രാജ്ക്കോട്ട് വഴിയാണ് പോകേണ്ടത്. അരമണിക്കൂർ ദൂരമുണ്ട് രാജ്ക്കോട്ടിലേക്ക്. അതിനിടയ്ക്ക് ഖോദൽ എന്നൊരു ആധുനിക ധാബ കണ്ടെത്തി; അവിടെ ഭാഗിയെ നിർത്തി, രാത്രി തങ്ങാനുള്ള അനുവാദം വാങ്ങി വന്നപ്പോളാണ് പിന്നിലെ ടയർ പഞ്ചർ ആണെന്ന് കണ്ടത്.
ആ സമയത്താണ് ഒരാൾ വന്ന് ഞാൻ മരുന്ന് കച്ചവടക്കാരൻ ആണോ എന്ന് ചോദിച്ചത്.
സാധാരണയായി ധാബകളുടെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ പഞ്ചർ ഒട്ടിക്കുന്ന കടകൾ ഉണ്ടാവും. ഇവിടെയും അതുണ്ട്. ടയർ അഴിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. എന്റെ ജാക്ക്, ഭാഗിയുടെ കീഴിൽ ഫിറ്റ് ആകുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞപ്രാവശ്യം രാജസ്ഥാനിലെ ഭരത്പൂറിൽ വെച്ച് പഞ്ചറായപ്പോൾ റോഡിന് എതിർവശത്തുള്ള കടക്കാരൻ ആണ് ടയർ അഴിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ജാക്കിന്റെ ഈ പ്രശ്നം അന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
50 മീറ്റർ അപ്പുറം ഒരു ടയർ കട ഉണ്ട്. അവിടെ ചെന്ന് അവിടത്തെ വലിയ ഹൈഡ്രോളിക് ജാക്ക് ഉരുട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന് ടയർ അഴിച്ചു. ട്യൂബിൽ പലയിടത്തായി തുള വീണിരിക്കുന്നു. കടക്കാരൻ പുതിയ ട്യൂബ് ഇട്ടു.
പഞ്ചറായത് മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥലത്തുവെച്ച് ആയിരുന്നെങ്കിൽ ജാക്ക് ഇല്ലാതെ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് പോകുമായിരുന്നു.
നാളെ ആദ്യം കാണുന്ന കടയിൽ നിന്ന് ചെറിയ ജാക്ക് വാങ്ങണം. കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ് എലിക്കെണിയും വെക്കണം.
ശുഭരാത്രി.

ബറോഡയിൽ കാണാനുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ലക്ഷ്മി വിലാസ് പാലസ് തന്നെ.
വലിപ്പത്തിൽ രാജസ്ഥാനിലെ പല കൊട്ടാരങ്ങളെക്കാളും ചെറുതായിരിക്കാം ഇത്. പക്ഷേ കൊട്ടാരത്തിൻ്റെ മോടിയിലും സങ്കീർണമായ കലാപരിപാടികളിലും രാജസ്ഥാൻ കൊട്ടാരങ്ങളെ വെല്ലുന്ന ഒന്നാണ് ലക്ഷ്മി വിലാസ് കൊട്ടാരം.

പ്രവേശന ഫീസ് 250 രൂപ. തൊട്ടടുത്തുള്ള മ്യൂസിയത്തിന്റെ ടിക്കറ്റ് കൂടെ എടുത്താൽ, മ്യൂസിയം 25 രൂപ കുറച്ചു കിട്ടും. എനിക്ക് പക്ഷേ മൊത്തത്തിൽ ഈ സന്ദർശനം സൗജന്യമായിരുന്നു. ശ്യാമിനെ കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊട്ടാരത്തിൽ വെച്ചാണ്. എന്റെ ടിക്കറ്റ് കൂടെ ശ്യാം Syam Mohan എടുത്തു. ശ്യാമും ഭാര്യയും മക്കളും അമ്മയും അച്ഛനും മറ്റ് കുടുംബാംഗങ്ങളും എല്ലാം ചേർന്ന് 17 പേരുള്ള ഒരു സംഘമാണ് ബറോഡയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ചരിത്രാദ്ധ്യാപിക ആയിരുന്ന ശ്യാമിന്റെ അമ്മ കൃഷ്ണകുമാരി ടീച്ചർ എൻ്റെ ഈ യാത്ര വിടാതെ പിന്തുടരുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതിൽപ്പരം വേറെന്ത് സന്തോഷം വേണം?
കൊട്ടാരത്തിന് അകത്ത് പടങ്ങൾ എടുക്കാൻ അനുവാദമില്ല. കൃത്യമായ നിരീക്ഷണം ഉണ്ട്. ഓഡിയോ ഗൈഡ് ഉണ്ടെന്നുള്ളത് വലിയ ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചരിത്രവും ചുമരുകളിലുള്ള ഓരോ പടങ്ങളുടേയും പ്രത്യേകതയും ഒക്കെ കൃത്യമായി അതിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാനാവും.

കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചരിത്രം പറയാനാണെങ്കിൽ ഒരുപാടുണ്ട്.

* 1890ൽ മഹാരാജ് സയ്യാജിറാവു ഗെയ്ക്ക്വാദ് ആണ് ഈ കൊട്ടാരം ഉണ്ടാക്കിയത്.

* മേജർ ചാൾസ് മന്ത് ആയിരുന്നു ഇതിന്റെ പ്രധാന ആർക്കിടെക്റ്റ്.

* അക്കാലത്ത് ഇതുണ്ടാക്കാൻ 25 ലക്ഷം രൂപ ചിലവായി.

* ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ബക്കിങ്ങ്ഹാം കൊട്ടാരത്തിന്റെ നാലിരട്ടി വലിപ്പമുള്ള ലക്ഷ്മി വിലാസ് കൊട്ടാരം 500 ഏക്കർ സ്ഥലത്താണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.

* ലിഫ്റ്റ് അടക്കമുള്ള പല ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളും അക്കാലത്ത് തന്നെ കൊട്ടാരത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

* 95 അടി നീളമുള്ള പ്രധാന ദർബാർ ഹാൾ ഒരു പില്ലർ പോലുമില്ലാതെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നത് അത്ഭുതമാണ്.

* രാജാ രവിവർമ്മയുടെ പടുകൂറ്റൻ എണ്ണഛായാ ചിത്രങ്ങൾ ഇതിനകത്ത് പലയിടത്തും ഉണ്ടെന്നുള്ളതാണ് മലയാളിയായ ഏതൊരാളെയും ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കുക.

* അക്കാലത്ത് സ്ഥാപിച്ച ഫൗണ്ടനുകൾ ഇപ്പോഴും ഭംഗിയായി ജോലി ചെയ്യുന്നു.

* കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് രാജ കുടുംബാംഗങ്ങൾ ഇപ്പോഴും താമസിക്കുന്നു. അങ്ങോട്ട് സന്ദർശകർക്ക് പ്രവേശനമില്ല.

* 300 അടിയോളം ഉയരമുള്ള ക്ലോക്ക് ടവറാണ് ഈ കൊട്ടാരത്തിന്റെ മറ്റൊരു വലിയ പ്രത്യേകത. ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം കൊട്ടാരത്തിൽ കഴിയുന്നവർക്ക് ശല്യമാകും എന്നതിനാൽ പിന്നീട് ക്ലോക്ക് നീക്കം ചെയ്ത് പകരം ലൈറ്റുകൾ സ്ഥാപിച്ചു. രാജാവ് കൊട്ടാരത്തിൽ ഉണ്ടോ നഗരത്തിൽ ഉണ്ടോ എന്നൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാൻ ലൈറ്റുകൾ ഇപ്പോഴും പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നു.

* കൊട്ടാരത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ആർക്കിടെക്ട് ആയിരുന്ന സായിപ്പ് (പേര് മറന്നു) ഇതിന്റെ ഡിസൈനിൽ പ്രശ്നമുണ്ടെന്നും പൂർത്തിയാക്കാൻ തന്നെ കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞേക്കില്ല എന്നുമുള്ള ധാരണയിൽ ജീവൻ ഒടുക്കിയതായി പരാമർശമുണ്ട്.

* ഗ്രീക്ക്, റോമൻ വെങ്കല പ്രതിമകളും, മാർബിൾ പ്രതിമകളും ഒക്കെയാണ് ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ എടുത്തു പറയണ്ടത്.

* ആയുധ ശേഖരത്തിൽ ഔറംഗസീബ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആയുധങ്ങൾ മുതൽ, നിർമ്മാണ ഘട്ടത്തിൽ തന്നെ വിഷദ്രാവകത്തിൽ മുക്കി ഉണ്ടാക്കുന്ന വാളുകൾ വരെ പ്രദർശനത്തിനുണ്ട്.

* അമേരിക്കൻ പ്രസിഡണ്ട് ആയിരുന്ന എബ്രഹാം ലിങ്കനെ വെടിവെക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച തോക്കിന്റെ ശ്രേണിയിലുള്ള തോക്ക് ഇവിടെ പ്രദർശനത്തിനുണ്ട്.

കൊട്ടാരത്തിലെ സന്ദർശനത്തിന് ശേഷം ഞാൻ, തൊട്ടടുത്തുള്ള ഫത്തേസിങ്ങ് മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് പോയി. ശ്യാമം കുടുംബവും ഈ സമയത്ത് ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നീങ്ങി. ശേഷം, അവർ മ്യൂസിയത്തിൽ എത്താമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്. പക്ഷേ അവരുടെ വാഹനത്തിന്റെ ഡ്രൈവർക്ക് വഴിതെറ്റി, അവർ മറ്റൊരു മ്യൂസിയത്തിൽ ചെന്ന് അവസാനിച്ചു.

എന്റെ ഉച്ചഭക്ഷണം എന്തായെന്നോ? ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിച്ച് 10 -11 മണിയോടെയാണ് നമ്മൾ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തുക. അവിടത്തെ കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണ ചിന്തകൾ അലട്ടാൻ പാടില്ല. 11 മുതൽ 5 മണി വരെ ഏറ്റവും കർമ്മനിരതമായി ഇരിക്കേണ്ട സമയമാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് മിക്കവാറും ഞാൻ ഭക്ഷണം ഒഴിവാക്കും.

ഫത്തേസിംഗ് മ്യൂസിയത്തിൽ പ്രധാനമായും വിഖ്യാതമായ രാജാ രവിവർമ്മ ചിത്രങ്ങളുടെ പ്രദർശനമാണ്. ഇതിനകത്ത് പടം എടുക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപ് ഫോണുകൾ വാങ്ങി വെക്കുകയും ചെയ്യും. കണ്ണുവെട്ടിച്ച് പോലും ഒരു പടം എടുക്കാൻ പറ്റില്ല.

വെണ്ണക്കല്ലിൽ തീർത്ത അത്ഭുത ശില്പങ്ങളും രാജകുടുംബാംഗങ്ങളുടെ എണ്ണഛായാ ചിത്രങ്ങളും വെങ്കലത്തിൽ തീർത്ത റോമൻ, ഫ്രഞ്ച്, ശില്പങ്ങളുമെല്ലാം കൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ് ഈ മ്യൂസിയം. ശന്ദനുവും ഗംഗയും, നളനും ദമയന്തിയും, രാധാമാധവം, അർജുനനും സുഭദ്രയും, ശന്തനുവും മത്സ്യഗന്ധിയും, ഭരതൻ, എന്നീ പ്രശസ്തമായ രവിവർമ്മ ചിത്രങ്ങൾ ഈ മ്യൂസിയത്തെ മികവുറ്റതാക്കുന്നു. ഇന്നും, കേരളത്തിന് വെളിയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ രവിവർമ്മ ചിത്രങ്ങൾ കൈവശം വെച്ചിരിക്കുന്നത് ഗയിക്ക്വാദ് രാജകുടുംബമാണ്.

ഒറ്റയടിക്ക് ഇത്രയധികം കാര്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ എന്റെ കണ്ടം ചെയ്ത തലച്ചോറിന് ആവില്ല. പടങ്ങളെടുത്ത് പോന്നാൽ പിന്നീടും ആതെല്ലാം കാണാം, അയവിറക്കാം. അത് പക്ഷേ ഇവിടെ സാദ്ധ്യമല്ല. വലിയ കഷ്ടമാണത്.

ഗുജറാത്ത് കണ്ട് തീർത്ത് മടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ്, ഒരിക്കൽക്കൂടെ ബറോഡയിലെ മ്യൂസിയത്തിൽ വന്ന് വീണ്ടും ഇതൊക്കെ കാണണം എപ്പോഴെല്ലാം ബറോഡ വഴി പോകുന്നു, അപ്പോഴെല്ലാം ഈ മ്യൂസിയത്തിൽ കയറി ഇതൊക്കെ വീണ്ടും കാണണം. അതല്ലാതെ മറ്റു മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല.
10 ഫത്തേസിംഗ് മ്യൂസിയം ക്യാമ്പസിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന ആകർഷണം രാജാ രവിവർമ്മയുടെ സ്റ്റുഡിയോ ആണ്. മൂന്ന് വർഷത്തോളം ഇവിടെ തങ്ങി, രാജാ രവിവർമ്മ, ഗെയ്ക്ക്വാദ് രാജകുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളും മറ്റ് ചിത്രങ്ങളും വരച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് വേണ്ടി ഒരുക്കിയിരുന്ന സൗകര്യങ്ങളാണ് രവിവർമ്മ സ്റ്റുഡിയോ എന്ന പേരിൽ ഇപ്പോൾ ഉള്ളത്.
ആ കെട്ടിടം പക്ഷേ എന്നെ വല്ലാതെ നിരാശപ്പെടുത്തി. പഴയ കെട്ടിടം പൂർണമായും തകർത്തു നീക്കി അത്യാധുനിക കെട്ടിടമാണ് അവിടെയുള്ളത്. അതാകട്ടെ 500 സ്ക്വയർ ഫീറ്റിൽ അധികം വരില്ല. ഇപ്പോൾ അത് ഇന്ദിരാഗാന്ധി നാഷണൽ സെന്റർ ഫോർ ആർട്സ് എന്ന സ്ഥാപനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

രാജാ രവിവർമ്മ അത്രയും ഇടുങ്ങിയ ഒരു കെട്ടിടത്തിലിരുന്ന് വരച്ചെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ആവുന്നില്ല. എന്നാൽ ആ കെട്ടിടത്തിനോട് ചേർന്ന് പഴയതും പൊളിഞ്ഞ് വീണതുമായ മറ്റ് ധാരാളം കെട്ടിടങ്ങൾ കാണാം. അതെല്ലാം ചേർന്നുള്ള ഒരു വലിയ കെട്ടിടം തന്നെ രവിവർമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാൻ. അദ്ദേഹം വെറും ഒരു ചിത്രകാരൻ മാത്രമല്ല രാജകുടുംബം കൂടെയാണ്. ആ ബഹുമാനവും ആദരവും ഗയ്ക്ക്വാദ് രാജകുടുംബം അദ്ദേഹത്തിന് നൽകാതിരിക്കാൻ ഒരു സാദ്ധ്യതയുമില്ല.

നിലവിൽ ആ കെട്ടിടത്തിൽ വിശാൽ എന്ന പേരുള്ള ഉത്തരാഖണ്ഡിൽ നിന്നുള്ള ചെറുപ്പക്കാരൻ ചിത്രങ്ങൾ വരക്കുന്നു. വർഷത്തിൽ രണ്ട് പ്രാവശ്യം രണ്ട് മാസം ഇങ്ങനെ ചിത്രകാരന്മാർക്ക് വേണ്ടി ഈ ഹാൾ വിട്ടുകൊടുക്കാറുണ്ട്. ഈ വർഷം, ഒരു മാസം വിശാലിന് ആ സൗകര്യം ഒത്തു കിട്ടി.
ഞാൻ കേരളത്തിൽ നിന്നാണ് എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും വിശാലിൻ്റെ സംസാരം രവിവർമ്മയിലേക്ക് നീണ്ടു. വിശാലിന് ധാരാളം മലയാളി സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ട്. ഞാൻ ഒരു ചിത്രകല പ്രേമിയാണ് എന്ന് ധരിച്ചിട്ടാകാം ബംഗാളിലും ബറോഡയിലും ഒക്കെയുള്ള ചിത്രകലാ സ്കൂളുകളെ പറ്റി അദ്ദേഹം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ചെറിയ ലോകമാണ് ഇനിയും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞ് സെൽഫി എടുത്ത്, രവിവർമ്മയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം കൊണ്ട് ധന്യമായ ആ ഭൂവിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞു.

09:50 ൻ്റെ തീവണ്ടിയിൽ ശ്യാമും കുടുംബവും മുംബൈക്ക് മടങ്ങുകയാണ്. അവരെ സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്ന് കണ്ട് യാത്രയാക്കി.

തണുപ്പ് തീരെയില്ല ഈ രാത്രിക്ക്. സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്ത് അല്പം നടന്നതും ഞാൻ വിയർത്തു.
അതിനിടെ എം.ടി.യുടെ വേർപാടിന്റെ ദുഖവാർത്ത വന്നു. അദ്ദേഹത്തിനല്ലേ പോകാൻ കഴിയൂ. അദ്ദേഹം അവശേഷിപ്പിച്ച് പോകുന്ന എണ്ണമറ്റ പുസ്തകങ്ങളും സിനിമകളും എക്കാലവും ഉണ്ടാകുമല്ലോ, നമുക്ക് ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ. എം.ടി.യോടൊപ്പം 5 വർഷത്തിൽ അധികകാലം ചേർന്ന് സഞ്ചരിച്ച് അദ്ദേഹം ഇന്നുവരെ എഴുതിയതെല്ലാം ഡിജിറ്റൽ ആക്കാൻ പരിശ്രമിച്ച് വിജയിച്ച അനൂപ് Anoop Ramakrishnan എന്ന എൻ്റെ സഹപാഠിയെ കൂടി ഈ അവസരത്തിൽ സ്മരിക്കാതിരിക്കാൻ ആവില്ല. ബഹുമുഖ പ്രതിഭയായിരുന്ന അനൂപ് പക്ഷേ എംടിക്ക് മുന്നേ കടന്നുപോയി.

ഞാൻ ദിവ്യയുടെ കോളനിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു. ബറോഡ വിടുന്നത് വരെ ദിവ്യയുടെ വീടും പരിസരവും തന്നെയാണ് ക്യാമ്പ്.

ശുഭരാത്രി.

ഇന്നലെ രാത്രി ആഷയുടെ പതിനാലാം നിലയിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന്, ദൂരെ പ്രകാശം കാണിച്ചു തന്നുകൊണ്ട് “നാളെ വേണമെങ്കിൽ സൂറത്ത് ഫോർട്ടിൽ പോകാം” എന്ന് ആഷ പറഞ്ഞു. അത് കൊള്ളാവുന്ന പദ്ധതിയാണല്ലോ എന്ന് ഞാനും ശരിവെച്ചു.

ഒരുപാട് നീളത്തിൽ ഫോർട്ടിന്റെ പ്രകാശം കാണാം. “അത്രയും നീളമുണ്ടോ സൂറത്ത് ഫോർട്ടിന്?” എന്നായി ഞാൻ!

വീണ്ടും വിശദമായി സംസാരിച്ചപ്പോളാണ് അമളി വെളിയിലായത്. അത് സൂറത്ത് ഫോർട്ട് അല്ല സൂറത്ത് പോർട്ട് ആണ്. വാഗ്ദാനം പാലിക്കാൻ വേണ്ടി നേരം വെളുക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഫോർട്ട് ഉണ്ടാക്കേണ്ട ബാദ്ധ്യത ആഷയ്ക്കാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കുറെ ചിരിച്ചു.

ഇതൊരു അസുഖമാണോ ഡോക്ടർ? എനിക്കിനി സാധാരണ ജീവിതം സാദ്ധ്യമല്ലേ? പോർട്ട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഫോർട്ട് എന്ന് കേൾക്കുന്നു. മുൻപ് കുടുംബസമേതം ഗോവയിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയിൽ, മിർജാൻ ഫോർട്ട് എത്തിയപ്പോൾ ഞാനും മുഴങ്ങോടിക്കാരിയും തമ്മിൽ, ഏതാണ്ട് ഇതേ പ്രകാരം ഒരു സംസാരം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അവിടെ ഭാഗ്യത്തിന് ഫോർട്ടും പോർട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് തമാശ.

രാവിലെ ഏഴര മണിയോടെ ആഷ-സതീഷ് ദമ്പതിമാരുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ഓൺലൈൻ സുഹൃത്തും ഗ്രാഫോളജി വിദഗ്ദ്ധയുമായ ദിവ്യയെ Divya Pullanikkattil ബറോഡയിലെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കാണാമെന്ന് ഏറ്റിരുന്നു. അതിനിടയ്ക്ക് എവിടെ നിന്നെങ്കിലും പ്രാതൽ കഴിക്കാനായിരുന്നു പദ്ധതി.

40 വർഷം മുൻപുള്ള ഇന്ത്യ കാണാൻ പാകത്തിന്, സതീഷ് ചില പുതിയ വഴികൾ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്നു. ഭാഗിയും ഞാനും അപ്രകാരം തന്നെ നീങ്ങി.

റോഡിൻെറ ഇരുവശത്തും തണൽ മരങ്ങൾ; അതിനപ്പുറത്ത് വിശാലമായ പാടങ്ങളും കൃഷിയിടങ്ങളും. ഇന്നലത്തെ ദുരിത യാത്രയുടെ കടം തീർക്കുന്നത് പോലുള്ള, തണൽ വിരിച്ചതും പൊടിപടലങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതുമായ നല്ല റോഡ്.

അധിക ദൂരം പോകുന്നതിനു മുൻപ് പാതവക്കത്തെ വെണ്ടകൃഷി വിളവെടുക്കുന്ന ഒരു കർഷകനെ ഞാൻ കണ്ടു. ഭാഗിയെ തണലിൽ ഒതുക്കി ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. മോഹൻ ഭായ്. അതാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പേര്. പക്ഷേ ഹിന്ദി അത്ര വശമില്ല. ഗുജറാത്തിയും തട്ടിമുട്ട് ഹിന്ദിയും ഒക്കെയായി ഞങ്ങൾ ഒരു വിധം ഒപ്പിച്ചു.

രണ്ടേക്കർ സ്ഥലം 10,000 രൂപ വാർഷിക വാടക നൽകി, കൃഷി ചെയ്യുകയാണ് അദ്ദേഹം. തോട്ടത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് നാലഞ്ച് ജോലിക്കാർ ‘പർവർ’ വിളവെടുക്കുന്നുണ്ട്. കാഴ്ചയിൽ ചെറിയ കുക്കുമ്പർ പോലെയുണ്ട്. പാചകം ചെയ്തേ കഴിക്കാൻ പറ്റൂ എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഉടനെ കഴിക്കാൻ വേണ്ടി കുറച്ച് വെണ്ടക്കയും അച്ചിങ്ങയും പോലെ തോന്നുന്ന ചെറിയ പയറും (ചോടി) തന്നു. ചോടിക്ക് ചെറിയ മധുരമുണ്ട്. പച്ചക്ക് തിന്നാം. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ 5 വെണ്ടക്കയും 8 ചോടിയും ആയിരുന്നു ഇന്നത്തെ പ്രാതൽ.

എന്റെ ഈയൊരു പ്രായമായാൽപ്പിന്നെ അത്രയൊക്കെ മതി ഭക്ഷണം. വിശപ്പ് മാറണം; ജീവൻ കിടക്കണം.

ആദ്യത്തെ കുറച്ച് ദൂരം അതേ റോഡിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച ശേഷം സൂറത്ത്-അഹമ്മദാബാദ് എക്സ്പ്രസ് ഹൈവേയിൽ ചെന്നു കയറി. എട്ടുവരി പാത; 250 രൂപ ടോൾ. കാര്യമായി വാഹനങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. മുഴുവൻ ദൂരവും ഭാഗി അഞ്ചാമത്തെ ഗിയറിൽ തന്നെ സഞ്ചരിച്ചു.

12:30 മണിയോടെ ദിവ്യയുടെ വീട്ടിലെത്തി. മക്കൾ ഖുശി, ആനന്ദ് അവരുടെ കസിൻസ് റിധിയും സഹദേവും. എല്ലാവർക്കും ഭാഗിയെ ഇഷ്ടമായി. ഭാഗിയേയും എന്നേയും കാണാൻ, 8 കിലോമീറ്റർ ദൂരെ നിന്ന് ദിവ്യയുടെ സുഹൃത്ത് ഹരിയും എത്തി. ദിവ്യയുടെ ഭർത്താവ് ദിനേശിനെ മാത്രം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

വിഭവസമൃദ്ധമായ വലിയ സൽക്കാരം തന്നെ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ദിവ്യ. അത്രയും ഭക്ഷണം കഴിച്ചാൽ എനിക്കുറക്കം വരും. ഞാൻ സ്വീകരണ മുറിയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് കുറച്ച് നേരം ഉറങ്ങി.

എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഓഫ്ലൈൻ (ഓൺലൈനിൽ പരിചയപ്പെടുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെ നേരിട്ട് കാണുന്ന ചടങ്ങ്) ചിത്രങ്ങളെല്ലാം എടുത്ത് പിരിഞ്ഞപ്പോൾ വൈകുന്നേരം 3 മണി.

രാത്രി പലൻപൂർ എന്ന സ്ഥലത്ത് തങ്ങാനാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ ഇരുട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അഹമ്മദാബാദിൽ നിന്നും 20 കിലോമീറ്ററേ നീങ്ങിയിട്ടുള്ളൂ. പലൻപൂരിലേക്ക് വീണ്ടും 100 കിലോമീറ്റർ ദൂരമുണ്ട്. രണ്ടു മണിക്കൂർ യാത്ര കാണിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സഞ്ചാരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ സമയമായി.

ഞാൻ പതിവ് പോലെ ധാബകൾക്ക് വേണ്ടി പരതിത്തുടങ്ങി. നന്ദാസനം എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരെണ്ണം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.

ഹോട്ടൽ ശ്രീജി ഒരു ആധുനിക ധാബയാണ്. ഭക്ഷണം നൽകുന്ന സ്ഥലത്ത് ഫുഡ് കോർട്ട് എന്ന് ബോർഡ് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നല്ല വാഷ് റൂമും റെഡി. നടത്തിപ്പുകാരൻ രാജസ്ഥാനിയാണ്. അവന് ഭാഗിയെ വലിയ ഇഷ്ടമായി. അല്ലെങ്കിലും ഈയിടെയായി ആൾക്കാർക്ക് എന്നേക്കാൾ ഇഷ്ടം അവളെയാണ്.

ഭാഗിക്കും എനിക്കും കിടക്കാനുള്ള സ്ഥലം റെഡി. ഇന്ന് നേരത്തെ ഉറങ്ങാം. നാളെ ഒരു മണിക്കൂർ അധികം യാത്രയുണ്ട്. നാളെ വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ ജയ്സാൽമീറിൽ എത്തും. അവിടെ സഞ്ജയ് ജയ്സാൽമീർ എന്ന ഗൈഡ് ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. മലയാളികൾക്ക് വേണ്ടി സൗജന്യ സേവനം തരുന്ന സഞ്ജയ് ജയ്സാൽമീറിനെ കഴിഞ്ഞപ്രാവശ്യം ഞാൻ പരിചയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ യാത്രാ വിശേഷങ്ങൾ തീരുന്നു.

ശുഭരാത്രി സുഹൃത്തുക്കളേ.

കർണ്ണാടകയിലെ ചിത്രദുർഗ്ഗ ജില്ലയ്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു വാഹനവും ഓടിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു ഇന്ന് ഉച്ച വരെ. രാവിലെ മൈസൂര് നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് ഉച്ചയ്ക്ക് ഹിരിയൂരിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, വൈകീട്ട് ആറര മണിയോടെ ഹൂബ്ളിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, രാജസ്ഥാൻ വരെ പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള 2000 കിലോമീറ്ററിൽ 495 പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു.

ആദ്യം സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ, ചിത്രദുർഗ്ഗ കഴിഞ്ഞത് മുതൽ, പുതിയ ആകാശവും, പുതിയ ഭൂമിയും ആയിരുന്നു. ആറ് വരിപ്പാതയിലൂടെ അഞ്ചാമത്തെ ഗിയറിൽ ‘ഭാഗി’ സഞ്ചരിച്ചത് യഥാർത്ഥ ദൂരത്തേക്കാൾ ഒരുപാട് കൂടുതലാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. ഈ ഭൂമി എന്തൊരു ഭീമാകാരൻ ഗോളമാണെന്ന് ഞാനൊന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടാൽ, ‘നിരക്ഷരൻ എന്താണ്, കൊളംബസ് അമേരിക്ക കണ്ട് പിടിച്ചത് പോലെ സംസാരിക്കുന്നത് ‘ എന്ന് കളിയാക്കപ്പെടാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. എങ്കിലും ഞാൻ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു!!

ഹൂബ്ലിയിൽ ഏത് തെരുവിൽ ഭാഗിക്ക് വിശ്രമം നൽകുമെന്നത്, എൻ്റെ ചിന്തയിലേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏത് തെരുവും എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു പോലെയാണ്. മറ്റൊരു രീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഞാനിപ്പോൾ സാമാന്യം നല്ല ഒരു തെണ്ടിയാണ്. എല്ലാ തെരുവുകളും തെണ്ടിക്ക് ഒരുപോലെ ആകണമല്ലോ.

എന്തായാലും, സാമാന്യം നല്ല ഒരിടത്താണ് ഭാഗിക്ക് പാർക്ക് ചെയ്യാൻ സൗകര്യം ഒത്തുവന്നത്. ഹൂബ്ലിയിലെ സർക്കാർ ഇൻസ്പെക്ഷൻ ബംഗ്ലാവിന്റെ അഥവാ സർക്കീട്ട് ഹൗസിൻ്റെ വിശാലമായ അങ്കണത്തിലാണ് ഇന്നത്തെ പാർക്കിങ്ങ് തരമായത്. അതിന്റെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച കൈകൾ മൈസൂർ റാണിയുടേതാണ്. ഒരുപാട് നന്ദി Rani B Menon. പാർക്കിങ്ങ് നല്ലതായാൽ ആശങ്കകളില്ലാതെ ഉറങ്ങാം എന്നൊരു ഗുണമുണ്ട്.

നാളെ അൽപ്പം നേരത്തേ പുറപ്പെടണം. ഹൂബ്ലിയിൽ നിന്ന് സത്താറയിലേക്കുള്ള 340 കിലോമീറ്ററിൽ കുറേദൂരം റോഡ് പണി നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ് റിപ്പോർട്ട്. അത് കാരണം യാത്ര വൈകാനും ഭാഗിക്ക് ഇരുട്ടത്ത് ഓടാനും അവസരം കൊടുക്കില്ല.

7 മണിയോടെ ഭാഗി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഞാനും വൈകിക്കുന്നില്ല. ശുഭരാത്രി കൂട്ടരേ.

(തുടർന്ന് വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക…)

Great Indian Expedition
#greatindianexpedition
#gie_by_niraksharan
#gie_rajasthan
#boleroxlmotorhome
#fortsofrajasthan
#motorhomelife

മൈസൂര് നിന്ന് ഹൂബ്ലി, സത്താറ, വാപി, അഹമ്മദാബാദ്, ഉദയ്പൂർ വരെയുള്ള, ഏകദേശം 2000 കിലോമീറ്റർ നീളുന്ന ഈ വർഷത്തെ ആദ്യത്തെ ദീർഘയാത്ര *ഭാഗീരഥിക്കൊപ്പം ഇന്ന് രാവിലെ ആരംഭിച്ചു.

അഞ്ച് ദിവസം എടുത്താണ് കർണ്ണാടകയിൽ നിന്ന് രാജസ്ഥാനിൽ എത്തുക. അവിടെയിപ്പോൾ നല്ല തണുപ്പാണ്. തണുപ്പ് മാറി ചൂട് തുടങ്ങുന്നത് വരെ, അതായത് ഏതാണ്ട് മാർച്ച് പകുതി വരെ, രാജസ്ഥാനിലെ തെരുവുകളിലും കോട്ടകളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും മരുഭൂമികളിലും കറങ്ങിത്തിരിയാനാണ് പദ്ധതി. ഭാഗിക്ക് ഒപ്പമുള്ള ഉറക്കവും രാജസ്ഥാൻ തെരുവുകളിൽ തന്നെ.

133ൽപ്പരം രാജസ്ഥാൻ കോട്ടകൾക്ക് പുറമേ മറ്റ് കാഴ്ച്ചകളും കണ്ട് തീർക്കാൻ അത്രയും ദിവസങ്ങൾ പോരാതെ വരും. സാരമില്ല, കാമുകിയുടെ വീട്ടിൽ കുട മറന്ന് വെക്കുന്ന വിദ്യ കൂട്ടിനുള്ളപ്പോൾ എന്തിന് ബേജാറാകണം?

പറഞ്ഞുവന്നത്, പടങ്ങളും വീഡിയോകളും കുത്തിക്കുറിപ്പുകളും മറ്റുമായി, വെറുപ്പിച്ച് ഒരു വഴിക്കാക്കും എല്ലാവരേം. ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് പോകാനുള്ളവർക്ക് ഇത് അവസാനത്തെ അവസരമാണ്.

(* ഭാഗീരഥി/ഭാഗി – അതെ, അവൾ തന്നെ; നമ്മുടെ ബൊലേറോ മോട്ടോർ ഹോം.)

(തുടർന്ന് വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക…)

#greatindianexpedition
#gie_by_niraksharan
#gie_rajasthan
#fortsofrajasthan
#motorhomelife
#boleroxlmotorhome

2003 മാർച്ച് 23. ഞാനന്ന് എണ്ണപ്പാടത്തെ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ബ്രിട്ടീഷ് ഗ്യാസിൻ്റെ മുംബൈ-ഹൈ ഓഫ്ഷോർ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ആയിരുന്നു.

അന്ന് ഇന്ത്യ – ഓസ്ട്രേലിയ വേൾഡ് കപ്പ് ഫൈനലുമാണ്. എന്റെ ജോലി തീർത്ത് ഞാനന്ന് കരയിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലേത് പോലെയല്ല ഇന്ത്യയിലെ ഓഫ്ഷോർ പോക്ക്-വരവ് കാര്യങ്ങൾ. ജോലി തീർന്നാലും നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്ന ദിവസം മടങ്ങാൻ പറ്റണമെന്നില്ല. ആഴ്ചയിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസമായിരിക്കും ഹെലികോപ്റ്റർ (ചോപ്പർ) സർവ്വീസ് ഉണ്ടാകുക. അതിൽ സീറ്റ് കിട്ടി കരയിലേക്ക് പോരണമെങ്കിൽ പല കടമ്പകളും ഉണ്ട്. സീറ്റ് കിട്ടിയാലും അവസാന നിമിഷം മറ്റൊരാൾക്ക് ട്രാവൽ എമർജൻസി ഉണ്ടെങ്കിൽ നമ്മുടെ സീറ്റ് ക്യാൻസൽ ചെയ്യപ്പെടാം.

ക്രിക്കറ്റ് ഫൈനൽ കളിയുള്ള മാർച്ച് 23ന് തന്നെ കരയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ എനിക്ക് ഹെലികോപ്റ്ററിൽ സീറ്റ് തരമായത് വലിയ കഷ്ടമായി. എങ്ങനെയെങ്കിലും അതൊന്ന് ക്യാൻസൽ ആയാലേ കളി നേരെ ചൊവ്വേ കാണാൻ പറ്റൂ. അല്ലെങ്കിൽ അവസാനത്തെ കുറേ ഓവറുകൾ ഞാൻ കരയിലേക്ക് പറക്കുന്ന സമയത്തായിരിക്കും.

ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഇംഗ്ലീഷ് പത്രങ്ങളിലും ഹിന്ദി പത്രങ്ങളിലും ഇന്ത്യയുടെ ജയസാദ്ധ്യതകൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും, മറിച്ചും തിരിച്ചും ജ്യോതിഷത്തിന്റെ പിൻബലത്തിലും അല്ലാതെയുമൊക്കെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എല്ലാ ജ്യോതിഷിമാരുടേയും പ്രവചനം ഇന്ത്യ ജയിക്കുമെന്ന് തന്നെ ആയിരുന്നു. കാര്യകാരണങ്ങൾ നിരത്തി അവരത് സമർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഓസ്ട്രേലിയ തകർത്തടിച്ച് 50 ഓവറിൽ, 2 വിക്കറ്റ് നഷ്ടത്തിൽ 359 റൺസ് എടുത്തു. ഇന്ത്യ ആ സ്കോർ പിന്തുടരുകയാണ്.

പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നെ, കളിയുടെ അവസാന ഓവറുകളിൽ, ഞാൻ ഹെലികോപ്റ്ററിനകത്ത് പെട്ടുപോയി. നല്ല മുറ്റ് ടെൻഷൻ അടിച്ചാണ് അരമുക്കാൽ മണിക്കൂർ ചോപ്പറിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത്. മുംബൈയിലെ പവായിലുള്ള ഹെലി ബേസിൽ ചോപ്പർ ലാൻഡ് ചെയ്തതും, ആദ്യം കാണാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള ടിവിക്ക് മുന്നിലേക്ക് ഞാനടക്കമുള്ള യാത്രക്കാർ എല്ലാവരും പാഞ്ഞു.

അപ്പോഴേക്കും, നാൽപ്പതാമത്തെ ഓവറിൽ 234 റൺസ് മാത്രമെടുത്ത് ഇന്ത്യ തോറ്റു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇന്ത്യ ജയിക്കുമെന്ന്, കവടി നിരത്തിയും അല്ലാതെയും പ്രവചിച്ച ജ്യോതിഷികൾ, പത്രക്കാർ, ചാനലുകാർ എന്നിങ്ങനെയുള്ള സകലർക്കും നിൽക്കക്കള്ളി ഇല്ലാതായെന്ന് ഉറപ്പ്. ഈ തോൽവിയെ എങ്ങനെയവർ ന്യായീകരിക്കും?! ജ്യോതിഷത്തിലെ ‘പിഴവിനെ’ എങ്ങനെ വെള്ള പൂശും?

പക്ഷേ, അവർക്കാണോ മാർഗ്ഗം ഇല്ലാത്തത്. അവർ അതും ന്യായീകരിച്ചു. അതിങ്ങനെ ആയിരുന്നു.

ഓസ്ട്രേ’ലിയാ’
ഇൻ’ദിയാ’

ഹിന്ദിയിൽ, ‘ലിയാ’ എന്നാൽ എടുക്കുക എന്നാണർത്ഥം. ‘ദിയാ’ എന്നാൽ കൊടുക്കുക എന്നർത്ഥം. ഇന്ത്യ വേൾഡ് കപ്പ് കൊടുത്തു; ഓസ്ട്രേലിയ എടുത്തു. സിമ്പിൾ.

പറഞ്ഞുവന്നത്…. 20 വർഷത്തിന് ശേഷം കഥ ആവർത്തിക്കാൻ പോകുകയാണ്. ഇന്ത്യയും ഓസ്ട്രേലിയയും വീണ്ടും വേൾഡ് കപ്പ് ഫൈനലിൽ ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. ആര് കൊടുക്കും, ആര് എടുക്കും എന്നൊക്കെ 2023 നവംബർ 19ന് രാത്രി പത്ത് മണിയോടെ അറിയാം.

ഇന്ത്യ തോറ്റതിന് ശേഷം, വടക്കേയിന്ത്യയിലെ ഉടായിപ്പ് ജ്യോതിഷികൾ അന്ന് നടത്തിയ ആ ‘ലിയാ ദിയാ’ ന്യായീകരണമുണ്ടല്ലോ. അത് ഇപ്രാവശ്യം സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് മാത്രമാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യയ്ക്ക് വിജയാശംസകൾ!!!!

മോട്ടോർ ഹോമിലെ ബാറ്ററി ചാർജ്ജ് ആകുന്നില്ല. ഇൻവർട്ടറിൻ്റെ പ്രശ്മാണോ ആൾട്ടർനേറ്ററിൻ്റെ പ്രശ്നമാണോ എന്ന് പിന്നീട് തീരുമാനമാക്കണം. പക്ഷേ, അതിനേക്കാൾ പ്രധാനം ബാറ്ററി ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ചാർജ്ജ് ചെയ്യുക എന്നതാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അടുക്കളയിലേക്കും കക്കൂസിലേക്കുമുള്ള ജലവിതരണം നിലയ്ക്കും.

ചിത്രദുർഗ്ഗ എന്ന കൊച്ചു പട്ടണത്തിൽ ഇലക്ട്രിക്കൽ വാഹനങ്ങളോ EV ചാർജ്ജിങ്ങ് സ്റ്റേഷനുകളോ ഇല്ല. ഉണ്ടെങ്കിൽ അവിടെപ്പോയി ചാർജ്ജ് ചെയ്താൽ മതിയായിരുന്നു.

പിന്നെയുള്ള മാർഗ്ഗം വാഹനത്തിലുള്ള 1KVA ജനറേറ്റർ വഴി ചാർജ്ജ് ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

ആ വഴിക്ക് തന്നെ നീങ്ങി. രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം തുടർച്ചയായി ഈ കർമ്മം നടത്തിയാലേ പൂർണ്ണമായും ഊർജ്ജം വറ്റിപ്പോയ ബാറ്ററി പൊക്കിയെടുക്കാൻ കഴിയൂ.

ചിത്രദുർഗ്ഗ കോട്ടമതിലിന് വെളിയിലാണ് ഈ ഊർജ്ജദാന പദ്ധതി നടപ്പാക്കുന്നത്. പൊലീസുകാർക്കോ സായാഹ്ന സവാരിക്ക് ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്ന നാട്ടുകാർക്കോ അസ്വാഭാവികത ഒന്നും തോന്നാതിരുന്നാൽ, പോസ്റ്റുകളുമായി നാളെയും കാണാം. അല്ലെങ്കിൽ റിമാൻഡ് കാലാവധി കഴിഞ്ഞ് കാണാം.

അപ്ഡേറ്റ്:- നാട്ടുകാർ പലരും വന്ന് എന്താണ് സംഭവമെന്ന് തിരക്കി. മോട്ടോർ ഹോമിന്റെ ഉൾവശം കാണണമെന്ന് താൽപ്പര്യപ്പെട്ടു. കണ്ട് പോയവരിൽ ചിലർ അവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ പറഞ്ഞുവിട്ടു. മൊത്തത്തിൽ 15 പേരോളം കണ്ടുപോയി. അതിൽ പലരും യാത്രാ മംഗളങ്ങൾ നേർന്നു. എത്ര സുഖകരമായ അനുഭവം.

*ബത്തേരി – ബാറ്ററി

#gie_by_niraksharan
#boleroxl_motor_home
#greatindianexpedition
#fortsofindia
#fortsofkarnataka

യാത്ര (Great Indian Expedition) കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് മൈസൂർ, ശൂലഗിരി, ബാംഗ്ലൂർ, വഴി ചിത്രദുർഗ്ഗയിൽ എത്തിയ കാര്യം മുൻപത്തെ പോസ്റ്റിൽ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നല്ലോ.

ചിത്രദുർഗ്ഗ കോട്ടയുടെ പ്രദേശത്ത് മോട്ടോർ ഹോം പാർക്ക് ചെയ്യാൻ പോയ എന്നോട്, സർക്കാർ സംരംഭമായ മയൂരദുർഗ്ഗ ഹോട്ടലിന്റെ മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ വാഹനം പാർക്ക് ചെയ്യുന്നതാവും ഉചിതമെന്ന്, രണ്ട് പോലീസുകാർ നിർദ്ദേശിച്ച കാര്യവും പറഞ്ഞിരുന്നു.
അത് പ്രകാരം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് ദിവസം വാഹനം സുരക്ഷിതമാക്കി ഞാൻ തങ്ങിയത് മയൂരദുർഗ്ഗ ഹോട്ടലിന്റെ പുരയിടത്തിലാണ്.
ഇന്ന് രാവിലെ 73 കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള ചന്നഗിരി കോട്ടയിൽ സന്ദർശനവും ചിത്രീകരണവുമെല്ലാം നടത്തി തിരികെ മയൂരദുർഗ്ഗയിലെത്തിയപ്പോൾ കളി മാറിയിരിക്കുന്നു.

മയൂരദുർഗ്ഗയിലെ ഗസ്റ്റ് അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എൻ്റെ വാഹനം അവരുടെ കോമ്പൗണ്ടിൽ പാർക്ക് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല എന്നാണ് റിസപ്ഷനിലെ ജീവനക്കാരൻ പറയുന്നത്. മാനേജർ അറിഞ്ഞാൽ അയാളുടെ പണി പോകുമത്രേ!

ഇത് കർണ്ണാടക ടൂറിസത്തിന്റെ ഹോട്ടൽ അല്ലേ? നിങ്ങൾ ടൂറിസം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലേ? മാനേജരോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാം എന്നെല്ലാം വാചകമടിച്ചു നോക്കി. മാനേജരോട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഗസ്റ്റ് അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എൻ്റെ വാഹനം അകത്തിടാൻ പറ്റില്ല എന്നാണ് മാനേജരുടേയും നിലപാട്.
തർക്കവും പ്രീണനവുമൊക്കെ തുടർന്നു. അവസാനം ഐഡി പ്രൂഫും ഒരു അപേക്ഷയും എഴുതി കൊടുത്താൽ വാഹനം പാർക്ക് ചെയ്യുന്നത് തുടരാം എന്നായി മാനേജർ. പക്ഷേ അപേക്ഷ എഴുതി കൊടുത്തപ്പോൾ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് പയ്യൻ പറയുന്നു ഒരു ദിവസത്തിന് 500 രൂപ വെച്ച് തറവാടക കൊടുക്കണമെന്ന്.

“അത്രയും പൈസ വാഹനം പാർക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് തരാൻ പറ്റില്ല, ഞാൻ തൊട്ടുമുന്നിലുള്ള തെരുവിൽ കിടന്നോളാം” എന്ന് കടുംപിടുത്തമായി.
.
₹300 എന്ന് മാനേജർ.

പറ്റില്ലെന്ന് ഞാൻ.

എന്നാൽ ₹200 എന്ന് മാനേജർ.

പറ്റില്ലെന്ന് ഞാൻ.

പിന്നെത്ര തരുമെന്ന് അദ്ദേഹം.

100 രൂപയിൽ കൂടുതൽ പറ്റില്ലെന്ന് ഞാൻ.

ശരി എന്ന് മാനേജർ.

അങ്ങനെ ലേലം ഉറപ്പിച്ചു.

സുരക്ഷിതമായ പാർക്കിങ്ങും ഉറക്കവും, രാവിലെ ടോയ്ലറ്റ് സൗകര്യം, കുളിക്കാനുള്ള സൗകര്യം, അലക്കാനുള്ള സൗകര്യം, റസ്റ്റോറന്റ്, അവിടെ ലാപ്പ്ടോപ്പിൽ ഇരുന്ന് എഡിറ്റിങ്ങ് നടത്താനുള്ള സൗകര്യം, ഇതിനെല്ലാം ചേർത്ത് ₹100 നഷ്ടമല്ല.
പറഞ്ഞുവന്നത്…..

ഈ യാത്ര തുടങ്ങിയ ശേഷം പെട്രോൾ പമ്പിൽ നിന്ന് വണ്ടിയടക്കം എന്നെ ഇറക്കി വിട്ടിട്ടുണ്ട്. “പെട്രോൾ പമ്പിൽ തങ്ങാമല്ലോ” എന്നൊരു തിയറി, കാര്യമായ ഒരു യാത്ര പോലും ചെയ്യാത്തവർ സജസ്റ്റ് ചെയ്ത അനുഭവം ധാരാളമായുണ്ട്. അതൊക്കെ പണ്ട്. ഇപ്പോൾ അവർക്കും സുരക്ഷാപ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്. ചെന്ന് കൂടിയിരിക്കുന്നവൻ ഏത് തരക്കാരൻ ആണെന്ന് അവർക്കറിയില്ലല്ലോ. വെള്ളം എടുക്കാനും ടോയ്‌ലറ്റിൽ പോകാനുമല്ലാതെ ആ ഭാഗത്തേക്ക് ഞാനിപ്പോൾ പോകാറില്ല.

ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ചശേഷം, മുതലാളിയോട് അനുവാദം വാങ്ങി വാഹനം പാർക്ക് ചെയ്ത എന്നെ, ഒരു റസ്റ്റോറന്റിലെ പാർക്കിങ്ങിൽ നിന്ന് വണ്ടിയടക്കം ഇറക്കി വിട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ സംഭവം ഗോവയിൽ വെച്ചായിരുന്നു. രാത്രി 01:30 മണിക്ക് ഉറക്കച്ചടവിൽ, 13 കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്ത് വേറൊരു സ്ഥലം കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റിയത് ഗോവ ആയതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

ഇന്നിതാ കർണ്ണാടക ടൂറിസം വകുപ്പിന്റെ കീഴിലുള്ള ഹോട്ടലിൽ, ഇറക്കിവിടലിന്റെ വക്ക് വരെ എത്തി.
ഇതുവരെയുള്ള അനുഭവങ്ങൾ വെച്ച് പറയട്ടെ…

നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് കാരവൻ ടൂറിസം പച്ചപിടിക്കാൻ ഇത്തിരി പാടാണ്. അതിന് പല കാരണങ്ങളുണ്ട്.

1. കൊച്ചു വാഹനങ്ങൾ കാരവാൻ ആക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ കേന്ദ്രം ആലോചിച്ചിട്ട് പോലും ഇല്ല. ടെമ്പോ ട്രാവലർ മുതൽ മുകളിലേക്ക് മാത്രമേ വകുപ്പുള്ളൂ. എൻ്റെ വാഹനം ഏത് നിമിഷവും ഏത് സ്റ്റേറ്റിൽ വേണമെങ്കിലും പിടിക്കപ്പെടാം. പിടിച്ചാൽ അവര് പറയുന്നത് പോലെ വഴങ്ങുമെന്നല്ലാതെ യാതൊരു തർക്കത്തിനുമില്ല. ചെറിയ വാഹനങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇങ്ങനെ ചെയ്തതാണ്. ഏതൊരു വാഹനവും കാരവാൻ ആക്കി മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾ ലോകം മുഴുവൻ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയിൽ അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനുള്ള നടപടികൾ എത് കാലത്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ഒരു ഊഹം പോലുമില്ല.

2. മുകളിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇന്നാട്ടിൽ സംഭവിച്ചാലും കാരവാൻ പാർക്കുകൾ 100 കിലോമീറ്ററിനുള്ളിൽ ഒരെണ്ണം വീതം വരാതെ ഈ പരിപാടി ഒരു തരത്തിലും മേൽഗതി പ്രാപിക്കില്ല. കേരളത്തിൽ കാരവാൻ ടൂറിസം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു എന്നൊരു പറച്ചിലുണ്ട്. അത് പക്ഷേ സർക്കാർ തയ്യാറാക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്ന കാരവാനുകൾ വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത് കറങ്ങുന്ന കാര്യമാണ്. കേരളത്തിൽ കാരവാൻ പാർക്കുകൾ രണ്ടെണ്ണം വന്നത് പൂട്ടിപ്പോയെന്നാണ് എൻ്റെ അറിവ്. മൂന്നാമത് ഒരെണ്ണം വാഗമൺ പരിസരത്ത് തയ്യാറാകുന്നുണ്ട്. കൊച്ചിയിലും കോഴിക്കോടും തൃശൂരും തിരുവനന്തപുരത്തും ഓരോ കാരവാൻ പാർക്കുകളെങ്കിലും വരാതെ വാഗമണ്ണിൽ മാത്രം വന്നിട്ടെന്ത് കാര്യം?

3. പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിൽ പലയിടത്തും, മിക്കവാറും സമയം, തെറ്റില്ലാത്ത കാലാവസ്ഥയാണ്. അവർക്ക് കാരവാൻ പാർക്കുകളും ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവർക്ക് നല്ല രീതിയിൽ കാരവാൻ ലൈഫ് സാധിക്കും. തണുപ്പത്ത് വാൻ ജീവിതം നടക്കും. പക്ഷേ, നല്ല ചൂട്, മഴ, കാലങ്ങളിൽ കാരവാൻ യാത്രകൾ സത്യത്തിൽ വലിയ തലവേദനയാണ്. ഗോവയിലെ 43 ദിവസങ്ങളിൽ 20 ദിവസത്തോളം നല്ല മഴയായിരുന്നു. അതെന്നെ വല്ലാതെ വലച്ചിരുന്നു അന്ന്.

4. മുകളിലെ പ്രശ്നങ്ങളെ സഹകരണം കൊണ്ടേ തൽക്കാലികമായെങ്കിലും നേരിടാൻ പറ്റൂ. അപ്പോഴാണ് സഹകരിക്കേണ്ടവർ കാരവാനുകാരെ ഇറക്കി വിടുന്ന അനുഭവങ്ങൾ.

5. ഇതിനൊക്കെ പുറമെയാണ് കാരവൻ സംസ്ക്കാരം. വാഹനത്തിനുള്ളിൽ എന്ത് നടക്കുന്നു എന്ന ജിജ്ഞാസ നമുക്കുണ്ടെങ്കിൽ, മേൽപ്പടി സംസ്ക്കാരം നമുക്കില്ല എന്നാണർത്ഥം. കൂടുതൽ അതേപ്പറ്റി പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

ഈ രാജ്യത്ത് കാരവൻ ടൂറിസവും കാരവൻ സംസ്ക്കാരവും കാരവാനുകൾ തന്നെയും ഉണ്ടായി വരാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് സമയമെടുക്കും. അപ്പോഴേക്കും മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾ അന്യഗ്രഹങ്ങളിലേക്ക് സ്വന്തം കാരവാനുമായി പോകാൻ തുടങ്ങിട്ടുണ്ടാണും.

ചിത്രം:- സുഹൃത്ത് ഷിഹാബിൻ്റെ ശൂലഗിരിയിലെ തോട്ടത്തിൽ മോട്ടോർ ഹോം പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

#gie_by_niraksharan
#greatindianexpedition
#boleroxl_motor_home

പലവട്ടം ഇവിടെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള കാര്യമാണ്. ഒന്നുകൂടെ പറയേണ്ട സാഹചര്യം വന്നതുകൊണ്ട് പറയുന്നു. മുൻപ് പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും കണ്ടിരിക്കണമെന്നില്ലല്ലോ, ഇനിയും കാണണമെന്നില്ല. ആയതിനാൽ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. മുൻപ് കണ്ടിട്ടുള്ളവർക്ക് അലോഹ്യമൊന്നും പാടില്ലെന്ന് മുൻകൂർ ജാമ്യമെടുത്തുകൊണ്ട് മുഖവുര അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

മുൻപ് യാതൊരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ ഫേസ്ബുക്ക് ഇൻബോക്സിലോ, (ഫോൺ നമ്പർ എവിടെന്നെങ്കിലും സംഘടിപ്പിച്ച്) വാട്ട്സ് ആപ്പിലോ വന്ന്, ഹലോ, ഹായ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ മറുപടി തരില്ല. ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കാനുണ്ടെങ്കിൽ അതിനുള്ള സ്ഥലമാണത്. ചാറ്റ് ബോക്സ് അല്ല. പറയാനുള്ളത് പൂർണ്ണമായും പറയുക. 24 മണിക്കൂറിനകം ഏതൊരു അപരിചിതർക്കും ഞാൻ മറുപടി തന്നിരിക്കും.

കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ക്ലാസ്സിൽ ആദ്യം പഠിച്ച ഒരു കാര്യം ഹാൻഡ് ഷേക്ക് എന്ന സംഭവമാണ്. അതായത്, രണ്ട് അറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നവർ തമ്മിൽ യാതൊരു പരിചയവും ഇല്ലാത്തവരാണെങ്കിൽ അവർക്കിടയിൽ ഒരു ഹാൻഡ് ഷേക്ക് ഉണ്ടാകണം. ഫോൺ ചെയ്യുമ്പോൾ പറയുന്ന ‘ഹലോ‘ ആ ഹാൻഡ് ഷേയ്ക്ക് ആണ്. മൊബൈൽ ഫോണുകൾ വന്നപ്പോൾ, സേവ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന നമ്പറിൽ നിന്നാണ് വിളി വരുന്നതെങ്കിൽ ആ ‘ഹലോ‘ ഹാൻഡ് ഷേയ്ക്കിൻ്റെ ആവശ്യം പോലും ഇല്ലാതായി. പക്ഷേ, പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറിൽ നിന്ന് വിളി വന്നാൽ ‘ഹലോ‘ എന്ന ഹാൻഡ് ഷേയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ആവശ്യമാണ്.

മെസഞ്ചർ, വാട്ട്സ് ആപ്പ്, ഈ-മെയിൽ എന്നിവയൊക്കെ ഒരു സന്ദേശം കൈമാറാനുള്ള സംവിധാനമായാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. ഏത് പ്രായക്കാർക്കും ജെൻഡറുകാർക്കും എൻ്റെ പേർ മാത്രം സംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് പറയാനുള്ള കാര്യം പറയാം, ചോദിക്കാനുള്ളത് ചോദിക്കാം. ഇതൊന്നും ചാറ്റ് ബോക്സായി ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നില്ല. ഹലോ പറഞ്ഞ് അതിന് മറുപടി ഹലോ കിട്ടി, സംസാരം തുടരുമ്പോൾ അതൊരു ചാറ്റ് ബോക്സ് ആയി മാറുന്നു. ആ പരിപാടിക്ക് ഞാനില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും അപരിചിതരോട്. ഫേസ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈലിൽ സ്വന്തം വിവരങ്ങൾ നൽകാത്തവർക്കും ഞാൻ ഫോൺ നമ്പർ തരില്ല. നിങ്ങൾ അനോണിമസ് ആയി നിന്നുകൊണ്ട് എന്നോട് സംസാരിക്കണമെന്ന് ദയവുചെയ്ത് ശഠിക്കരുത്.

വിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾ പുരോഗമിച്ചതോടെ നമ്മൾ സാമാന്യമര്യാദകൾ മറന്നെങ്കിൽ കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറയില്ല. പക്ഷേ, അങ്ങനെ മറന്നവരുമായി അവരുടെ താളത്തിന് ചുവട് വെക്കാൻ ഞാനില്ലെന്ന് മാത്രം.

ഇത്രയും ഇപ്പോൾ പറയാൻ കാരണം. ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം, ഫോൺ നമ്പർ തരാമോ എന്ന് ചോദിച്ച് ഒരു വ്യക്തി മെസ്സേജ് അയച്ചിരുന്നു. ഒരു അപരിചിതന് ഇടിപിടീന്ന് ഫോൺ നമ്പർ നൽകാൻ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. എനിക്ക്100 കോടി രൂപ ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യാനായി ബാങ്ക് ഡീറ്റേയിൽസ് ചോദിക്കാൻ വേണ്ടി നമ്പർ ചോദിച്ചതാണെങ്കിൽപ്പോലും ഞാൻ നമ്പർ തരില്ല.

ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം കാത്തിരുന്നതിന് ശേഷം ആ സുഹൃത്ത് തുരുതുരാ മെസഞ്ചറിൽ വിളിച്ചു. മെസഞ്ചറിൽ വിളിച്ചാൽ ഫോൺ അനങ്ങുക പോലും ചെയ്യാത്ത സെറ്റപ്പാണ് എൻ്റേത്. ഇനി അഥവാ അനങ്ങിയാലും പരിചയക്കാർ ആരെങ്കിലും ആണെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ചിലപ്പോൾ എടുത്തെന്ന് വരും. പരിചയക്കാർ മെസഞ്ചർ വിളി സ്ഥിരം പരിപാടി ആക്കിയാൽ അവരുടെ വിളികളും എടുക്കില്ല.

മേൽപ്പടി സുഹൃത്തിന് എന്തോ എന്നോട് പറയാനുണ്ട്. അത് മെസഞ്ചറിൽ ഒരു വോയ്സ് മെസ്സേജ് ആയിപ്പോലും ഇടാതെ നേരിട്ട് നമ്പർ ചോദിക്കുന്നതും മെസഞ്ചറിൽ വിളിക്കുന്നതുമൊക്കെ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ എത്തിക്സ് ആയി കണക്കാക്കാൻ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. ആയതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റേയോ അത്തരം ആൾക്കാരുടേയോ അതുപോലുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഒരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കില്ല.

ഇത് ജാഡയായിട്ട് വേണമെങ്കിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാം. ഏതൊരു അപരിചിതനും ഒരു സന്ദേശം അയച്ചാൽ 24 മണിക്കൂറിനകം മറുപടി തന്നിരിക്കുമെന്ന് പറയുന്ന ഒരാളുടെ വാക്കുകൾ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ജാഡ എന്ന നിലയ്ക്കാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ തന്നെ.

ചില മര്യാദകൾ പാലിക്കാനുള്ളത് തന്നെയാണ്. നിങ്ങൾ പാലിച്ചില്ലെങ്കിലും മറുവശത്തുള്ളയാൾക്ക് അത് പാലിക്കപ്പെടണമെന്ന് കർശനമായി നിഷ്ക്കർഷിക്കാനാകും. അതും ഒരർത്ഥത്തിൽ ഹാൻഡ് ഷേക്ക് തന്നെയാണ്. നിങ്ങൾ കൈ നീട്ടിയാലും ഞാൻ കൈ നീട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഹാൻഡ് ഷേക്ക് ഉണ്ടാകില്ല. ആയതിനാൽ നിങ്ങൾ സാമാന്യ മര്യാദകൾ പാലിച്ചുകൊണ്ട് കൃത്യമായി ഹാൻഡ് ഷേക്ക് തരുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ ഭാഗത്ത് നിന്ന് കൈകൾ നീളൂ.

ഒരു കാര്യം കൂടെയുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് എൻ്റെ ഫോൺ നമ്പർ കിട്ടിക്കാണും. പക്ഷേ ഞാനും നിങ്ങളുമായി മാനസ്സികമായി അടുപ്പം ഇല്ലാത്തവരാകുകയും ആരാണെന്ന് പോലും ഓർമ്മയില്ലാത്തവരാകുകയും എൻ്റെ നമ്പറിലേക്ക് നിങ്ങൾ തുരുതുരാ വാട്ട്സ് ആപ്പ് സന്ദേശങ്ങളും ഗുഡ് മോണിങ്ങ് മുതൽ ഗുഡ്നൈറ്റ് വരെയുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ നിങ്ങളെ ഞാൻ അതോടെ ആർക്കെവ്സിലേക്ക് തട്ടും. പിന്നെ അത്യാവശ്യത്തിന് രക്തം വേണ്ടി വരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ പോലും നിങ്ങളുടെ സന്ദേശം ഞാൻ കാണില്ല. നിങ്ങൾ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ദുരുപയോഗം ചെയ്തതുകൊണ്ട്, നിങ്ങൾക്ക് ഒരപകട സമയത്ത് മറ്റൊരാളുടെ സഹായം പോലും നഷ്ടപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ എത്തിക്സിന് എന്തെങ്കിലും കാര്യമായ തകരാറുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. അത് നിങ്ങൾക്ക് സ്വയം ദോഷകരമായി മാറിയേക്കാം എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.

അവസാനമായി ഒരു കാര്യം കൂടെ. എൻ്റെ നമ്പർ കൈയിലുള്ള ആർക്ക് വേണമെങ്കിലും രാവിലെ 6 മുതൽ രാത്രി 10 വരെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കാം. ഞാൻ തിരക്കിലാണെങ്കിലും ഫോൺ എടുക്കും എന്നിട്ട് തിരിച്ച് വിളിക്കാമെന്ന് പറയും. ഞാൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുകയോ വാഷ് റൂമിൽ ആണെങ്കിലോ ഫോൺ എടുക്കില്ല, പക്ഷേ വൈകാതെ തിരിച്ച് വിളിക്കും. ഇനി ഒരു എമർജൻസിയാണെങ്കിൽ ഏത് അസമയത്തും നിങ്ങൾക്കെന്നെ വിളിക്കാം. ഗാഢനിദ്രയിൽ ഫോണടിക്കുന്നത് കേട്ടില്ലെങ്കിൽ മാത്രമേ എടുക്കാതിരിക്കൂ. മിസ്സ്ഡ് കാൾ കാണുന്ന നിമിഷം, ആ കാളിൻ്റെ സമയം മനസ്സിലാക്കുന്ന നിമിഷം തിരികെ വിളിച്ചിരിക്കും.

കാര്യങ്ങൾ ഏറെക്കുറേ മനസ്സിലായിക്കാണുമെന്ന് കരുതുന്നു. അപ്പോൾ ഹാപ്പി കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ. നന്ദി നമസ്ക്കാരം.

വാൽക്കഷണം:- ഒരാളുമായി ഫോണിൽ ഒരത്യാവശ്യത്തിന് ബന്ധപ്പെടണമെങ്കിൽ പി. പി. കാളുകളും ട്രങ്ക് കാളുകളും ബുക്ക് ചെയ്ത് മണിക്കൂറുകളോളം കാത്തിരുന്നിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു നമുക്ക്. ഫോണില്ലാത്തവർ ഫോണുള്ള അടുത്ത വീടുകളിൽ ഒരു നിശ്ചിത സമയം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച് ചെന്ന്, ദൂരദേശത്തുള്ള മക്കളുടെയോ ബന്ധുക്കളുടേയോ വിളികൾക്ക് കാത്ത് നിന്നിരുന്ന ഒരു കാലവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടന്നൊക്കെ പുരോഗമിച്ച് പുരോഗമിച്ച് ലോകത്തിൻ്റെ ഏത് ഭാഗത്തുള്ള ഒരാളെയും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ബന്ധപ്പെടാമെന്ന സൗകര്യവും കാലവും വിരൽത്തുമ്പിൽ വന്നപ്പോൾ, പൊൻമുട്ടയിടുന്ന താറാവിനെ കൊല്ലുന്നതിന് കണക്കായ പരിപാടികൾ ചെയ്യരുത്. യൂസ് ചെയ്യുക, അബ്യൂസ് ചെയ്യാതിരിക്കുക.

കോട്ട:- ടോ നിരക്ഷരാ… താൻ പിന്നേം വന്നോ?

നിരക്ഷരൻ:- വന്നു. വരാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. താനറിഞ്ഞില്ലേ?

കോ:- എന്ത്?

നി:- എനിക്കാരോ ഏതോ കോട്ടയിൽ വെച്ച് ചക്കയിൽ കൈവിഷം തന്ന് പോലും! അതോണ്ടാണ് കോട്ടകളുടെ പിന്നാലേം ചക്കയുടെ പിന്നാലേം പായുന്നതെന്നാണ് സൈബറിടത്തിൽ സംസാരം.

കോ:- അതോണ്ടാണോ താനിങ്ങനെ ഇടയ്ക്ക് എൻ്റടുത്ത് വന്ന് പോകുന്നത്?

നി:- ആണെന്ന് തോന്നണ്. എത്ര പേർ വരുന്നുണ്ട് ഇവിടെ ഒരു ദിവസം?

കോ:- സീസണല്ലെങ്കിൽപ്പോളും 25000 പേർ വരുന്നുണ്ട്. സീസണാണെങ്കിൽ നിന്ന് തിരിയാൻ സ്ഥലം കാണില്ല. 40000 പേരെങ്കിലും വന്ന് പോകും.

നി:- ഇതേം തിരക്കിനിടയിൽ താനെന്നെ എങ്ങനെ കണ്ടു?

കോ:- അതൊക്കെ കണ്ടു. പലവട്ടം വരുന്നവരോട് എനിക്കൊരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടമുണ്ട്. അത് അക്ഷരാഭ്യാസം ഇല്ലാത്തവരാണെങ്കിൽ പിന്നേം ഇഷ്ടം.

നി:- താനാകെ ഒന്ന് മിനിങ്ങീട്ടുണ്ടല്ലോ?

കോ:- ശരിക്കും മിനുക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നെ കാണാൻ വരുന്നവരുടെ അടുത്തുനിന്ന് 25 രൂപ വീതം വാങ്ങണമെങ്കിൽ എന്നെ മിനുക്കി നിർത്താതെ പറ്റില്ലല്ലോ.

നി:- എന്നാലും തൻ്റെ വഴി മൊത്തം ഹാൻ്റ് റെയിൽ പിടിപ്പിച്ചത് എനിക്കത്ര പിടിച്ചില്ല.

കോ:- അത് പിടിപ്പിക്കാതെ പറ്റില്ലടോ. എന്താ തിരക്ക്. രണ്ടാൾക്ക് നടക്കാനുള്ള സ്ഥലമില്ല എൻ്റെ മതിലിൻ്റെ വരമ്പില്. ആൾക്കാരാണെങ്കിൽ തലങ്ങും വിലങ്ങും നോക്കാതെ പടം പിടുത്തവും സെൽഫി എടുക്കലുമാണ്. താഴെ വീണാൽ നല്ല പരിക്ക് ഉറപ്പാണ്. എനിക്ക് കാണാൻ വയ്യ അതൊന്നും. അതുകൊണ്ട് ഹാൻഡ് റെയിൽ ഞാനങ്ങ് സഹിച്ചു.

നി:- വേറെന്തുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ ?

കോ:- ഇതൊക്കെ തന്നെ. തൻ്റെ മേലാകെ കറുത്തും താടീം മുടീം വെളുത്തും പോയല്ലോ നിരക്ഷരാ.

നി:- നല്ല വെയിലല്ലേ? ആരായാലും കറുക്കും. വയസ്സായാൽ താടീം മുടീം വെളുക്കേം ചെയ്യും.

കോ:- അതൊക്കെ പോട്ട്. താൻ ഞങ്ങൾടെ കൂട്ടരുടെ കഥയൊക്കെ ചേർത്ത് വെച്ച് ‘കഥ പറയുന്ന കോട്ടകൾ‘ എന്ന പുസ്തകം ഇറക്കീന്ന് കേട്ടല്ലോ ? ഞങ്ങൾടെ കഥ നല്ല കച്ചോടം ആയിരിക്കും ല്ലേ ? പുസ്തകത്തിന്റെ ചട്ട എൻ്റെ പടമാണെന്ന് ബേക്കല് പറഞ്ഞ്. അവൾടെ പടം ചട്ടയാക്കാത്തതിൻ്റെ നീരസം അവൾക്കുണ്ട് ട്ടോ.

നി:- നിങ്ങൾടെ കഥ ആർക്ക് കേക്കണം. ചരിത്രമൊന്നും വിറ്റ് പോകില്ലെടോ. ചരിത്രം വളച്ചൊടിക്കൽ പരിപാടി വല്ലതും ആണെങ്കിൽ നടക്കും.

കോ:- ഞാൻ കരുതി പുസ്തകം മുഴുവൻ തീർന്ന് കാണുമെന്ന്.

നി:- അവടിരുപ്പുണ്ട് പുസ്തകം മുഴുവൻ. അഞ്ച് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് ആൾക്കാർ വരും. അന്ന് ഇരട്ടവാലൻ വെട്ടിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ എടുത്ത് കൊടുക്കാം.

കോ:- താൻ പിന്നെന്തിനാ ഇപ്പ വീണ്ടും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്?

നി:- ഞാൻ ഇന്ത്യയിൽ നിങ്ങൾടെ കൂട്ടരെ എല്ലാവരേം കണ്ടേക്കാമെന്ന് വെച്ചു.

കോ:- എന്നിട്ടെന്തിനാ ? ഞങ്ങൾടെ കഥ ആർക്കും വേണ്ട, ചരിത്രം വിറ്റ് പോകണില്ലാന്നല്ലേ താൻ പറഞ്ഞത്?

നി:- ചരിത്രം വിറ്റ് പോകുകയോ പോകാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യട്ട്. ഇതെൻ്റെ ഒരു സന്തോഷത്തിന് ഞാൻ ചെയ്യുന്ന പരിപാടി മാത്രം.

കോ:- എന്നിട്ട് പിന്നേം പുസ്തകം എഴുത്വോ?

നി:- എനിക്ക് ഓളമല്ലേ, ചിലവാകാത്ത കൂട്ടരുടെ കഥ എഴുതാൻ!

കോ:- പിന്നെ താൻ എന്തിനാണിങ്ങനെ?

നി:- അത് പിന്നെ… കച്ചോടം മാത്രമല്ലല്ലോ എല്ലാം. നമ്മുടെ ഒരു സന്തോഷം കൂടെ കണക്കിൽ എടുക്കണമല്ലോ ? പോരാത്തതിന് ആ കൈവിഷത്തിൻ്റെ ഇഫക്റ്റും ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

കോ:- ഇനിയെന്നാണ് ഈ വഴിക്ക്?

നി:- ഞാനിവിടെ സ്ഥിരമാക്കിയാലോന്ന് ആലോചനയുണ്ട്. തൻ്റെ കൂടെ ‘വെള്ളമടിക്കാല്ലോ‘ ഇടയ്ക്കൊക്കെ.

കോ:- ഞാനതിന് എവിടെ വെള്ളമടിക്കുന്ന്?

നി:- തൻ്റെ പേരു തന്നെ അങ്ങനെയല്ലേ? ‘അഗ്വാഡ‘. ജലമുള്ളയിടം എന്നല്ലേ അതിൻ്റെ അർത്ഥം? എത്രയെത്ര കപ്പലുകൾക്കാണ് താൻ വെള്ളമടിച്ചിട്ടുള്ളത് ?

കോ:- ങ് ഹാ… അതൊക്കെ ഒരു കാലം. ആ മഹിമയൊന്നും പറയാതിരിക്കുന്നതാകും ഭേദം. എന്നെപ്പിടിച്ച് പിന്നീട് ജയിലും ആക്കിയിട്ടുണ്ടല്ലോ? ഇപ്പ ദാ 25 രൂപയ്ക്ക് വിറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇനിയെന്തൊക്കെ കാണാൻ കിടക്കുന്നോ എന്തോ ?

നി:- എന്നാപ്പിന്നെ ഞാനിറങ്ങട്ടെ. ഗോവയിൽ നിങ്ങൾ 16 പേരേ ഉള്ളെന്ന് പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടാണ് ഞാൻ വന്നത്. ഇപ്പ ദാ ഡോ:പി. പി. ശിരോദ്കർ പറയണ് നിങ്ങൾ 26 പേരുണ്ടെന്ന്.

കോ:- അങ്ങേർ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നേരുതന്നെ. അങ്ങേരു കിടുവാണ്.

നി:- എന്നാപ്പിന്നെ കാണാം.

കോ:- ഗോവയിലേക്ക് കൂടുമാറുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എൻ്റടുത്ത് തന്നെ കൂടിക്കോ. നമുക്ക് മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഇരിക്കാം. എനിക്കടിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലെങ്കിലും താൻ വെള്ളമടിക്കുന്നത് നോക്കി ഞാനിരുന്നോളാം.

നി:- എനിക്കിപ്പോൾ വെള്ളമടിയൊന്നും ഇല്ലടോ. ഇപ്പത്തന്നെ നോക്ക്. ഗോവയിൽ വന്നിട്ട് ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു. ഒരൗൺസ് അടിച്ചിട്ടില്ല.

കോ:- ഹ ഹ… എന്നെപ്പോലെ തന്നെ ആയീന്ന് ചുരുക്കം.

നി:- വെള്ളമടീലൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ലടോ.

കോ:- ശരീടോ… ഇടയ്ക്ക് ഇറങ്ങ്. എത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും എത്ര നരച്ചാലും തന്നെ ഞാൻ ദൂരേന്നേ കാണും.

നി:- എല്ലാം പറഞ്ഞത് പോലെ. ബൈ. നമ്മടെ സെൽഫി ഞാൻ ഫേസ്ബുക്കിൽ ഇട്ടേക്കാം.

കോ:- ഓക്കേ, ബൈ.

#greatindianexpedition
#gie_by_niraksharan
#fortsofgoa
#boleroxl_motor_home