ശബരിമലയും മലയന്മാരും
എൻ്റെ കുടുംബത്തിന് ശബരിമലയുമായുള്ള ബന്ധമാണ് ഈ കുറിപ്പിൽ പറയുന്നത്. തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളും ഇതിലുണ്ട്. വിട്ട് നിൽക്കണം എന്നുള്ളവർ ഈ വരികൾക്കപ്പുറം പോകണമെന്നില്ല.
അപ്പൂപ്പൻ (അച്ഛൻ്റെ അച്ഛൻ) വലിയ അയ്യപ്പ ഭക്തനായിരുന്നു. പേര് വേലാണ്ടി. കുടുംബപ്പേര് പോണത്ത്.
എല്ലാ വർഷവും സ്വന്തം വീട്ട് മുറ്റത്ത് അയ്യപ്പവിളക്ക് നടത്തി മല കയറുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പതിവ്. അയ്യപ്പവിളക്ക് എന്താണെന്ന് അറിയാത്തവർക്കായി അത് ചുരുക്കത്തിൽ പറയാം.
വാഴപ്പിണ്ടികളും കുരുത്തോലകളും കൊണ്ട് ഷഡ്കോണാകൃതിയിൽ അഞ്ചിൽപ്പരം അമ്പലത്തിൻ്റെ മാതൃകകൾ ഉണ്ടാക്കി. അതിലൊന്നിൽ പതിനെട്ട് പടികൾ പണിത്, അയ്യപ്പൻ്റെ വിഗ്രഹമോ ഫോട്ടോയോ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് വൈകുന്നേരം മുതൽ നേരം വെളുക്കുന്നത് വരെയുള്ള അയ്യപ്പഭജനയും കെട്ടുനിറക്കലുമൊക്കെയായി വീട്ടുമുറ്റം ഭക്തിസാന്ദ്രമാക്കുന്ന ചടങ്ങാണ് അയ്യപ്പവിളക്ക്. നാടൊട്ടുക്കുള്ള അയ്യപ്പന്മാർ കേട്ടറിഞ്ഞും ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചുമൊക്കെ അയ്യപ്പവിളക്കിൽ പങ്കെടുത്ത് ഒരു കല്യാണമോ വീട്ടിലെ മറ്റെന്തെങ്കിലും ചടങ്ങോ ഗംഭീരമാക്കുന്നത് പോലെ അയ്യപ്പവിളക്കും പൊടിപൊടിക്കും. ഒരുപാട് പേർ അവിടെ കെട്ട്നിറക്കും. കല്യാണവീട്ടിലെന്ന പോലെ വരുന്നവർക്കെല്ലാം ഭക്ഷണവും വീട്ടിലുണ്ടാക്കും.
അക്കാലത്തും ഇക്കാലത്തും വീടുകളിൽ അയ്യപ്പവിളക്ക് കാണുക ദുർലഭമാണ്. ഇതിന് വേണ്ടി വരുന്ന വലിയ പണച്ചിലവ് തന്നെ പ്രധാന കാരണം. എന്നിരുന്നാലും, ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പലയിടത്തും മണ്ഡലകാലത്ത് അയ്യപ്പവിളക്ക് കാണാൻ സാധിക്കും.
പോണത്ത് വേലാണ്ടി വർഷാവർഷം വീട്ടുമുറ്റത്ത് അയ്യപ്പവിളക്ക് നടത്തുന്ന ഭക്തൻ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് മുനമ്പം ദേശത്ത് ‘മലവേലാണ്ടി’ എന്ന ചെല്ലപ്പേര് വീണു. ആ കുടുംബത്തിലുള്ള ഞങ്ങളൊക്കെ മലയന്മാരും ആയി. പോണത്ത് എന്ന വീട്ടുപേരിൽ ധാരാളം വീടുകൾ അന്നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്, അപ്പൂപ്പൻ്റെ മൂന്ന് ആണ്മക്കളുടെ വീടുകളെ തിരിച്ചറിയാൻ മലയന്മാർ എന്ന പേര് ഒരു അടയാളമായി മാറുകയും ചെയ്തു.
തനിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് നടക്കാൻ പറ്റുന്നത്രയും കാലം വ്രതമെടുത്ത്, അയ്യപ്പൻ വിളക്ക് നടത്തി, കെട്ട് നിറച്ച്, മലവേലാണ്ടി ശബരിമല കയറി. വാതസംബന്ധിയായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കാരണം, ഇനി മല കയറാൻ ആവില്ല എന്ന് ഉറപ്പായ വർഷം, മണ്ഡലകാലത്തെ ആചാരത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി കഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞിരുന്ന സ്വർണ്ണം കെട്ടിയ രുദ്രാക്ഷ മാല ശാസ്താവിൻ്റെ നടയ്ക്ക് മുന്നിലുള്ള ഭണ്ഡാരത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ച് എന്നെന്നേക്കുമായി അദ്ദേഹം മലയിറങ്ങി.
മലവേലാണ്ടിയുടെ മൂന്നാമത്തെ പുത്രനാണ് എൻ്റെ അച്ഛനായ രവീന്ദ്രൻ മാഷ് എന്ന പോണത്ത് വേലാണ്ടി രവീന്ദ്രൻ. ഞാൻ ജനിച്ചു വളർന്ന, വലിയച്ഛൻ മലഭാസ്ക്കരൻ്റെ വീടിൻ്റെ മുറ്റത്ത് സ്ഥിരമായി ഒരു കോൺക്രീറ്റ് തറ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ വീടുകൾക്ക് മുന്നിൽ ടൈൽ വിരിച്ച തറകളുടേത് പോലെ. അതിൽ വാഴപ്പിണ്ടികൾ കൊണ്ട് അഞ്ച് ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള സ്ഥിരം സംവിധാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അയ്യപ്പവിളക്കിൻ്റെ സമയമാകുമ്പോൾ ആ സംവിധാനത്തിലെ കുഴികളിൽ നിന്ന് മണ്ണ് നീക്കുന്ന ജോലി മാത്രം ചെയ്താൽ മതി. ക്ഷേത്രം നിർമ്മിക്കാനായി അളവെടൂക്കേണ്ട ആവശ്യമേയില്ല.
മലവേലാണ്ടി എന്ന അപ്പൂപ്പനെ കണ്ട ഓർമ്മ എനിക്കില്ല. ഞാൻ ജനിക്കുന്നതിന് ഒരാഴ്ച്ച മുന്നേ വല്ല്യച്ഛൻ മരിച്ചു. അതുകഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞതും അപ്പൂപ്പനും മരിച്ചു. പിന്നീടിങ്ങോട്ട് വളരെ ചുരുക്കം മാത്രമേ മലയന്മാരുടെ കുടുംബത്തിൽ അയ്യപ്പൻ വിളക്ക് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ. കുടുംബത്തിൽ പുതിയ വീടുകൾ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ അയ്യപ്പൻ വിളക്ക് നിശ്ചയമായും നടത്തിയിരുന്നു. അച്ഛൻ സ്വന്തമായി വീടുണ്ടാക്കിയപ്പോൾ ആ വീട്ടുമുറ്റത്ത് അയ്യപ്പൻ വിളക്ക് നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒരേയൊരു പ്രാവശ്യം മാത്രം. പിന്നീട് കുടുംബത്തിൽ ആരെങ്കിലും അയ്യപ്പൻ വിളക്ക് നടത്തിയതായി എനിക്കറിയില്ല.
അപ്പൂപ്പൻ്റെ തലമുറയും അച്ഛൻ്റെ തലമുറയും കഴിഞ്ഞു. എൻ്റെ നാല് സഹോദരന്മാരും കളമൊഴിഞ്ഞു. ഈ തലമുറയിൽ മലയൻ എന്ന് പറയാൻ പുരുഷന്മാർ ഞാനടക്കം രണ്ട് പേരാണ് ബാക്കി.
അച്ഛനൊപ്പം മൂന്ന് നാല് പ്രാവശ്യവും മറ്റ് ചിലർക്കൊപ്പം ഒരു പ്രാവശ്യവും ഞാൻ ശബരിമല കയറിയിട്ടുണ്ട്. വലിയ കോൺക്രീറ്റ് സമുച്ചയമൊക്കെ വരുന്നതിന് മുന്നേ ശബരിമല ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അത്ര തിരക്കൊന്നുമില്ലാതെ പതിനെട്ടാം പടി ചവിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. സ്വതന്ത്രചിന്തകളിലേക്ക് കടന്നതോടെ ഭക്തിയുടെ പേരിൽ ഒരു ദേവാലയത്തിലേക്കും പോകാതായി. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഗണത്തിലും കൂട്ടത്തിലും വർഗ്ഗത്തിലും സമൂഹത്തിലും പെടുത്താൻ പറ്റാത്ത ഒരു ജീവിയായി.
മലയന്മാരുടെ കുടുംബത്തിലെ അവസാന കണ്ണിയായ ഞാൻ അയ്യപ്പവിളക്ക് ഒന്നും നടത്താതെയാണ് ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വിരമിക്കുക എന്നത് ഉറപ്പാണ്. പക്ഷേ മറ്റൊന്നുണ്ട്…..
മലവേലാണ്ടി അടക്കം ഒട്ടനവധി അയ്യപ്പഭക്തന്മാരുടെ പ്രാർത്ഥനയും നേർച്ചയും സംഭാവനയും കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പടുത്തതാണ് ഇന്ന് കാണുന്ന ശബരിമല ക്ഷേത്ര കോൺക്രീറ്റ് സമുച്ചയം. മലവേലാണ്ടി അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ബിസിനസ്സ് പങ്കാളി ആയിട്ടാണോ അയ്യപ്പനെ കണ്ടിരുന്നത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ അത്തരത്തിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് വരുന്ന ഭക്തരുടെ വിശ്വാസവും പ്രാർത്ഥനയുമാണ് ഇപ്പോൾ നടന്നിരിക്കുന്ന സ്വർണ്ണക്കൊള്ളയിലൂടെ അമ്പലംകള്ളന്മാർ മലീമസമാക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഏതൊരു കൊള്ളയും അനീതിയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് പോലെ തന്നെ അല്ലെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ ആർജ്ജവത്തോടെ ശബരിമല സ്വർണ്ണക്കൊള്ളയെ ഞാനെന്ന മലയൻ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഞാൻ വിശ്വാസിയാണോ അല്ലയോ എന്ന കാര്യം ഈ വിഷയത്തിൽ ബാധകമല്ല. ഇതൊരു വൈകാരികമായ വിഷയം കൂടെയാണ് എനിക്ക്. നേരിൽ കണ്ട് ഓർമ്മയില്ലാത്ത മലവേലാണ്ടി എന്ന അയ്യപ്പഭക്തനായ അപ്പൂപ്പനോട് എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ കടമയും സ്നേഹവും കൂടെയാണത്.
ഒരുപാട് ഭക്തർക്കും ഭക്തർ അല്ലാത്തവർക്കും ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ വൈകാരികമായി അടുപ്പമുള്ള ഒരിടത്ത് നടത്തിയ സംഘടിതവും ആസൂത്രിതവുമായ പകൽക്കൊള്ളയെ അവർ ഓരോരുത്തരും ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഞഞ്ഞാപിഞ്ഞ പറഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെടാൻ പറ്റുന്ന ഒരു പാതകമല്ല ചെയ്ത് വെച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന്, ഇതിന് ചുക്കാൻ പിടിച്ചവരും ചൂട്ട് പിടിച്ചവരും കുട പിടിച്ചവരുമൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിക്കോളൂ. കട്ടത് ചുട്ട് പോകും. അതിൻ്റെ കണക്ക് പറയിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. ശിക്ഷ ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ തരത്തിൽ അനുഭവിക്കാതെ വിടുതൽ ഉണ്ടാകില്ല കൊള്ളക്കാരേ.
ഈ വിഷയത്തിൽ എനിക്കൊരു രസകരമായ ജിജ്ഞാസ ബാക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ശബരിമല കട്ട് കടത്തിയ കൂട്ടക്കാരുടെ പുതിയകാല അയ്യപ്പ പ്രാർത്ഥന (കല്ലും മുള്ളും കാലിക്കുത്ത) കേട്ടാൽ മലവേലാണ്ടിയുടെ പ്രതികരണം എന്താകുമായിരുന്നു?!
വാൽക്കഷണം:- മണ്ഡലകാലമാണെന്ന് വെച്ച് നീയിത് എന്തൊരു അന്തവും കുന്തവുമില്ലാത്ത പ്രകടനമാണ് അയ്യപ്പാ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? നീയായി നിൻ്റെ ഹിതം പോലായി. നടക്കട്ടെ നടക്കട്ടെ.
#ശബരിമല
#ശബരിമലസ്വർണ്ണംകൊള്ള